فردوسی پور پشت کی روش را خالی کرد؟

کی‌روش در واکنش های عمومی به برنامه دیشب، طوری مورد حمله واقع شده که حامیانش هم شجاعت دفاع از او را ندارند.

کد خبر: ۱۳۲۸۸۷

تاریخ: ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۷:۴۰

سوال اساسی این است: مربیان بزرگ چرا دستمزدهای کلان میگیرند؟ آیا دستمزد میلیون دلاری یواخیم لو یا گواردیولا یا مورینیو، فقط برای این است که تیمشان را از نطر روانی و فنی اماده بازی کنند؟ جواب این است: نه. مدیران شرکت های بزرگ یا مربیان تیم های بزرگ فوتبال که خود به نوعی مدیریت یک شرکت بزرگ را به عهده دارند، بخشی از دستمزدشان را برای این میگیرند که در لحظات دشوار، شرایط را به سود شرکت یا تیم/باشگاه خود کنترل کنند. همانقدر که تیم های بزرگ در جریان بازی یا در طول فصل، فشار رسانه ای عظیمی را تحمل میکنند، سرمربی شان هم زیر فشاری عظیم است. اینجا واکنش به فشارها اهمیت پیدا میکند. یورگن کلوپ و زیدان و یواخیم لو هم بارها نتایج ضعیفی داشته اند، اما بدنام نشده اند. و در مقابل مربیانی هم هستند که به خاطر واکنش های نامناسب زیر فشار، بدنام شده اند هرچند کسی تردید به کیفیت فنی شان نکرده.

کارلوس کی‌روش یا هر کس دیگر که سرمربی تیم ملی ایران باشد، بارها در طول سال زیر فشار شدید رسانه ها قرار می‌گیرد. از فشار روی ترکیب تیم ملی، یا نقد به تمریناتش گرفته تا فشار روی او درباره دستیارانش و اصلا هرچیزی که قابل نقد است. این اقتضای شغل اوست؛ شغلی که مسئولیت نیمکت مستعدترین تیم قاره اسیا را به کسی میدهد، پول کلان به او می‌رساند و در سوی مقابل، این شخصیت را زیر انواع و اقسام فشارها می‌گذارد. سرمربی الهلال و پرسپولیس و استقلال هم زیر چنین فشارهایی هستند. چون فشار روی مربیان تیم های بزرگ، فشار ذاتی و طبیعی است و نه فشار مربوط به یک بازی.مثلا شاید بتوان گفت فشاری که وینفرد شفر در بازی دومش روی نیمکت استقلال حس کرده، بیشتر از فشاری بوده که سرمربی یک تیم پایین جدول در کل بازیهای فصل تجربه کرده.

حالا مسیله اینجاست که وقتی ما نیمکت تیم ملی را به یک مربی میدهیم آن هم با دستمزد کلان،درواقع از یک سو اعتماد فنی به او کرده ایم و از طرف دیگر اعتماد به تواناییش در واکنش نشان دادن به شرایط سخت و فشارها. ما به کارلوس کی‌روش اعتماد کردیم وقتی تیم ملی با ارژانتین در جام جهانی بازی داشت.

الان هم اعتماد داریم که کی‌روش یک گزینه عالی است برای تقابل با اسپانیا و پرتغال.اما خب ما باید جدا از ۹۰ دقیقه ها، به واکنش های رسانه ای و روانی و رفتاری سرمربی تیم ملی هم اعتماد داشته باشیم. مربی میلیون دلاری، پول می‌گیرد که فشاری از نوع فشار دوشنبه شب و اعتراضات علی کریمی را تحمل کند واکنش درست به آن نشان بدهد.

میشود این موقعیت را مقایسه کرد با انچه برانکو از چند ماه قبل از جام جهانی ۲۰۰۶ تا لحظه سوت پایان بازی آخر تجربه کرد. تجربه نشان داده در این شرایط حتی اگر چند ماه طول بکشد، بهترین واکنش سکوت نسبی یا به سمت ارامش کشاندن چالش هاست.چون مربی نمی‌تواند همه منتقدانش را مجبور به سکوت کند.

همانطور که گواردیولا سال پیش در سیتی نمیتوانست منتقدانش را ساکت کند. مگر سرمربی رئال مادرید هر هفته با هزاران توییت و ترول و کنایه و استهزا در مورد بنزما مواجه نیست؟ ایا زیدان در این شرایط میتواند برود یقه گری لینه کر که بارها کیفیت بنزما را نقد کرده را بگیرد؟ یا با خبرنگاران اسپانیایی درگیر شود؟ رئیس باید در سخت ترین شرایط رئیس بماند و اصولا برای همین است که نفس ریاست کردن بر مجموعه های بزرگ، دستمزدهای کلان به همراه دارد.

ریاست ادم را پیر و فرسوده می‌کند به همین دلایل. کی‌روش حالا در موقعیتی قرار گرفته که هرگز در ایران تجربه اش نکرده بود. موقعیتی که البته که متناسب با دستاوردهای خوب او برای تیم ملی نیست اما واقعا فشارهای این روزها بیشتر از فشار بازی با ارژانتین در جام جهانی از چند روز قبل از بازی تا لحظه سوت پایانش نبوده. اگر کی‌روش آن فشار را به خوبی تحمل کرد و از پس آن برآمد قطعا توانایی اینکه از پس این موج بلند خرد کننده هم بربیاید، در وجودش هست.

آنچه از کی‌روش در واکنش به علی کریمی دیدیم، متناسب با چهره قوی و برنده او در بازیهای بزرگ تیم ملی نبود. به همین دلیل حالا کی‌روش در واکنش های عمومی به برنامه دیشب، طوری مورد حمله واقع شده که حامیانش هم شجاعت دفاع از او را ندارند. در این باره خوب است به رفتار عادل فردوسی پور در برنامه دیشب دقت کنید.