نمره قبولی محمدی و شاگردانش در نورسلطان؛ طلسم‌هایی که شکسته شد

شاگردان محمدی در حالی‌ به خاطر یک امتیاز حضور روی سکوی مسابقات جهانی کشتی آزاد را از دست دادند که ایران برای پنجمین سال متوالی نتوانست روی سکو برود؛ هر چند بعد از 2 سال برق مدال طلا در کاروان ایران درخشید.

کد خبر: ۲۹۵۱۲۰

تاریخ: ۰۱ مهر ۱۳۹۸ - ۰۰:۲۸

تیم ملی کشتی آزاد کشورمان در حالی بار دیگر با هدایت غلامرضا محمدی گام در یک رویداد کسب سهمیه المپیکی گذاشت که سال 2011 و پیش از المپیک لندن در مسابقات جهانی استانبول ترکیه نیز هدایت فنی تیم ملی بر عهده تیم محمدی و کاوه بود؛ هر چند که به دلیل تغییرات ایجاد شده پیش از المپیک 2012، شانس و مجال هدایت تیمشان در المپیک لندن را پیدا نکردند.

در آن رقابت ها تیم ملی کشتی آزاد در 4 وزن از 7 وزن موجود مسابقات جهانی 2011 استانبول (مسابقات کشتی در 7 وزن برگزار می‌شد) موفق به کسب سهمیه المپیک شد.

از طرفی در آخرین مسابقات جهانی که به عنوان یکی از مراحل گزینشی المپیک در سال 2015 به میزبانی لاس‌وگاس در آمریکا برگزار شد با توجه به اینکه 6 نفر برتر هر وزن سهمیه حضور در المپیک برزیل را کسب می‌کردند تیم ایران در اوزان 57، 65، 74، 86 و 97 کیلوگرم موفق به کسب سهمیه شد و تنها در سنگین‌وزن دست ایران از سهمیه کوتاه ماند.

اما متاسفانه در این دوره آزادکاران تنها موفق به کسب 2 سهمیه از 6 سهمیه ممکن شدند که یکی از نکات نگران کننده در این دوره کاهش یک مرحله‌ای مسابقات گزینشی است که به طبع باعث کاهش تعداد شرکت‌کنندگان و سخت‌تر شدن مسیر رسیدن به سهمیه خواهد شد و باید دید محمدی و همکارانش چه برنامه ای برای حضور با تیم کامل در المپیک 2020 خواهند داشت.

مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان و گزینشی المپیک با تمام فراز و فرودهایش به پایان رسید و تیم ملی کشورمان موفق به کسب یک مدال طلا، یک نقره و 2 برنز شد و با عنوان چهارمی تیمی به کار خود پایان داد.

البته محمدی این بار تیمی جوان و البته باتجربه را عازم مسابقات خواهد کرد، تیمی که بیشتر نفرات آن نسبت به سال‌ قبل تغییرات عمده‌ای داشته است و حتی 2 مدال آور مسابقات جهانی سال‌های قبل (رضا یزدانی و پرویز هادی)‌ به دلیل مصدومیت از ترکیب بیرون ماندند.

در تیم محمدی شاید تنها 2 - 3 چهره با تجربه نظیر احسان‌پور، حسن یزدانی و علیرضا کریمی و البته اطری و محبی حضور داشتند اما تیم امسال نسبت به سال گذشته دستخوش تغییرات زیادی شده بود به طوری که تقریبا به غیر از رضا اطری، علیرضا کریمی و حسن یزدانی سایر نفرات تغییر کرده بودند.

بدون شک قبل از هر چیزی کسب سهمیه‌های کامل المپیک در این رویداد اهمیت بسیار بیشتری برای تیم ایران داشت چرا که اگر محقق می شد، محمدی و همکارانش فارغ از نگرانی از کسب سهمیه المپیک با خیال راحت‌تری در ادامه به آماده‌سازی تیم خود برای حضوری قدرتمند در المپیک توکیو می پرداختند، اما متاسفانه این اتفاق نیفتاد تا مسیر رسیدن به المپیمک برای تیم ملی کشتی آزاد طولانی تر از قبل شود و آزادکاران مجبور شوند راه سخت تری را برای کسب سهمیه طی کنند.

البته مهم ترین دستاور تیم محمدی داشتن 2 فینالیست در مسابقات جهانی و کسب مدال طلا بعد از رقابت های جهانی سال 2017 فرانسه بود که آزادکاران کشورمان از آن محروم بودند بعد از مدت ها شاهد درخشش برق طلا در کاروان ایران باشیم.

در زیر نگاهی اجمالی به عملکرد آزادکاران در مسابقات جهانی این دوره خواهیم داشت.

* 57 کیلوگرم: اطری و آرزوهای بر باد رفته

در وزن 57 کیلوگرم رضا اطری در حالی گام به مسابقات گذاشت که سومین میدان جهانی‌اش را تجربه می‌کرد و این انتظار وجود داشت که با توجه به تجربیات سال‌های گذشته از این میدان دیگر دست خالی برنگردد؛ هر چند اطری این بار کشتی‌های به مراتب بهتری گرفت و تا نزدیکی مدال پیش رفت، اما این بار هم دست خالی ماند و نتوانست سند ششدانگ وزن اول را بنام خود بزند.

در هر حال بهترین اتفاق در وزن اول المپیکی، کسب سهمیه بود چرا که در صورت عدم دستیابی به‌این مهم کار برای رسیدن به سهمیه سخت می‌شد.

* جبران مافات به سبک احسان‌پور، از کنج خانه تا سکوی جهانی

در وزن دوم بهنام احسان‌پور هم با توجه به چهارمین حضورش در مسابقات جهانی از باتجربه های تیم محسوب می‌شد و بهترین فرصت را در اختیار داشت تا به انتقادات این چند ساله و طلسم مدال نگرفتنش پایان دهد که همین اتفاق هم افتاد و بهنام با روندی مثبت و رو به رشد سرانجام به آنچه استحقاقش را داشت رسید و از کنج خانه به سکوی جهانی رسید. چراکه بعد از مسابقات جهانی 2017 فرانسه و ناکامی احسان پور در رسیدن به مدال کادر فنی تیم ملی و شورای فنی وقت وی را دیگر به اردوهای تیم ملی دعوت نکرد و عملا خانه نشین شد تا با تغییرات در رأس کادرفنی وی بار دیگر بتواند شانسش را امتحان کند.

پیشرفت بهنام نیز نسبت به قبل کاملا محسوس بود و با کسب مدال برنز نشان داد برخلاف قبل مفت باز نیست. احسان‌پور در حالی در مرحله نیمه‌نهایی در دیداری نزدیک با نتیجه 2 بر 2 مغلوب حریف روسی شده بود که در صورت عبور از سد این حریف و حضور در فینال مدالش رنگ مرغوب تری داشت.

* ستاره نوظهور کشتی آزاد

در 70 کیلوگرم شاهد درخشش ستاره‌ای نوظهور در آسمان کشتی ایران بودیم. یونس امامی که از همان زمان مدال آوری اش در مسابقات جوانان جهان همه از او بعنوان پدیده کشتی ایران نام می‌بردند در نخستین تجربه جهانی‌اش به مدال برنز رسید، هر چند که اگر نامهربانی داوران و حمایتشان از نماینده میزبان نبود، حداقل حق یونس حضور در فینال و مبارزه برای کسب مدال طلا بود؛ حقی که ضایع شد و کسی را هم نداشتیم که آنرا بازستاند.

در هر حال مدال برنز جهان برای امامی می‌تواند به سان سکوی پرتابی باشد به آینده‌ای درخشان، آینده‌ای که به غیر یونس کسی توانایی ساختن آنرا نداشته و نخواهد داشت. امامی که در نورسلطان پنجه در پنجه بزرگان دنیا انداخت و یکی را پس از دیگری از پیش رو برداشت حالا به عنوان یک مدعی تازه در دنیای کشتی خود را معرفی کرده است.

با توجه به ناکامی نمایندگان کشورمان در وزن 74 کیلوگرم در کسب سهمیه حتی امامی می‌تواند در آینده‌ای نزدیک به یک کشتی‌گیر 74 کیلوگرم تمام عیار تبدیل شود و چه بسا خیلی زود شاهد حضور این پدیده نوظهور روی تشک المپیک باشیم.

* ناامیدکننده مانند افضلی

در 74 کیلوگرم تمام نگاه‌ها به یکی دیگر از با تجربه‌های تیم بود؛ رضا افضلی. درست است که افضلی در 30 سالگی اولین میدان جهانی اش را تجربه می کرد و وزنش یکی از شلوغ ترین اوزان جهانی و مملو از ستارگان رنگارنگ بود، اما این باعث نمی شد تا انتظارات از افضلی به عنوان یک عضو قدیمی و البته باتجربه تیم کم باشد و حداقل انتظار از این کشتی گیر کهنه کار کسب سهمیه حضور در المپیک بود که در رسیدن به این هدف ناکام بود.

متاسفانه افضلی مغلوب حریفی شد که سالها از پایان دوران قهرمانی اش می گذشت و در تأئیدش همین بس که حریف کوبایی در مرحله بعد باخت و از گردونه مسابقات کنار رفت. در محموع افضلی یکی از نفراتی بود که نه تنها نتوانست سهمیه بگیرد بلکه حتی از نظر امتیازی تیمی هم نتوانست کمکی به تیم کند تا نقشی در روی سکو رفتن تیم داشته باشد.

* 79 کیلوگرم: تقلب تیموری از روی دست افضلی

شاید از بهمن تیموری در اولین حضور جهانی اش با توجه به تجربیات کمش نمی شد انتظار زیادی داشت، اما معمولا با توجه به اینکه در این مقطع زمانی اوزان المپیکی حساسیت کمتری نسبت به سایر اوزان دارند حداقل این انتظار از تیموری می رفت تا از این فرصت نهایت بهره را برده و نامی برای خود دست و پا کند که او نیز در نهایت ناامیدی با شروعی ضعیف و شکست در همان گام اول وداعی زودهنگام با جدول مسابقات داشت.

البته تیموری از قرعه مناسب استراحت در دور اول بهره می برد، او نیز مقابل حریفی روی تشک قرار گرفت که از نظر سنی به مراتب سن بالاتری از او داشت و نباید در حالی که 11 بر 4 از حریف پیش بود در اواخر مسابقه نتیجه را واگذار می کرد. در حالی که حریفش یک دور بیشتر کشتی رفته بود و عملا خسته تر می نمود، اما این تیموری بود که زودتر بُرید و میدان را خالی کرد.

* 86 کیلوگرم؛ همان حسن همیشگی

در وزن چهارم المپیکی همه منتظر تکرار دوئل تماشایی حسن یزدانی و دیوید تیلور آمریکایی بودند، اما تنها چند روز پیش از مسابقات به علت مصدومیت از رقابت ها کناره گیری کرد تا دوئل انتقامی بماند برای وقتی دیگر، شاید.

در هر حال همه مدال طلا را برای یزدانی کنار گذاشته بودند که به حق هم شایسته ترین فرد برای رسیدن به این مدال بود. حسن با کشتی های دلاورانه ای که گرفت به هیچ کدام از حریفان اجازه نفس کشیدن نداد و با عملکردی درخشان بعد از سالها یک طلای ناب را برای ایران به ارمغان آور تا مردم کشورمان بعد از یک دوره افت کوتاه مدت شاهد بازگشت همان حسن همیشگی باشند.

* 92 کیلوگرم؛کریمی و چالش تمام نشدنی حریف آمریکایی

در وزن هشتم مسابقات جهانی علیرضا کریمی با 2 مدال جهانی و تجربه حضور در المپیک گام به نورسلطان گذاشت، اما با همان چالش همیشگی؛ جی دُن کاکس.

کریمی که در 3 رویارویی قبلی در مسابقات جهانی، جام جهانی و المپیک مغلوب این آمریکایی چغر و بد بدن شده بود، امسال برای جبران مافات آمده بود تا بلکه رایی برای غلبه بر این گربه سیاه پیدا کند که نشد.

البته کریمی مانند همیشه کشتی های دلاورانه ای گرفت و تمام حریفان را از دم تیغ گذارند و گام به فینال گذاشت، اما باز هم به سد سخت کاکس خورد تا این بار با مدال نقره با مسابقات جهانی وداع کند.

از طرفی با توجه به عدم کسب سهمیه در وزن 97 کیلوگرم توسط نمایندگان کشورمان و از سوی دیگر شرایط مبهم رضا یزدانی برای ادامه کار، به نظر می رسد در این شرایط بهترین تصمیم انتقال کریمی جوان و البته باتجربه در یک وزن بالاتر و رقابت برای کسب سهمیه المپیک و حضور در این میدان مهم باشد؛ تصمیمی که به نظر می رسد دیر یا زود باید شاهد این اتفاق خواهیم بود.

* 97 کیلوگرم؛ شعبانی و از دست دادن فرصت طلایی

در وزن پنجم المپیکی در حالی شعبانی به عنوان نماینده ایران راهی مسابقات جهانی شد که تا آخرین روزها نام رضا یزدانی به عنوان نماینده ایران مطرح بود که در روزهای پایانی از حضور در این رقابت ها انصراف داد. شاید اگر کادر فنی فرصت بیشتری برای تمرکز روی شعبانی داشت و خود این کشتی گیر نیز زودتر می دانست که قرار است در قزاقستان روی تشک برود، با آمادگی بهتری در نورسلطان حاضر می شد.

البته شعبانی در قواره های خودش ظاهر شد و اگر کمی باتجربه تر بود و با اعتماد به نفس و خودباوری بیشتری روی تشک می رفت حتی می توانست حریف گرجستانی باتجربه خود را شکست دهد و حداقل به سهمیه المپیک می رسید، اما باید دید تصمیم نهایی محمدی و همکارانش در این مورد چه خواهد بود.

* 125 کیلوگرم؛ محبی و بلاتکلیفی با خودش

یدالله محبی هم مانند شعبانی در روزهای پایانی و بعد از انصراف پرویز هادی ملی پوش شد؛ هر چند که محبی به مراتب از تجربه بالاتری نسبت به شعبانی برخوردار بود و این انتظار می رفت حداقل سهمیه سنگین وزن را برای ایران به ارمغان بیاورد، اما با وجود کشتی درخشانی که مقابل سیمینوف روس و یکی از مدعیان این وزن گرفت نتوانست از نظر روانی خودش را برای مبارزات بعدی آماده کند و شکست ناامید کننده ای مقابل حریف اوکراینی داشت تا او نیز وداعی زودهنگام با مسابقات داشته باشد.

البته نکته جالب در خصوص این وزن این بود که تنها وزنی بود که روس ها در آن موفق به کسب سهمیه نشدند و در 5 وزن دیگر گام به میدان المپیک گذاشتند.

محبی هم اگر می خواهد جانشین بزرگان سنگین وزن مانند قاسمی و هادی شود باید نحوه مبارزاتش را تغییر دهد و از ایستا کشتی گرفتن به سمت کشتی هجومی گام بردارد.

در هر حال مسابقات جهانی هم با تمام فراز و فرودهایش به پایان رسید و تیم ملی کشتی آزاد کشورمان در نهایت با کسب یک مدال طلا، یک نقره و 2 برنز تنها بخاطر یک امتیاز سکوی سومی جهان را از دست داد و تنها موفق به کسب 2 سهمیه المپیک شد. شاید تنها نقطه تیره در کارنامه کشتی آزاد ضعف در کسب سهمیه های لازم بود که البته به نظر نمی رسد مشکلی از این بابت در ادامه راه وجود داشته باشد و در نهایت شاهد حضور تیم کامل کشتی آزاد در بازیهای المپیک 2020 توکیو خواهیم بود، اما نکته مثبت تیم محمدی ارتقای جایگاه تیمی ایران از ششمی به چهارمی و قرار گرفتن در یک قدمی سکوی جهانی و همچنین درخشش برق مدال طلا در کاروان کشتی آزاد بعد از 2 سال بود تا تیم ملی کشتی آزاد با روحیه بالاتری در میدان المپیک حاضر شود.

کادر فنی کشتی آزاد تنها 8 ماه است هدایت این تیم را  در دست گرفته و رسیدن به این سطح از موفقیت آنهم در میدانی مانند مسابقات جهانی پیش از المپیک دستاوردی قابل تقدیر است. بدون شک باید به محمدی و همکارانش اعتماد کرد و فرصت لازم را در اختیار آنها قرار داد تا با پیاده کردن برنامه های خود مسیر موفقیت در المپیک را هموار کنند؛ موضوعی که بدون حمایت و همراهی رئیس فدراسیون کشتی و مسئولان ورزش کشور میسر نخواهد بود.

انتهای پیام/