پرسپولیس کالدرون همان پرسپولیس برانکو است

آمار تماشاگران بازی‌های خانگی پرسپولیس در این فصل بسیار ناامیدکننده بوده به طوری که انگار نه انگار که داریم مسابقه‌ای از قهرمان سه فصل اخیر لیگ برتر ایران، فینالیست دو فصل قبل لیگ قهرمانان و پرهوادارترین تیم فوتبال کشور را نگاه می‌کنیم.

کد خبر: ۳۱۱۲۷۱

تاریخ: ۱۸ آذر ۱۳۹۸ - ۰۲:۴۴

آمار تماشاگران بازی‌های خانگی پرسپولیس در این فصل بسیار ناامیدکننده بوده به طوری که انگار نه انگار که داریم مسابقه‌ای از قهرمان سه فصل اخیر لیگ برتر ایران، فینالیست دو فصل قبل لیگ قهرمانان و پرهوادارترین تیم فوتبال کشور را نگاه می‌کنیم. این درست که این فصل ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم داده‌اند تا صندلی‌های ورزشگاه آزادی در زمان بازی‌های پرسپولیس خالی‌تر از هر فصل باشد، اما هیچ‌کس نمی‌توانست این میزان از بی‌علاقگی را نزد هواداران سرخ برای دیدن بازی‌های تیم محبوب‌شان پیش بینی کند.

هواداران از چه چیزی ناراضی‌اند؟
در این فصل بلیت فروشی اینترنتی و مشکلاتش همواره سد راه هواداران پرسپولیس بوده و در دو سه مسابقه خانگی رسماً باعث شده تا هواداران برای خرید بلیت با مشکلات اساسی مواجه شوند. همچنین بیشتر بازی‌های پرسپولیس در این فصل در روز‌های میانی هفته و ساعاتی برگزار شده که ترافیک عصرگاهی تهران، رسیدن از شرق یا مرکز پایتخت به ورزشگاه آزادی را به اتفاقی دشوار بدل می‌کند. به این‌ها اضافه کنید سرما و آلودگی هوا یا همین مبحث گرانی بنزین که هزینه‌های رفتن به ورزشگاه را بالا می‌برد و اصلاً برخی به همین خاطر قید تماشای بازی‌های پرسپولیس را می‌زنند.
اگر همه این عوامل طبیعی و غیر طبیعی را کنار بگذارید به نظر می‌رسد هواداران پرسپولیس یا حداقل بخش قابل توجهی از آن‌ها هنوز نتوانسته‌اند با تغییرات ایجاد شده در رأس کادر فنی کنار بیایند و تیم فعلی را بپذیرند. در واقع اینطور به نظر می‌رسد که رفتن برانکو شوک بزرگی به غالب هواداران پرسپولیس وارد کرده و به نوعی آن‌ها را از حمایت مستقیم پرسپولیس پس زده است. هواداران پرسپولیس به خاطر تیمی که برانکو ساخت و قهرمانی‌هایی که به دست آورد بعد از چندین سال خودشان را در رأس قله فوتبال ایران می‌دیدند و از موضع بالا به تیم‌های رقیب نگاه می‌کردند پس شاید طبیعی باشد که رفتن برانکو آن هم به شکلی مرموز و پر از ابهام به نوعی سرخورده‌شان کند.

دلسردی بازیکنان از سکو‌های خالی
با این وجود اگر منطقی باشیم حتی این ماجرای بزرگ و سرخوردگی عمده بابت از دست دادن مربی موفقی مثل برانکو هم نمی‌تواند دلیل قانع‌کننده‌ای برای عدم حمایت هواداران پرسپولیس از این تیم باشد. واقعیت این است که برای پرسپولیس و هر تیم بزرگ دیگری در فوتبال دنیا از این اتفاقات و تغییرات رخ می‌دهد، اما زندگی ادامه خواهد داشت و آنچه باقی می‌ماند پرسپولیس است با تاریخی غنی و پر از افتخار که به واسطه حضور چندده هزار نفری تماشاگرانش در مسابقات و حمایت چندین میلیونی از این تیم، شکوه تمام این سال‌ها را جلوی چشم می‌آورد و باعث غرور نزد هواداران پرسپولیس می‌شود.
تمام بزرگان باشگاه پرسپولیس نیز از ابتدا تا کنون به این نکته اذعان کرده‌اند که این تیم به واسطه حمایت مستمر چندین میلیونی هوادارانش به چنین جایگاه رفیعی در فوتبال ایران و حتی آسیا دست یافته پس قطع شدن این حمایت‌ها در هر مقطعی می‌تواند باعث دلزدگی اعضای تیم از جمله بازیکنانی شود که با دیدن سکو‌های پر از جمعیت برای موفقیت از خودگذشتگی می‌کنند، اما چنانچه با سکو‌های خالی مواجه شوند حتماً شرایط متفاوتی خواهند داشت و دلسردی ناشی از این اتفاق به ساق‌های‌شان نفوذ می‌کند.
این همان اتفاقی است که در بازی‌های خانگی پرسپولیس در این فصل رخ داده و هر بار بازیکنان با اشاره به سکو‌های خالی استادیوم از هواداران دعوت کرده‌اند تا تنهایشان نگذارند. روزی که بیرانوند به تعداد کم تماشاگران روی سکو‌ها اشاره کرد و گفت آنقدر کم هستند که می‌تواند برای همه‌شان لباس بخرد یا در زمان گرم کردن به این نکته اشاره داشت که انگار تیم‌مان از حضور تماشاگرانش محروم است، می‌شد به دغدغه مهم بازیکنان در این مورد بخصوص اشاره کرد و آن را جدی گرفت.

آمار ناامیدکننده
یادمان نرفته که در دهه ۶۰ پرسپولیس در جام باشگاه‌های تهران مقابل هما، اکباتان، راه‌آهن و ... قرار می‌گرفت که هر بازی حداقل ۶۰-۵۰ هزار تماشاگر داشت. در دهه ۷۰ بازی‌های جام آزادگان و دیدار حتی مقابل حریفی مثل فجرسپاسی ۹۰ هزار تماشاگر را به ورزشگاه می‌کشاند. در میانه دهه ۸۰ با وجود ناکامی‌ها در لیگ، اما تعداد تماشاگران پرسپولیس در بازی‌های خانگی قابل توجه بود. در ادامه بعد از یک ریزش مقطعی، تماشاگران پرسپولیس در چهار فصل گذشته حمایت خوبی از تیم محبوب‌شان داشته‌اند، اما در این فصل مشخص نیست چه اتفاقی افتاده که تعداد کل تماشاگران بازی‌های خانگی این تیم تا اینجای فصل به عدد تماشاگران یکی از بازی‌های دهه ۶۰ سرخ‌ها مقابل هما یا اکباتان نمی‌رسد!
اگر حساب دربی و آن سهمیه ۵۰ درصدی را جدا کنیم (که البته آن بازی هم کلاً ۶۵ هزار تماشاگر داشت و سهم پرسپولیس از نصف این عدد نیز قابل توجه نیست) سرخ‌ها تا کنون مقابل پارس جم، صنعت نفت آبادان (یک بار لیگ و یک بار حذفی)، سپاهان، ماشین‌سازی و نفت مسجدسلیمان در ورزشگاه آزادی بازی کرده‌اند که در خوشبینانه‌ترین حالت و بازی‌هایی مثل افتتاحیه و ال‌کلاسیکوی وطنی تعداد تماشاگران به ۲۰ هزار نفر هم نرسید، اما عجیب اینکه در برخی دیگر تعداد تماشاگران فقط ۳ تا ۸ هزار نفر بود!

تلاش برای بازگرداندن تماشاگران
در چنین شرایطی عصر سه‌شنبه پرسپولیس بازی خانگی دیگری برگزار خواهد کرد و مقابل گل‌گهر سیرجان به میدان می‌رود که این دیدار می‌تواند آزمونی بزرگ برای هواداران عاشق پرسپولیس باشد. بعد از حمایت جالب هواداران استقلال از تیم محبوب‌شان در بازی با شهر خودرو حالا نوبت پرسپولیسی‌هاست تا نشان دهند برای بازگشت تیم محبوب‌شان به رأس قله فداکاری کرده و پیه تمام مشکلات، از هزینه بالای کرایه و بلیت تا سرمای هوا و ترافیک را به جان می‌خرند و برای حمایت تیم محبوب‌شان در ورزشگاه حاضر خواهند شد. از سوی دیگر در باشگاه پرسپولیس عزمی ایجاد شده تا موضوع بازگرداندن هواداران به ورزشگاه را جدی بگیرند که کاستن ۵ هزار تومانی قیمت بلیت در همین راستا صورت گرفته است. در عین حال برخی اعضای تیم و البته پیشکسوتان هم در فضای مجازی شروع به تشویق هواداران پرسپولیس کرده‌اند تا تیم‌شان در این مسابقه مثل بازی‌های قبلی تنها و غریب نباشد.
در عین حال شاید همه آن‌هایی که به خاطر عدم ثبات، نمایش‌های پرنوسان و نتایج نه چندان جالب تیم این فصل پرسپولیس به ورزشگاه نمی‌آمدند حداقل بعد از بازی درخشان و برد فوق‌العاده در فولادشهر دچار تحول فکری شده و به این نتیجه رسیده باشند که پرسپولیس کالدرون همان پرسپولیس برانکوست و با پتانسیل موجود در این تیم بازگشت به صدر جدول و تکرار قهرمانی‌های گذشته میسر خواهد بود به شراط اینکه حمایت پشت سر این تیم باشد و دلگرمی جای دلزدگی را بگیرد. با این حساب باید دید عصر سه‌شنبه و در مسیری که پرسپولیس برای بازگشت به صدر جدول به آن گام گذاشته چند هزار هوادار عاشق به ورزشگاه می‌روند؟ واقعاً چقدر به پایان دلزدگی‌ها و دلسردی‌ها خوشبینید؟