ضرورت افشای موانع، به جای استعفا/ پورسیدآقایی به ٣٨ سال رانت پایان داد

عضو هیات رییسه شورای شهر تهران با بیان اینکه معاون سابق حمل و نقل و ترافیک شهرداری به ۳۸ سال رانت‌جویی در استفاده از طرح ترافیک پایان داد، گفت: در شرایط فعلی شهرداری تهران که هرگونه تحول و اصلاح مدام، به در بسته تعلیق و تغییرات مکرر و تمام‌ نشدنی مدیریت در سطوح مختلف می‌خورد، به جای استعفا باید موانع را افشا کرد.

کد خبر: ۳۱۲۸۰۱

تاریخ: ۲۶ آذر ۱۳۹۸ - ۱۳:۳۷

بهاره آروین در نطق خود در جلسه علنی شورای شهر تهران با بیان اینکه حوزه حمل و نقل و ترافیک از مهم‌ترین حوزه‌های مأموریتی شهرداری تهران است؛ چراکه ترافیک و آلودگی هوا اصلی‌ترین مسائل شهر و شهروندان تهرانی است، ادامه داد: در دوره قبلی مدیریت شهری ساخت معابر بزرگراهی، تونل‌ها و تقاطع‌های غیرهم‌سطح و در یک کلام حوزه عمرانی، اولویت‌دارترین حوزه مأموریتی شهرداری تهران بود و این هدف‌گذاری نادرست، به افزایش استفاده از خودروی شخصی و افزایش ترافیک و آلودگی هوا انجامید؛ به گونه‌ای که در پایان دوره قبل، تهران علی‌رغم آن معابر بزرگراهی عریض و طویل، عملا به شهری زیست‌ناپذیر تبدیل شده بود.

وی در این نطق که در اختیار رسانه ها قرار داد، افزود: تازه موارد یادشده را باید کنار فروش بی‌حساب و کتاب شهر و هدررفت شدید منابع در پیشبرد چنین پروژه‌های غیرضروری بگذاریم که خود وجهی دیگر از مصیبتی است که در ۱۲ سال حاکمیت طولانی و باثبات مدیریت قبل بر تهران رفته است.

آروین با اشاره به اینکه پنجمین دوره شورای شهر تهران و شهرداران منتخبش برخلاف دوره قبلی تقویت حوزه حمل و نقل و ترافیک را با رویکرد کاهش استفاده از خودروی شخصی و گسترش حمل و نقل عمومی در دستور کار قرار دادند، گفت: از همین رو، در همان اولین روزهای شروع به کار دوره جدید، محسن‌ پورسیدآقایی که از مدیران اجرایی خوشنام و شناخته شده در عرصه حمل‌ونقل ریلی بود، در جایگاه معاونت حمل و نقل ترافیک شهرداری تهران قرار گرفت. پورسیدآقایی با اجرای مصرانه طرح ترافیک جدید که علی‌رغم همه مخالفت‌ها و تخریب گروه‌های ذی‌نفوذ و قدرتمند انجام شد، به ۳۸ سال رانت‌جویی عده‌ای محدود در استفاده تقریبا رایگان از محدوده‌های مرکزی شهر پایان داد و یک سال بعد با ارتقای آن به طرح کاهش آلودگی هوا، به تغییر طرح موسوم به زوج و فرد دست زد؛ طرحی که مدت‌ها بود هر نوع اثربخشی خود در کاهش ترافیک و آلودگی هوا را از دست داده بود و تنها به تعدد مالکیت خودرو در تهران انجامیده بود.

آروین یادآور شد: پورسیدآقایی با اجرای این طرح‌ها، استفاده از خودروی شخصی را به شکل هوشمند و منعطفی هزینه‌زا کرد و درعین‌حال تمام دانش و توانش را برای گسترش حمل‌ونقل عمومی در تهران به‌کار گرفت. تلاش‌هایی که متاسفانه به دلیل عدم‌ همراهی تاسف‌بار پلیس راهور به عنوان موثرترین بازیگر و نیز به دلیل عمل نکردن دولت به تعهداتش در حوزه حمل و نقل عمومی، نتوانست در حل مساله ترافیک و آلودگی هوا به سرانجام برسد.

وی در ادامه گفت: علی‌رغم همه کارشکنی‌ها، پورسیدآقایی برای پیشبرد این تحولات مهم در حوزه حمل و نقل و ترافیک در تهران، هزینه‌های بسیاری پرداخت و در برابر زیاده‌خواهی‌ ناموجه افراد، گروه‌ها، سازمان‌ها و ارگان‌های قدرتمند و ذی‌نفوذ ایستادگی کرد و همه انتقادات و تخریب‌ها را به جان خرید تا بتواند تحولی حداقلی را در دوره جدید مدیریت شهری رقم بزند. اما بالاخره روزی رسید که این نماد قاطعیت و مصر ماندن بر تحول و اصلاح استعفا داد و خستگی مفرط را علت استعفای خود مطرح کرد. بله، آدم‌ها خسته می‌شوند و یک جایی که احساس می‌کنند کارها پیش نمی‌رود و ثمربخش نیستند، استعفا می‌دهند.

در شرایط فعلی شهرداری تهران، پیشبرد کار با موانع جدی روبروست

عضو هیات رییسه شورای شهر تهران اضافه کرد: درچند روز گذشته بسیار به چنین شرایطی فکر کردم، به شرایطی که یک مدیر پاکدست، توانمند و مقاوم در برابر تخریب گروه‌های خواهان رانت را به استعفا می‌کشاند. واقعیت آن است که این شرایط، شرایط امروز شهرداری تهران است؛ شرایطی که در آن کارها پیش نمی‌رود و پیشبرد اصلاح و تحول در آن با موانع جدی مواجه شده است. حوزه حمل‌ونقل و ترافیک که از ابتدای شروع به کار دوره جدید، فردی همسو با اولویت‌گذاری‌های جدید در رأس آن قرار گرفت و عملکرد تحول‌گرا، ارزشمند و دارای دستاوردهای ملموسش، توانست این حوزه را برخلاف دیگر معاونت‌های شهرداری تهران، از گزند تغییرات مدیریتی حفظ کند، با فشار و سنگ‌اندازی بی‌امان افراد، گروه‌ها و ارگان‌هایی که از تحولات جدید متضرر شده بودند و خواهان بازگردانده شدن رانت و امتیازات قبل بودند، بالاخره به سرنوشت دیگر معاونت‌ها دچار شد.

عضو هیات رییسه شورای شهر تهران ادامه داد: درحالی‌که حدودا یک سال و نیم از عمر این دوره مدیریت شهری باقی مانده است، این معاونت به عنوان اولویت‌دارترین حوزه ماموریتی هم‌اکنون با سرپرست اداره می‌شود؛ چنان‌که معاونت منابع انسانی با سرپرست اداره می‌شود و لایحه اصلاح ساختار در بی‌تصمیمی مشابهی میان زمین و هوا معلق نگه داشته شده است؛ شرایطی که در آن تصمیمات مهم همواره به فردا و فرداها فرافکنده می‌شود، شرایطی که در آن کارها پیش نمی‌رود، شرایطی که آدم‌ها را به شکل مفرطی خسته می‌کند.

وی گفت:  در روزهای گذشته به نحوه مواجهه با این شرایط، استعفای مدیر اجرایی توانمند و مقاوم و به این‌که در چنین شرایطی آیا استعفا تنها راه پیش روست، فکر کردم. در تمام دو سال و نیم گذشته تلاش کردم در کنار دیگر همکارانم در شورای شهر و به دور از جاروجنجال‌های رسانه‌ای، آن‌چه را در توان دارم برای تحقق شفافیت و کاهش فساد، بهبود سیاست‌گذاری در حوزه مدیریت شهری و تحقق دستاوردی حداقلی در حل اصلی‌ترین مسائل شهر یعنی ترافیک و آلودگی هوا به کار گیرم. حال پس از دو سال و نیم، من هم در شرایط مشابهی هستم، در شرایطی که کارها پیش نمی‌رود و جایگاه انتخابی و نظارتی عضویت در شورای شهر، در پیشبرد تحول و اصلاح کم‌توان‌تر و کم‌ثمرتر شده است. در چنین شرایطی آیا استعفا تنها راه است؟

آروین ادامه داد: فکر می‌کنم علی‌رغم همه تلاش‌ها برای تحول و اصلاح که در شرایط فعلی شهرداری تهران، مدام به در بسته تعلیق و بی‌تصمیمی و تغییرات مکرر و تمام‌نشدنی مدیریت در سطوح مختلف می‌خورد، همچنان این جایگاه انتخابی یک ظرفیت مهم دارد؛ ظرفیت افشای موانع و ظرفیت سخن گفتن با مردم از آن‌چه که در شورا و شهرداری تهران می‌گذرد. سخن گفتنی صریح و فارغ از منافع و مصلحت‌سنجی‌های حزبی و جناحی، سخن گفتنی معطوف به منافع شهر و شهروندان، سخن‌گفتنی از سر وفاداری و تعهد به رأی مردم.

وی تصریح کرد: در شرایطی که تلاش‌های دو سال و نیم گذشته برای تحقق پایدار شفافیت و کاهش فساد در شهرداری تهران، امروز به موانعی از جنس تعلیق و تزلزل و بی‌تصمیمی و تغییرات مکرر مدیریتی بی‌هدف و پیچاندن کارها در هزارتوی بی‌سرانجام بروکراسی کند و ناکارآمد برخورد می‌کند، باید با مردم از موانع سخن گفت؛ صادقانه و صریح! بلکه بتوان با برانگیختن حساسیت افکار عمومی و جلب همیاری مردم بر موانع فائق آمد. واقعیت آن است که استعفا تنها راه پیش رو نیست، دست‌کم برای جایگاه انتخابی و نمایندگی، ماندن در درون و سخن گفتن صریح از موانع، راهی است جایگزین استعفا؛ در شرایطی که کارها پیش نمی‌رود، در شرایطی که تلاش‌ها اغلب بی‌ثمر و کم‌ثمر شده است، در شرایطی که آدم‌ها را به شکل مفرطی خسته می‌کند.

انتهای پیام