یک علی کریمی دیگر، دستیار کی‌روش

نکونام مقاطع ابتدایی مربیگری را باید طی کند و مثل دوران بازیکنی قدم به قدم پیش برود.

کد خبر: ۳۷۶۰۲

تاریخ: ۱۰ مرداد ۱۳۹۵ - ۰۲:۵۶

نکونام مقاطع ابتدایی مربیگری را باید طی کند و مثل دوران بازیکنی قدم به قدم پیش برود، برای نکونام استارت از پاس یک بار دیگر باید تکرار شود، این ‌بار برای مربیگری و راه تازه، اما اراده‌ها بر این است که او هم راه کریمی را پیش بگیرد، چیزی که پایان خوشی نداشت و دانشگاهی که قرار بود برای کریمی نقطه آغاز باشد، به نوعی نقطه پایان شد، چراکه او هم باید از ابتدا شروع می‌کرد و تیم ملی پله آخر بود. باید بپذیریم، این بار هم مترصد حاشیه‌های دیگر هستیم، حاشیه‌هایی که نه شأن تیم ملی را می‌شناسد و نه شأن کاپیتان سابق تیم ملی را. این اصلا به نفع
فوتبال نیست.

وقتی دفتر خاطرات فوتبال، بخصوص فوتبال ملی را ورق می‌زنیم، بیشتر از اینکه با خاطرات خوب و شیرین روبه‌رو شویم، با انبوهی از خاطرات تلخ، کاممان طعم می‌گیرد. سال‌های اخیر هم به همین منوال گذشته است، یعنی حتی با وجود سرمربی بزرگی مثل کارلوس کی‌روش در راس تیم ملی، متاسفانه خاطرات تلخ فوتبالی مان همچنان زیادتر دیده می‌شود. بردها و باخت‌ها در فوتبال خاطره می‌شوند اما هیچ گاه این خاطرات آزار دهنده نیستند، بلکه خاطراتی مثل سوزاندن استعدادها، بازی با سرمایه‌های فوتبال و... کام فوتبالدوستان را تلخ می‌کند.
همین چند سال پیش بود که علی دایی بی تجربه به یکباره در راس تیم ملی قرار گرفت و با ناکامی مطلق آن را ترک کرد و اگر نبود رفتار برخی مدیران، شاید او به طور کامل از فوتبال حذف می‌شد. این داستان به نوع دیگری قریب به دو سال پیش در تیم ملی دوباره اتفاق افتاد و علی کریمی بعد از خداحافظی، برای نشستن روی نیمکت تیم ملی دعوت شد.
همان زمان حرف و حدیث‌های زیادی درباره آن وجود داشت و برخی‌ها معتقد بودند که کی‌روش برای خارج شدن از زیر فشارها، او را روی نیمکت تیم ملی نشانده اما هر چه بود نتیجه‌ای که انتظارش می‌رفت، پیش آمد، کریمی که سال‌ها در خدمت فوتبال و تیم ملی بود، مجبور شد به هر دلیلی خیلی زود نیمکت تیم ملی را ترک کند و در حقیقت نه تنها ثمر و سودی برای تیم ملی نداشت، بلکه حاشیه‌های زیادی هم به وجود آمد که هنوز هم ادامه دارد.
این راه متاسفانه همچنان ادامه دارد و با وجود اینکه چندین تجربه ناموفق در خصوص حضور ستاره‌ها در تیم ملی داریم، این بار صحبت از نشستن جواد نکونام روی نیمکت تیم ملی است. باید این سوال را از مسوولان و کی‌روش پرسید که جواد نکونام چه تفاوتی با علی کریمی دارد؟ دلایل جدایی کریمی هر چیزی می‌توانست باشد و این دلایل شاید برای نکونام حادتر وجود داشته باشد.
علی کریمی که همیشه در خدمت تیم ملی بود، با یک رفتار و عمل نسنجیده و بی موقع، تبدیل به بزرگترین مخالف تیم ملی می‌شود، حالا با چه جراتی می‌خواهیم نکونام را روی نیمکت تیم ملی بنشانیم. ‌کارلوس کی‌روش درباره احتمال اضافه شدن جواد نکونام به کادر فنی تیم ملی اینطور حرف می‌زند: «با رضایت و افتخار بزرگ، ما از جواد نکونام دعوت کرد‌‌یم تا به‌عنوان مربی به کادر فنی تیم ملی اضافه شود. جواد یک حرفه‌ای تمام عیار است. او دورانی تاریخی در تیم ملی داشت و به مثالی برای همه تبدیل شد. معتقدیم نکونام می‌تواند آینده بزرگی به‌عنوان مربی داشته باشد، همانطور که مربیان جوان ایرانی در حال اثبات ارزش‌هایشان هستند. باور دارم جواد برای تیم ملی مهم خواهد بود و او هم همچنین فرصت خواهد داشت توانایی‌هایش را در دوران جدید توسعه دهد. امیدواریم مذاکرات به منظور اضافه شدن نکونام به تیم ملی با موفقیت همراه باشد.»
صحبت‌های کی‌روش بسیار آشنا است، شاید یک بار درباره علی کریمی این حرف‌ها را شنیدیم ولی در نهایت چه چیزی عاید تیم ملی و کریمی شد؟ باور حرف‌های کی‌روش درباره نکونام با اتفاقی که برای کریمی افتاد، خیلی سخت است اما اگر از این مساله هم بگذریم، باید ببینیم جواد نکونام قرار است در تیم ملی چه کار کند؟ اصلا کی‌روش او را برای چه چیزی می‌خواهد؟
مدیریت در فدراسیون فوتبال عوض شده اما سیاست‌ها و برنامه‌ها همان برنامه و سیاست است. اگر قرار است نیمکت تیم ملی سازنده باشد و به قول سرمربی تیم ملی امثال نکونام آینده بزرگی به‌عنوان مربی داشته باشند، اولویت حضور روی نیمکت تیم ملی با بازیکنانی مثل وحید هاشمیان و... است که سال‌ها بعد از دوران بازیکنی در راه مربیگری گام برداشتند و این فرصت‌ها برای آنها غنیمتی بزرگ به شمار می‌رود.
شکی نیست که جواد نکونام یک حرفه‌ای تمام عیار است و دوران تاریخی را در فوتبال پشت سر گذاشته است، همانطور که علی کریمی هم همین جور بود اما امثال کریمی و نکونام در مربیگری در دوران ابتدایی قرار دارند و باید الفبای این کار را بیاموزند، باید سرد و گرم دوران مربیگری را مثل دوران بازیکنی بچشند، تا به دوران حرفه‌ای دست پیدا کنند، تا هم به خودشان کمک کنند و هم کمک حال تیم ملی و فوتبال باشند، چنانچه این روند را در دوران بازیکنی طی کردند و اکنون کریمی و نکونام و امثال آنها افتخار فوتبال ما هستد اما مشخص نیست با تجربه‌ای که در خصوص کریمی پیش‌رو داریم، چطور کی‌روش و فدراسیون فوتبال می‌خواهند او را به دانشگاه بزرگی مثل تیم ملی دعوت کنند. که نه شأن آنها در آن حفظ می‌شود و نه ثمری می‌توانند برای تیم ملی داشته باشند. به طور حتم این نگاه به سرمایه‌های فوتبال چه از طرف کی‌روش باشد و چه از طرف مسوولان فدراسیون فوتبال، به هیچ وجه سنخیتی با حرفه‌ای‌گری ندارد و صرفا باز هم یک تصمیم احساسی است.