دروازه بان تیم ملی ایران لو داد/ راز چرت زدن یک مربی در ورزشگاه فاش شد

بازیکن در فوتبال اروپا در استخدام باشگاه است؛ باشگاه هم ضمن انجام تعهداتش از بازیکن خدمات می خواهد؛ دقیقا مانند یک کارمند یا کارگر ساده که باید به نحو احسن وظایفش را انجام بدهد.

کد خبر: ۴۰۶۱۴۴

تاریخ: ۰۴ ارديبهشت ۱۴۰۰ - ۱۸:۲۰

سال ها قبل در دوره ای که ترانسفر بازیکنان فوتبال ایران به اروپا مثل نقل و نبات بود و خیلی ها به صورت تصادفی سر از بوندس لیگا در می آوردند، از زبان آنها می شنیدیم که فوتبال ما در قیاس با اروپا به شدت آماتور است.

بازیکنان ایرانی وقتی در لیگ خودمان یا لیگ های عربی توپ می زدند شاید درک نمی کردند که یک بازیکن در لیگ های اروپایی چقدر باید سختی بکشد تا در ترکیب تیمش قرار بگیرد؛ این شرایط تا از سوی یک بازیکن تجربه نشود برایش درس عبرت نخواهد شد.

آنچه این روزها از علیرضا بیرانوند می شنویم مثال بحث های قدیمی ما با بازیکنانی است که به لیگ های اروپایی می رفتند و موفقیتی هم کسب نمی کردند. برای بررسی آنچه بیرانوند ادعا کرده باید این چند خط را به نقل از او بخوانید:

«در بلژیک 7 صبح خودمان را به باشگاه معرفی می‌کنیم. ساعت ۴-۳ بعد از ظهر هم به خانه برمی‌گردیم. دقیقا مثل کارمندها هستیم. در ایران معمولا بازیکنان دو ساعت در اختیار باشگاه هستند و بعد به خانه می‌روند. اینجا ولی ما ساعت ۷ باید در باشگاه باشیم. صبحانه را با هم می‌خوریم. تا ساعت ۱۰ -  ۳۰: ۹ کارهای فیزیوتراپی، بدنسازی، ماساژ و ... را انجام می‌دهیم. ساعت ۱۱:۳۰ تمرین شروع می‌شود و ساعت ۱۲:۳۰ به پایان می‌رسد. بعد از آن حدود یک ساعت سونا، جکوزی و دوش و ... داریم. ساعت ۱۳:۳۰ ناهار می‌خوریم. از ساعت ۱۴:۳۰ به بعد آزاد هستیم به خانه برویم»

***

بازیکن در فوتبال اروپا در استخدام باشگاه است؛ باشگاه هم ضمن انجام تعهداتش از بازیکن خدمات می خواهد؛ دقیقا مانند یک کارمند یا کارگر ساده که باید به نحو احسن وظایفش را انجام بدهد. در فوتبال اروپا، بخور و بخواب نداریم؛ همان طور که در سایر مشاغل هم هیچ کاری، بزن در رویی نیست.

بازیکن در سیستم از پیش طراحی و تعریف شده، موظف به انجام تمریناتش به بهترین وضع ممکن است؛ در این سیستم مکانیکی، رفاه وجود دارد و باشگاه موظف است تمام امکانات را فراهم کند اما در ازی هممه این امکانات ایجاد شده از بازیکن کار هم می خواهد.

اگر مربیانی در فوتبال ایران داشتیم که لیگ ما را می دیدند و آن را قبول نداشتند به این دلیل بود که در فوتبال ایران، فرآیند باشگاهداری اساسا وجود خارجی ندارد. در فوتبالی که حرفه ای بودنش با لاتین شدن شماره پیراهن بازیکنان آغاز شد و ساز و کار حرفه ای گری در آن هیچ تعریف مشخصی نداشت، معلوم است بازیکنانی مانند بیرانوند در فوتبال اروپا شگفت زده می شوند و از این حجم کار و مسولیت گسترده برای ما تعریف می کنند.

اگر مربیانی را در فوتبال ایران سراغ داشتید که هنگام تماشای رقابت های لیگ داخلی، در ورزشگاه چرت می زدند امروز به سادگی متوجه می شوید دلیل این بی میلی چه بود و آنها چرا لیگ ما را قبول نداشتند؟