در مقدماتی جام جهانی ۹۴ آبروی علی پروین را خریدم!/ او به هوادار پرسپولیس گفت به مجید نامجو موتور می دهی باید به درخشان و ناصر بنز بدهی

اگر بخواهید تکنیکی ترین بازیکنان تاریخ پرسپولیس و تیم ملی را لیست کنید بی برو برگرد " حمید درخشان" درآن جایگاه ویژه ای خواهد داشت.

کد خبر: ۴۴۹۶۶۸

تاریخ: ۲۶ دی ۱۴۰۰ - ۱۳:۰۰

حمید درخشان پیش از هرچیز به خاطر قدرت تکنیکی، هوش و قدرت گلسازی اش شهرت داشت. با این وجود، بزرگ‌ترین نقطه قدرت او نگاه کلی‌اش به بازی بود که او را به عنوان یک بازی‌ساز متمایز می‌ساخت. خیلی ها او را بهترین شماره ۹ تاریخ پرسپولیس می دانند. پیراهنی که اغلب مهاجمان می پوشند و در پرسپولیس نیز مرحوم صفرایرانپاک و مهدی طارمی پوشیده اند. درادامه مصاحبه با چهره های ماندگار فوتبال ایران و برای معرفی بیشتر به نسل جدید فوتبالدوستان کشورمان، پای صحبت های حمید درخشان ستاره دهه ۶۰ تیم ملی و پرسپولیس نشستیم:

اولین بار اسم حمید درخشان چه سالی سر زبان ها افتاد؟

سال ۱۳۵۴ که حدودا ۱۶ یا ۱۷ ساله بودم. در تیم " مزدا" بازی می کردم که توسط الکساندر یاگودیچ سرمربی اهل یوگسلاوی به تیم ملی جوانان دعوت شدم.

یادتان می آید چه بازیکنان دیگری عضو آن تیم ملی جوانان بودند؟

تیم ما در آن روزگار بازیکنان خوب زیادی را داشت. در آن تیم، مردانی چون رضا رجبی، فرامرز امیدوار، ابوالقاسم کلانتری، محرم عاشوری، علی کرم سوری، علی حیدری، عباس کارگر، مرتضی شاه پرست ،فرهاد بهرامی، غلامحسین هاشمپور، غلامرضا باغ آبادی، عربشاهی، مجید سبزی  و امیرخانی حضور داشتند.

چه خاطره ای از یاگودیچ یوگسلاو دارید؟

راستش را بخواهید من به عنوان فروارد به تیم ملی جوانان دعوت شدم اما یاگودیچ مرا یک خط عقب برد و تبدیل به هافبک کرد! آن مرحوم به من گفت یک خط عقب تر بازی کنی بهترین هافبک ایران خواهی شد.

کمی بعد تر اما خیلی ها شما را با علی پروین مقایسه کردند. درست است؟

علی پروین وحشتناک تکنیکی بود. تقریبا می گفتند من شمه ای از علی پروین را دارم اما واقعا پروین تک بود. البته یک چیز دیگر هم علیه من گفتند که ... بگذریم!

می شود نگذریم؟! به هر حال این مصاحبه بیشتر برای شناخت نسل جدید از فوتبال زمان شماست؟

شایعه درست کرده بودند که من خواهرزاده مرحوم همایون بهزادی هستم و به همین خاطر هم به پرسپولیس آمدم!

در واقعیت که زنده یاد همایون بهزادی دایی شما نبود؟

نه آقا! من هیچ نسبتی با آن خدابیامرز نداشتم.

پس چه کسی اولین بار شما را به پرسپولیس معرفی کرد؟

ابوالفضل جلالی پیشکسوت مطبوعات آن زمان یک خبرنگار برجسته بود که بازی من را به خاطر تکنیکی بودن دوست داشت. همیشه در نشریات آن زمان از من می نوشت و بعد از تیم ملی جوانان ۳ پیشنهاد داشتم. پاس تهران، استقلال و پرسپولیس که اصغر حاجیلو دوست خوبم می خواست من را به  استقلال ببرد ولی با ابوالفضل جلالی مشورت کردم و او هم پیشنهاد کرد نزد زنده یاد منصور امیر آصفی سرمربی پرسپولیس بروم و خیلی هم حرف نزنم!

یعنی چی؟

ابوالفضل جلالی که سال ها مشاور علی کریمی هم در دُبی بوده به من گفت که به خدابیامرز امیر آصفی بگویم " دوست دارم شاگرد شما شوم!"

و شما هم همین جمله را گفتید؟

همین یک جمله را گفتم و آن مرحوم گفت ساعت ۴ بعد از ظهر بیا اکباتان زمین راه آهن!

پس اولین برخورد شما با علی پروین هم از همان جا شروع شد. آیا شما را پروین یا بقیه تحویل گرفتند؟

آن زمان که اصلا بزرگ ترها ما بچه ها یا جوان ترها را به حساب نمی آوردند اما یادم می آید علی پروین زمانی که من عضو تیم ملی جوانان بودم یک بار از بازی ان تعریف کرده بود. ما در تورنمنتی در اهواز شرکت کرده بودیم و تیم ملی بزرگسالان هم برای جام جهانی آنجا اردو زده بود. در تایم استراحت ملی پوشان بزرگسال آمده بودند استادیوم بازی تیم ملی جوانان را ببینند که علی آقا در مورد من گفته بود که " این بچه چقدر خوبه..."

در تیم بزرگسالان با چه کسی بیشتر دم خور بودید؟

پرسپولیس آن قدر بازیکن بزرگ داشت که نمی توانستیم به کسی نزدیک شویم! وازگن صفریان، مسیح مسیح نیا، جواد الله وردی، محمدرضا خلعتبری، محمد دادکان، اصغر ادیبی، محمد مایلی کهن، علی پروین، محمد زادمهر، صفر ایرانپاک، محمود خوردبین و ... که یک تریلی هم اسمشان را نمی کشید. تازه به این جمع باید پرویز قلیچ خانی را هم اضافه کنید.

ما هم اسم پرویز قلیچ خانی را شنیدیم اما بازی او را ندیدیم. خیلی ها می گویند فوتبالش تا حدودی شبیه کریم باقری بوده است. شاید شما که با او همبازی بودید بهتر بتوانید توضیح دهید؟

کریم باقری شاید یک کوچولو شبیه پرویز قلیچ خانی بوده باشد. قلیچ خانی خیلی گردن کلفت و قوی بود. دفاع بازی می کرد، هافبک بازی می کرد و فروارد هم می توانست بازی کند. اعجوبه ای به تمام معنا بود که خود علی پروین هم همیشه می گفت اول پرویز قلیچ و بعد من!

زنده یاد منصور امیر آصفی درپرسپولیس با علی پروین به مشکل خورد. به خاطر دارید؟

اتفاقا مرحوم امیر آصفی من را جای علی پروین در زمین گذاشت. پروین دو روز سرتمرین نیامد و قهر کرد. ما با نیروی اهواز در تهران بازی داشتیم که یک بر صفر باختیم. البته من بازی خوبی انجام دادم ولی باختیم و علی پروین به رختکن آمد و با امیر آصفی گرد گیری کرد. دعوای این دو فاتحه مربیگری امیر آصفی را در پرسپولیس خواند!

علی پروین با تو که جانشین او شده بودی برخوردی نداشت؟

نه، دنبال زدن من جوان نبود بلکه می خواست منصور امیر آصفی را بزند که زد!

اولین تیتری که رسانه ها برای حمید درخشان زدند را به خاطر دارید؟

اولین نه اما بهترین تیتر را فکر می کنم سال ۱۳۵۹ برایم زدند که نوشته بودند " درخشان، درخشان ترین چهره فوتبال ایران بود." هرگز آن تیتر را فراموش نخواهم کرد.

اولین بار چه زمانی به تیم ملی بزرگسالان دعوت شدید؟

سال ۱۳۵۹ که به جام ملت های آسیا (۱۹۸۰ کویت) رفتیم. ازآن زمان تا مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا (سال ۱۳۷۲) فیکس تیم ملی بودم منهای یک دوره که ...

که چی؟

بازی های آسیایی ۱۹۹۰ پکن بود. ناصر ابراهیمی به من گفت که نظر علی پروین فیکس بازی کردن مرحوم سیروس قایقران بوده و نمی خواسته با نیمکت نشین کردن من تیمش را خراب کند! البته این حرف ناصرخان بود و بعد از پکن هم باز علی پروین مرا دعوت کرد که نجاتش دادم!

منظور شما مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکاست؟

بله، ادعا نمی کنم ولی در ۳۳ سالگی فوق العاده سرحال بودم و آبروی علی پروین را با دو گلی که به سوریه و عمان زدم خریدم. هرچند من را از بازی های آسیایی پکن خط زده بود!

بازیکنان دهه ۶۰ پرسپولیس از شما و ناصر محمدخانی به عنوان بازیکنان سوگلی علی پروین یاد می کردند. این حرف را قبول دارید؟

من و ناصر به خاطر فوتبالمان سوگلی علی پروین بودیم. بقیه هم خوب بودند ولی اغراق نباشد ما دو نفر خوب تر بودیم و علی آقا هم همیشه به همین خاطر از ما تعریف می کرد.

ببخشید درآن رختکن های معروف، علی پروین شما را هم مورد نوازش لفظی...

(می خندد) نه! علی پروین آدمش را می شناخت و اگر هم فحشی می داد دوستانه بود. به من هرگز توهین هم نکرد و همیشه لطف داشت. خودتان گفتید که من و ناصر (محمدخانی) را یک جور دیگر دوست داشت.

با مجید نامجو مطلق که صحبت می کردیم از اولین حضورش در پرسپولیس و ناراحتی برخی بزرگ ترهای این تیم بابت پولی که از یک هوادار گرفته بود حرف می زد. شما هم یکی از کسانی بودید که ناراحت شدید؟

پول نه، یک هوادار به مجید نامجو که بازیکن فوق العاده ای هم بود موتور داده بود و علی پروین هم او و هم هوادار مورد نظر را صدا زد و گفت اگر به این جوان موتور داده ای باید به درخشان و محمد خانی ماشین بنز بدهی!

فوتبال مجید نامجو را چقدر قبول داشتید؟

مجید نیازی به تعریف و تمجید ندارد. اگر نامجو مطلق الان بازی می کرد می توانست دربهترین لیگ های اروپایی فیکس بازی کند. یک بازیکن تکنیکی، دریبل زن و استثنایی بود.

حمید درخشان اگر الان بازی می کرد؟

قسم می خورم اگر الان بازی می کردم در اسپانیا و لالیگا بودم. علی پروین همیشه می گفت هیچ مدافعی نمی تواند از حمید و ناصر لب خط توپ بگیرد.

در آن زمان بازیکن خارجی هم بود که از فوتبالش الگو بگیرید؟

مارادونا را خیلی دوست داشتم اما از حرکات یوهان کرویف و میشل پلاتینی الگو می گرفتم.

البته پلاتینی کاشته زن بود که...

مگر علی پروین اجازه می داد کسی در پرسپولیس کاشته بزند. اگر اجازه می داد مثل بازی دوستانه با گرمیوی برزیل در آزادی گل های زیادی از روی ضربات ایستگاهی می زدم. البته خدا وکیلی هم علی پروین خیلی خوب کاشته می زد.

نسل جدید فوتبال علی پروین را هم به خاطر نداشته باشد. او چه ویژگی هایی به عنوان یک فوتبالیست داشت؟

تکنیکی، دریبل زن، باهوش، پاسور و خیلی خوب بود. توپ را با هر سرعتی و از هر فاصله به سمتش شوت می کردید جوری استپ می کرد که انگار با دست توپ را کنترل می کند.

در تمام این سال هایی که فوتبال بازی کرده یا مربیگری می کنید بازیکنی شبیه علی پروین دیده اید؟

هیچ کس!

از علی کریمی هم بهتر بود؟

شکل فوتبال این دو فرق می کرد. علی پروین دریبل زن تر شاید بوده باشد اما علی پروین لای ۵ بازیکن چنان با تو یک و دو می کرد یا پاسی می داد که شاخ درمی آوردید! هرگز در دوران فوتبالم بازیکنی شبیه علی پروین ندیدم.

بهترین همبازی شما در همه این سال ها چه کسی بوده است؟

ناصر محمدخانی را که همه می دانند و نیازی به توضیح نیست. ضیاء عربشاهی هم خیلی می دوید و آن وسط زمین جور ما را می کشید. همین طور باید به محسن عاشوری اشاره کنم که بازیساز بزرگی بود اما اگر بخواهم فقط اسم یک نفر را بیاورم مجتبی محرمی است!

مجتبی محرمی که بعدها شاگرد شما هم شد؟

خوب به خاطر دارم در قائم شهر با نساجی بازی داشتیم. ما زمان علی پروین هم نمی توانستیم نساجی را در قائم شهر ببریم و همیشه مقابل این تیم مشکل داشتیم. من آن روز مجتبی محرمی را دفاع راست گذاشتم و از علی دایی و جمشید شاه محمدی در ترکیب اصلی استفاده کردم. فرشاد پیوس را هم روی نیمکت گذاشتم و بازی را دو بر صفر بردیم. آن روز مجتبی محرمی با اکراه دفاع راست بازی کرد اما یکی از بهترین روزهایش را به نمایش گذاشت. یک هفته بعد ما در تهران با پاس بازی داشتیم. بار دیگر ارنج را خواندم و مجتبی محرمی را دفاع راست گذاشتم. اعتراض کرد و گفت دفاع راست بازی نمی کنم! من هم امیر موسوی نیا را جای او گذاشتم و بازی را ۳ بریک فکر می کنم بردیم. همان جا به مجتبی گفتم برو خانه و یکی دو روز بعد سرتمرین آمد و با هم صحبت کردیم و همه چیز ختم به خیر شد.

به مجتبی محرمی چه گفتید؟

گفتم تو فوتبالیست بزرگی هستی و شاید خودت نمی دانی چه توانایی هایی داری. تو تنها بازیکنی در ایران هستی که در همه پست ها می توانی بازی کنی. خدا شاهد است او را در دربی دفاع آخر گذاشتم که همه را انگشت به دهان کرد!

همان بازی که در محوطه هجده قدم بازیکن استقلال را دریبل زد؟ شما عصبانی نشدید؟

بله همان بازی ولی عصبانی نشدم. آن قدر به مجتبی محرمی اعتماد و اعتقاد داشتم که می دانستم هرکاری می کند در زمین درست است.

اگر مجتبی محرمی الان بازی می کرد چقدر قیمت داشت؟

در فوتبال ایران کمتر از ۳۰ میلیارد تومان نمی گرفت. او هم اعجوبه بود و دیگر استعدادی نزدیک به او هم ندیدم. من در عمر بازی و مربیگری خودم فوتبالیست زیاد دیدم اما مثل مجتبی محرمی خیلی کم دیدم. شاید خداداد عزیزی، ناصر محمدخانی و علی کریمی  هوش  محرمی را داشتند ولی واقعا مجتبی کم نظیر بود.

خود شما هم هوش بالایی در فوتبال داشتید. راستی اگر زمان به عقب برگردد باز هم پس از بازی های آسیایی سئول همراه ۱۴ نفر دیگر استعفا می دهید؟

شک نکنید! اگر پشیمان شده بودم که مثل بعضی ها گل و شیرینی می خریدم و عذرخواهی می کردم.

حیف نبود در ۲۷ سالگی از تیم ملی کنار بروید؟ شاید با خودتان فکر کردید فدراسیون فوتبال در مقابل زنده یاد پرویز دهداری طرف شما را بگیرد؟

نه، چنین فکری نکردیم بلکه از برخی رفتارها خسته شده بودیم.

اینکه در هر دیدار ایران در بازی های آسیایی ۱۹۸۶ سئول با یک ترکیب به میدان می رفتیم چقدر روی این تصمیم تأثیرگذار بود؟

بحث ما اصلا فنی نبود. واقعا به ما ربطی نداشت که در هر بازی با یک ترکیب بازی کنیم و آنچه ما را اذیت می کرد برخی رفتارها بود. اینکه بازیکن تیم ملی را برای هرچیزی به صف کنید یا اینکه بگویید چی بخورد یا نخورد، چی بردارد یا بر ندارد زجرآور بود. یکسری چیزها می گویم اما نوشتنی نیست (حرف هایی می زند که به رسم امانت نزد ما می ماند) نظم و انضباط خیلی خوب است بحثی نیست به شرط آن که با تحقیر بازیکن آن هم در سطح ملی همراه نباشد.

پس از مرحوم پرویز دهداری، مهدی مناجاتی سرمربی تیم ملی شد. چرا مناجاتی شما را دعوت نکرد؟

اتفاقا مهدی مناجاتی خیلی دوست داشت ما را در اوج آمادگی دعوت کند اما فدراسیون اجازه نداد. فدراسیون هم با ما لجبازی کرد و هم با خودش چرا که من، ناصر (محمد خانی) و شاهرخ می توانستیم خیلی به آن تیم کمک کنیم.

شاید هم به جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا صعود می کردیم؟

این حرف من نیست بلکه نظر بسیاری از کارشناسان بود که من و ناصر، پنجعلی، شاهرخ و ... در بهترین شرایط خودمان بودیم. شما دیدید همین نفرات ایران را قهرمان بازی های آسیایی پکن کردند.

این وسط ۴، ۵ سالی هم در لیگ قطر بازی کردید. بارها شاید در مورد راضی کردن علی پروین برای سفر به قطر گفتید و حالا می خواهیم خاطراتی از شما در این رابطه بشنویم که شاید تا به حال نگفته یا کمتر گفته باشید؟

اولین پیشنهاد از تیم نادی القطر به من و ناصر محمد خانی رسید. پس از راضی کردن علی پروین به قطر رفتیم. ما را به هتلی به اسم الواحد بردند و درحین خوردن غذا بودیم که یکی از دست اندرکاران باشگاه نادی القطر گفت " شما بیشتر از ۳ ماه مهمان ما نیستید!"

چرا این حرف را زد؟!

- لیگ قطر آن زمان ۴ ماه بیشتر نبود و یک ماه آن هم سپری شده بود. شاید تصورش این بود که بعد از ۳ ماه ما خواهیم رفت. آن روز ناراحت شدم اما ته دلم گفتم که مهم نیست. ۳ ماه هم بمانیم می شود ماهی ۱۰ هزار ریال قطری یا حدود ۳ هزار دلار که مبلغ نسبتا خوبی بود. حالا با پاداش و ... نزدیک ۴۰ هزار ریال می شد که حدود یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان آن موقع بود. تیم نادی القطر رده ۱۱ جدول و درحال سقوط بود ولی من و ناصر توانستیم این تیم را تا رده هفتم بالا بکشیم و از سقوط نجات بدهیم. بلافاصله پس از اتمام فصل از سه تیم پیشنهاد داشتیم.

چه تیم هایی؟

السد، الریان و الاهلی سراغ من و ناصر آمدند.

خود باشگاه نادی القطر چطور؟

جالب می شود بدانید محمد بن همام که بعدها رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا شد، رئیس باشگاه الریان بود. او به ما پیشنهاد داد به تیمش برویم اما نمی توانستیم چون باید از نادی القطر رضایت می گرفتیم. باشگاه خودمان هم پیشنهاد مذاکره داد درحالی که نه من و نه ناصر زبان عربی یا انگلیسی بلد نبودیم و مدیربرنامه هم مثل الان نداشتیم. به همین خاطر از عبدالرضا برزگری کمک گرفتیم که در تیم التعاون بازی می کرد.

همان " حسون" معروف آبادانی ها؟

بله، حسون برزگری فوتبالیست تکنیکی و فوق العاده ای بود که زبان عربی هم بلد و به آن مسلط بود. با او تماس گرفتیم که بیاید و مترجم ما باشد. برزگری لطف کرد و آمد ولی گفت تو و ناصر هیچی نگویید تا من صحبت کنم. گفتم که حسون ما را نابود نکنی؟ گفت نگران نباشید من بهتر از شما اعراب را می شناسم و...

خُب؟

خلاصه سرتان را درد نیاورم، من و ناصر می دانستیم شاهرخ، چنگیز و قاسمپور سالی ۵۰ هزار ریال قطری به علاوه ماهیانه ۵ هزار دیگر گرفته اند و اگر به ما هم همین مبلغ را می دادند راضی بودیم اما ناگهان برزگری گفت نفری ۲۰۰ هزار ریال قطری!

واکنش مدیران نادی القطر چه بود؟

مدیر باشگاه با عصبانیت گفت که " لا! غیر معقول" و رفت! ازجلسه بیرون رفت و من و ناصر هم تصور کردیم عجب اشتباهی کردیم که از برزگری به عنوان مترجم دعوت کردیم و... حسون اما باز هم می گفت نگران نباشید! با برزگری خداحافظی کردیم و به هتل رفتیم. ۳ روز در هتل بودیم اما هیچ کس نه زنگی زد و نه کسی سراغ من و ناصر را گرفت. حدود ساعت ۵ عصر بود که می خواستیم برای خرید از بازار و برگشت به ایران بیرون می رفتیم تلفن زنگ زد. مدیرباشگاه بود که گفت حداقل سرتمرین بیایید که بدن شما افت نکند. با ناصر صحبت کردیم و رفتیم سرتمرین! بچه های دیگر هم آمدند و دو تیم شدیم و مشغول بازی بودیم که حسابدار باشگاه من را صدا زد. او ایرانی – قطری بود و به سختی فارسی صحبت می کرد. گفت بروم بالا و رفتم دیدم شیخ محمد رئیس نادی القطر که مرد درشت هیکلی بود نشسته است. اسم حسابدار باشگاه " علی " بود و گفت می خواهی صحبت هایت را ترجمه کنم که موافقت کردم. او تأکید داشت روی حرف شیخ محمد حرفی نزنم چرا که آن زمان او وزیر امور خارجه قطر هم بود! شیخ محمد گفت" به تو و ناصر نفری ۱۱۰ هزار ریال قطری می دهم با ماهی ۱۰ هزار ریال! من بلافاصله در ذهنم حساب و کتاب کردم دیدم همان رقم نزدیک به ۲۰۰ هزار ریال می شود. البته خودم را گم نکردم و خیلی جدی گفتم که " باشد! فقط به خاطر شیخ محمد و تو علی من قبول می کنم."

واکنش رئیس باشگاه نادی القطر چه بود؟

خیلی خیلی خوشحال شد و گفت حالا که این طور شد برای هر بازی هم نفری ۲ هزار ریال قطری به شما پاداش خواهم داد. دیگر داشتم روی ابرها پرواز می کردم اما خوشحالی ام را خیلی بروز ندادم.

با آن ۲۰۰ هزار ریال قطری چند آپارتمان می شد در تهران خرید؟

دو آپارتمان خوب در خیابان ولیعصر و مرکز شهر یا یک آپارتمان مناسب در شمال شهرتهران! برای ما که به نوعی مجانی در پرسپولیس بازی می کردیم پول زیادی بود.

این خبر را چگونه به ناصر محمد خانی دادید؟

(با صدای بلند می خندد) اول سر به سرش گذاشتم. خودم را کمی ناراحت نشان دادم که ناصر پرسید نابود شدیم؟ باید برگردیم تهران؟ من هم خندیدم و به شوخی گفتم " عجب آدمی است این شیخ محمد! ما به ۵۰ هزار ریال قطری راضی بودیم اما می خواهد ۱۱۰ هزار تا به علاوه ماهیانه ۱۰ هزار ریال و هر بازی هم ۲ هزارتای دیگر بدهد!" آقا ناصر را می گویی داشت بال درمی آورد. برگشت داخل زمین و در بازی تمرینی از سر هجده قدم خودمان تا محوطه هجده قدم مقابل همه را یکی یکی دریبل زد از بس که خوشحال شد! باور کنید ما دو نفر از خوشحالی تا صبح نخوابیدیم.

چه شد که بعد از نادی القطر به السد رفتید؟

ما ۳ سال با ناصر برای نادی القطر بازی کردیم. در آن سه سال نایب قهرمان شدیم، جام شیخ جاسم را بردیم و نتایج خیلی خوبی گرفتیم تا اینکه ناصر برگشت ایران و من هم رفتم السد قطر. الان درباشگاه السد قطر عکس من را کنار ژاوی هرناندز گذاشته اند که این باعث خوشحالی است.

بعد از السد هم برگشتید تهران و...

آن هم حکایت مفصلی دارد. لیگ قطر همان طور که گفتم کوتاه بود. درفاصله تعطیلی لیگ قطر به ایران آمدم و برای آماده نگه داشتن خودم می خواستم تمرین کنم. با علی پروین تماس گرفتم و گفتم اگر می شود کنار پرسپولیس تمرین کنم. حرف خاصی نزد و گفت بیا! رفتم و بعد از اولین تمرین وقتی برگشتم خانه، محمود خوردبین زنگ زد. تماس گرفت و گفت علی پروین می گوید می توانی بمانی و برنگردی قطر؟ گفتم من با السد قرارداد دارم که دوباره گفت حداقل بمان و در جام درجام باشگاه های آسیا به ما کمک کن. با قطر تماس گرفتم که مدیر فوق العاده مهربانی داشتیم. به من گفت ایرادی ندارد، بازی کن به عنوان کمکی اما مراقب باش مصدوم نشوی که خدا را شکر توانستم به همراه سایر بازیکنان پرسپولیس قهرمان آن رقابت ها شویم. بعد از قهرمانی جام در جام آسیا دوباره برگشتم قطر.

شاید یکی از بهترین دوران فوتبالی شما در مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا رقم خورد. جایی که در ۳۳ سالگی دوباره ستاره تیم ملی شدید؟

واقعا دوران فوق العاده ای بود. دو گل حساس برای تیم ملی به عمان و سوریه زدم که باعث شد به مرحله نهایی انتخابی جام جهانی صعود کنیم. حشمت خان مهاجرانی سرمربی تیم ملی عمان بود که بعد از برد ما در هتل به من گفت " حمید درخشان من فکر همه چیز را کرده بودم غیر از تو! محال بود تیم ملی بدون تو بتواند تیم من را پشت سربگذارد و..."

به نظر شما چرا تیم ایران نتوانست با علی پروین به جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا صعود کند؟

افت ناگهانی و عجیب بهزاد غلامپور! ما دروازه بان ذخیره خوب هم نداشتیم و احمدرضا عابدزاده هم در بازی با تایوان شدیدا مصدوم شده بود. شک نکنید اگر عابدزاده را داشتیم به جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا صعود می کردیم.

علی دایی نیز از همان رقابت ها متولد و به فوتبال ملی ایران معرفی شد؟

درست است. علی دایی خیلی محکم و قوی در تیم ملی استارت زد و به هرجایی هم که رسید با تلاش خودش رسید. پشتکار و زحمات فراوان او را به بوندس لیگا و بایرن مونیخ رساند و همه می دانیم چه چهره ارزشمندی برای فوتبال و ورزش کشورمان است.

می دانیم شما تُرک زبان هستید. آن زمان با علی دایی تُرکی صحبت می کردید؟

یادش به خیر! بله، من با علی (دایی) تُرکی صحبت می کردم.

و بالاخره خداحافظی از تیم ملی، پرسپولیس و فوتبال. خودتان بگویید؟

هرآمدنی رفتنی هم دارد. مهندس امیرعابدینی یک روز به من گفت که " حمید بس است! بهتر است روی نیمکت بنشینی و مربیگری کنی." من هم بی سروصدا گوش کردم و بی سروصدا هم کفش هایم را به قول فوتبالی ها آویختم. خدا را شکر می کنم بابت همه سال هایی که با افتخار در تیم ملی و پرسپولیس توپ زدم و راضی هستم.

سئوالات ما تقریبا تمام شد. به عنوان حُسن ختام می خواهیم حمید درخشان تیم منتخب پرسپولیس را از میان کسانی برای ما بچیند که با آنها همبازی بوده است؟

درون دروازه بهتر از احمدرضا عابدزاده سراغ ندارم. دفاع وسط را به محمد پنجعلی و بیژن ذوالفقارنسب می دهم. سمت راست ما مدافعان خیلی خوبی نداشتیم.  مرحوم ابراهیم آشتیانی را هم خیلی به دوره ما نخورد و برهمین اساس مهدی مهدوی کیا را انتخاب می کنم. هرچند مهدی همدوره یا همبازی من نبوده است. در سمت چپ انتخاب اول و آخر من مجتبی محرمی است. راستی روزی هم که او را دفاع راست گذاشتم به این خاطر بود که در سمت چپ بازیکن داشتم ولی دفاع راست نداشتم! هافبک دفاعی این تیم می تواند کریم باقری باشد. جلوتر از باقری بازیساز تیم محسن عاشوری است. هافبکی که در تیم ملی واقعا به حق خودش نرسید. سمت راست خط میانی دربست متعلق به علی پروین است. در سمت چپ علی کریمی با آن تکنیک ناب خودش می تواند بازی کند. ناصر محمدخانی و فرشاد پیوس انتخاب های بعدی من برای خط حمله خواهند بود.

و سرمربی این تیم؟

باز هم علی پروین!