بوسه امیر به دست پدرش اشکم را درآورد؛ این حس را تجربه کرده‌ام/ با این تیم ملی می‌توان در جام جهانی هم صعود کرد

بازیکن اسبق تیم ملی کشورمان گفت: لحظه ای که امیر عابدزاده دست پدرش را می‌بوسید بی اختیار پای تلویزیون اشک از چشمانم سرازیر شد چون این حس را قبلاً تجربه کرده ام.

کد خبر: ۴۵۱۸۹۹

تاریخ: ۰۸ بهمن ۱۴۰۰ - ۲۰:۱۱

یکی از زیباترین لحظات ماندگار در دیدار تیم های ایران و عراق همزمان با جشن صعود تیم ملی به جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، لحظاتی بود که احمدرضا عابدزاده پسرش را در آغوش گرفته بود. حمید علیدوستی بازیکن اسبق تیم ملی فوتبال کشورمان و پدر ترانه علیدوستی از بازیگران موفق سینما درباره تیم ملی فوتبال ایران، صعود مقتدرانه به جام جهانی و لحظه بوسه زدن امیر عابدزاده به دستان احمدرضا عابدزاده اظهاراتی را مطرح کرد.

درباره موفقیت تیم ملی فوتبال ایران چه صحبتی دارید؟

من قبلا هم پیش‌بینی چنین موفقیتی را کرده بودم. تیم ملی ما واقعا درخشان بود. تیم ملی ایران ثابت کرد که دیگر آسیا برایش کوچک است. این صعود قاطعانه مشخص کرد ما نه تنها تیم ملی خیلی خوبی داریم بلکه حتی یک تیم دوم و سوم هم داریم که می‌توانند با همین کیفیت و ظرفیت بازی کند. در واقع این تیم بیشتر نفراتش لژیونر هستند و دو جام جهانی کنار هم بازی کرده اند و به نوعی خودباوری، اعتماد به نفس و حس برتری جویانه دست یافته اند که در تاریخ فوتبال ایران بی نظیر است.

بیشتر در این باره توضیح می‌دهید؟

نتایج تیم ملی ایران در آسیا را ببینید، تیم ما با یک اقتدار و "تیم ورک" جالب صعودش را مسجل کرد.

چه شاخصه مهمی در این تیم نظر شما را به خودش جلب کرده است؟

صمیمیت و هماهنگی تیمی ما فوق‌العاده است. آلمان‌ها در ارتباط با این وضعیت تیم، اصطلاح خاصی دارند که معنیش به فارسی می‌شود "هم هماهنگ هستیم هم همدل". اگر چنین اتفاقی در یک تیم فوتبال رخ ندهد حتی با بهترین سیستم و روش هم نمی توانید موفق باشید. تیم ایران امروز به چنین شرایطی دست یافته است.

حالا که صعودمان به جام جهانی مسجل شده چه موضوعی بیشتر باید مورد نظر قرار بگیرد؟

حالا زمان سازماندهی و برنامه‌ریزی برای تیم ملی در جام جهانی است. من مطمئنم این تیم ظرفیت و لیاقت حضور در دور دوم جام جهانی را دارد اما به شرطی که بازی های دوستانه بزرگ برای این تیم برگزار کنیم. خوشبختانه تیم ما در فاز هجومی در آسیا اینقدر قوی بوده که فشار چندانی روی خط دفاعی ما وارد نشده. ما می توانیم از همین حالا روی تک تک روزهای باقیمانده تا جام جهانی حساب کنیم و مسابقاتی برای تیم ملی در نظر بگیریم که خط دفاعی مان را هم تحت فشار قرار دهد تا با توان تدافعی بهتری گام به جام جهانی بگذاریم. گرچه همین حالا هم مدافعان کناری و هافبک‌های ما عالی کار می‌کنند. مدیریت فدراسیون باید به این موضوع مهم فکر کند.

در این شرایط بازی با امارات را چطور باید برگزار کرد؟

یکی از همین برنامه ریزی ها می تواند از همین بازی با امارات شروع شود. ما باید از پس امارات بربیاییم و می آییم، اما اگر می‌خواهیم در رنکینگ فیفا هم جایگاه بهتری به دست بیاوریم و سیدبندی قرعه‌کشی جام‌جهانی برای مان بهتر باشد باید با امارات هم با قدرت بازی کنیم و فرصتی هم به بازیکنانی مثل ترابی یا قائدی بدهیم که کمتر به آنها بازی رسیده و با یک نگاه ظریف و دقیق، این بچه ها را هم وارد چرخه مسابقات بین المللی کنیم تا کیفیتشان بالاتر برود.

شما جزو فوتبالیست هایی هستید که موفقیت فرزندتان را در عرصه سینما تجربه کرده اید. لحظه ای که عابدزاده موفقیت پسرش در فوتبال را با او جشن گرفت از نگاه شما چطور بود؟

وقتی امیر به سمت احمدرضا رفت و دست پدرش را بوسید من بی اختیار اشک در چشمانم جمع شد و یک لحظه احساسی در زمین چمن رقم خورد. پدری با آن اقتدار و آن اعتماد به نفس، حالا پسرش را می‌بیند که با همان اعتماد به نفس درون دروازه تیم ملی فوق العاده ظاهر می شود. شروع های مجدد امیر عابدزاده بی نقص بود. این نشان از تجربه بالای او طی ۶ سال بازی در اروپاست. کاملاً می‌دانست فوتبال را چطور شروع کند و به خط دفاعی اعتمادبه‌نفس بدهد. به راستی که دروازه بان نقش مهمی در موفقیت یک تیم دارد.

کاپیتان تیم ملی را در این بازی چطور ارزیابی کردید؟

علیرضا جهانبخش در نیمه اول بهترین بازیکن ایران بود و تا وقتی درون زمین حضور داشت آن حس مسئولیت پذیری در چهره‌اش موج میزد. صورت مصمم علیرضا این حس را به هم تیمی هایش می داد که باید بجنگند. پاس فوق العاده اش به قلی زاده نظیر نداشت. او هم بازیکنی با شخصیت و اخلاق مدار است و هم به موقع با داور حرف می‌زند و فعل خواستن را به تیمش القا می کند و به درستی دست راست سرمربی درون زمین است.

درباره لحظه بوسه امیر به دست پدرش کمی بیشتر برای ما صحبت کنید. شما پدر ترانه علیدوستی هستید که در عرصه سینما یکی از بازیگران موفق کشورمان به شمار می‌رود. به عنوان یک پدر می‌توانید حس احمدرضا را در آن لحظه برایمان توصیف کنید؟

این حس غیر قابل وصف است. من میدانم احمدرضا چقدر برای پسرش زحمت کشیده. من زمانی که خودم به صورت اختصاصی تمرین می‌کردم، به تپه های داوودیه می رفتم و آنجا احمدرضا را می دیدم که به تنهایی مشغول تمرین است. او میل به خواستن و موفقیت را فوق‌العاده در خودش به وجود آورده و چنین پسری را تحویل اجتماع داده است. من وقتی اعتماد به نفس امیر درون دروازه ایران را دیدم لذت بردم. فکر می‌کنم یکی از درخشان ترین سکانس های یک پدر میتواند این باشد که موفقیت فرزندش را ببیند. حس زیبایی که باعث شادی و خوشحالی هر پدری خواهد شد.