انتقاد از بی مهری به استقلالی ها در تیم ملی/هاشمیان و کریم باقری باید خودشان را از اتهامات مبرا کنند

مدافع پیشین تیم ملی فوتبال ایران با تشبیه وضعیت مدافع فعلی تیم ملی با شرایط سابق خودش گفت: بلایی که سال ۹۸ سر من آوردند را امسال سر یزدانی می‌آورند.

کد خبر: ۴۵۳۰۰۴

تاریخ: ۱۵ بهمن ۱۴۰۰ - ۱۱:۵۱

مهدی پاشازاده کارشناس فوتبال و ستاره سابق تیم ملی ایران از مهره‌های تاثیر گذار در صعود تیم ملی به جام جهانی ۹۸ فرانسه بود و با درخشش در جام جهانی برای تیم منتخب جهان نیز بازی کرد و پس از آن به عضویت بایر لورکوزن در آمد.

پاشازاده از چهره‌های مطرح فوتبال در دهه ۷۰ بود که پس از درخشش در استقلال و تیم ملی، فوتبال در اروپا را تجربه کرد و توانست مربیگری را هم از اروپا آغاز کند.

این ملی پوش سابق در گفتگویی تفصیلی به تشریح برخی از مسائل مربوط به تیم ملی پرداخت و نحوه صعود به جام جهانی را تشریح کرد. وی همچنین در بخش مهمی از این گفتگو در خصوص سیاوش یزدانی و به شباهت‌هایی که شرایط فعلی این بازیکن با شرایط سابق خودش در تیم ملی ایجاد شده اشاره کرد.

بخشی از صحبت‌های مهم پاشازاده؛

* مربی تیم ملی پیراهنم را کشید تا سوار اتوبوس نشوم

* از مجموعه انقلاب تا راه آهن پیاده رفتم

* بعد از مایلی کهن بازیکن ثابت تیم ملی شدم و به تیم منتخب جهان رسیدم

* مهدی پور در سطح اروپایی بازی می‌کند

* بعضی از هافبک‌های تیم ملی در باشگاه شان هم قاچاقی بازی می‌کنند!

* باور نمی‌کنم عدم دعوت از بعضی بازیکنان به تیم ملی دلایل فنی داشته باشد!

* تاریخ برای ستاره‌های استقلال تکرار شد

* سیاوش یزدانی را به سرنوشت من مبتلا کردند

* اسکوچیچ مربی تیم ملی است و نگاهش هم باید ملی باشد

* هاشمیان و کریم باقری باید خودشان را از اتهامات مبرا کنند

* اسکوچیچ مربی خوبی است اما بهترین مربی دنیا نیست

* بردن عراق و سوریه و لبنان این همه خوشحالی ندارد

* ویلموتس کاری کرد که امروز اسکوچیچ مربی بزرگی به نظر بیاید

* تغییر اسکوچیچ بستگی به برنامه و بودجه فدراسیون دارد

شرح گفتگوی تفصیلی مهدی پاشازاده را در زیر می‌خوانید؛

پیراهنم را از پشت کشیدند و گفتند از اتوبوس پیاده شو

پاشازاده ابتدا گفت: رفتاری که نسبت به سیاوش یزدانی انجام شد مرا یاد خودم و اتفاقات مربوط به جام جهانی ۹۸ انداخت. در آن دوران من بهترین دفاع وسط ایران بودم اما متاسفانه از سوی کادر فنی تیم ملی کاملاً نادیده گرفته می‌شدم. در اردوها بودم اما هرگز حتی مرا در لیست ۲۰ نفره بازی هم قرار نمی‌دادند و این در حالی بود که از همه مدافعان آماده‌تر بودم.

اردوی ما در مجموعه انقلاب بود و پیش از یکی از بازی‌ها یکی دو مدافع مصدوم و محروم شدند و من تصورم این بود که لااقل در آن بازی در لیست بازی خواهم بود. حتی برادرهایم بلیط گرفتند و به ورزشگاه رفتند به این امید که من حداقل در لیست بازی هستم.

معمولاً یک روز قبل از هر بازی لیست ۱۸ نفر را می‌خواندند و من معمولا در لیست نفراتی بودم که خط می‌خوردم و از اردو خارج می‌شدم. اتفاقاً آن روز لیست را نخواندند و من خیلی مطمئن از حضورم در لیست بازی همراه با تیم رفتم سوار اتوبوس شوم و درست وقت پای راستم را روی پله اتوبوس گذاشتم که بالا بروم، یکی از اعضای کادر فنی از پشت پیراهن مرا کشید و گفت در لیست نیستی و خط خوردی. سوار اتوبوس نشو.

من بلافاصله با برادرانم تماس گرفتم و گفتم من باز هم در لیست نیستم اگر به ورزشگاه می‌روید لااقل بدانید که مثل همیشه بازی نمی‌کنم. بعد از این تماس از مجموعه انقلاب خارج شدم و تا میدان راه آهن پیاده رفتم؛ آن هم در حالی که بغض داشتم.

نمایی از جدال مهدی پاشازاده و لوتهار ماتیوس در بازی ایران و آلمان
در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه

دوران پسا مایلی کهن

در آن دوران فقط من مورد لطف! قرار نگرفتم و چند چهره استقلالی دیگر هم علیرغم شایستگی‌هایی که داشتند در تیم ملی به طرز عجیبی نادیده گرفته می‌شدند. تا اینکه نتایج ضعیف تیم ملی منجر به برکناری آقای مایلی کهن شد و سرمربی جدید که یک برزیلی (والدیر ویرا) بود در اولین اقدامش ما چند نفر را به تیم ملی بازگرداند.

بگذریم که بعد از آن من مهره ثابت تیم ملی شدم و به گواه تاریخ و کارشناسان بهترین بازی‌ها را برای تیم ملی انجام دادم تا جایی که بعد از جام جهانی ۹۸ فرانسه هم در تیم منتخب جهان قرار گرفتم و هم به یکی از بهترین باشگاه‌های آن زمان اروپا (بایر لورکوزن) ترانسفر شدم، اما یکسری لجبازی‌ها تنگ نظری‌ها باعث شد چند سال از بهترین سالهای فوتبالی‌ام را در تیم ملی از دست بدهم.

تکرار تاریخ برای استقلالی‌ها

متاسفانه باید گفت اتفاقاتی را شاهد هستیم که من آن را تکرار تاریخ برای استقلالی‌ها می‌گذارم. امروز هم دیدگاهی بر تیم ملی حاکم است که جمعی از بهترین‌های فوتبال ایران که در استقلال هستند، راهی به تیم ملی نمی‌برند. این جمله را یک هوادار عام نمی‌گوید، منِ مهدی پاشازاده ملی پوش سابق، پیشکسوت و کارشناس فوتبال می‌گویم؛ که حتی اگر هوادار عام هم این را بگوید کاملاً درست است.

متاسفانه امروز شاهد آن هستیم که چند فوتبالیست که بهترین‌های پست خود هستند و سزاوار حضور در تیم ملی، به دلایلی نامعلوم (که البته تا حدودی برای ما مشخص است) در تیم ملی حضور ندارند و چند نفر که به مراتب از آنها ضعیف‌تر هستند در تیم ملی بازی می‌کنند.

این رفتارها شاید در کوتاه مدت با یک سری پشت پرده‌ها جواب بدهد، اما تجربه و تاریخ نشان داده که در بلند مدت نه برای تیم ملی و کادر فنی‌اش خوب است و نه برای فدراسیونی که یا از این رفتارها حمایت می‌کند یا خودش طراح آن است.

مهدی پور در سطح اروپا

از نظر من مهدی مهدی پور بهترین بازیکن نیم فصل اول فوتبال ایران بوده و کلاس فوتبال او در سطح تیم‌های خوب اروپا است؛ و این خیلی عجیب است که نام او حتی در ۴۰ نفر تیم ملی هم حضور ندارد. نمی‌خواهم اسم ببرم اما در همین پستی که مهدی پور بازی می‌کند یکی دو بازیکن هستند که در باشگاه شان هم قاچاقی فوتبال بازی می‌کنند و فوتبال شان حداقل ۱۰ کلاس از مهدی پور پایین‌تر است، اما در تیم ملی حضور دارند.

شما به عملکرد سید حسین حسینی نگاه کنید و خودتان قضاوت کنید. مگر می‌شود بهترین دروازه‌بان لیگ که سالهاست در سطح اول فوتبال ایران می‌درخشد با این آمار و رکوردهایی که در لیگ برتر از خود به جای گذاشته نادیده گرفته شود؟ آیا عدم دعوت از حسین حسینی دلیل خاصی دارد؟

من حتی به وریا غفوری هم اشاره می‌کنم که باتجربه و آماده در لیگ حضور دارد و در پست دفاع و وینگر راست بهترین عملکرد را در سال‌های اخیر در لیگ داشته است.

آیا می‌شود باور کرد عدم دعوت از غفوری، حسینی و مهدی پور فنی است؟ من نمی‌توانم این را باور کنم. آن هم در شرایطی که نفراتی در پستهای آنها به تیم ملی دعوت می‌شوند که به مراتب از آنها ضعیف‌تر هستند.

سیاوش یزدانی مثل من شد

اما سیاوش یزدانی سرنوشت دیگری دارد و با او همان رفتاری می‌شود که قبل از جام جهانی ۹۸ با من می‌شد. امروز سیاوش با همه شایستگی‌هایی که دارد و با اینکه در اردوی تیم ملی هست، تحت هیچ شرایطی به او بازی نمی‌دهند.

اگر از مسائل اخلاقی و غیر فوتبالی که برای یکسری از بازیکنان تیم ملی هست بگذریم، حتی در روزی که خلیل زاده محروم می‌شود باز هم سیاوش را در ترکیب تیم ملی نمی‌گذارند و نورافکن را از دفاع چپ به قلب دفاعی می‌آورند.

لابد اسکوچیچ در دفاع از این عملکرد خود هم می‌گوید ما امارات را با همین شرایط بردیم. اما باید دید آیا اگر در یک بازی غیر تشریفاتی مقابل تیم‌هایی مثل کره و ژاپن هم بودیم می‌شد چنین ریسکی کرد؟ آقای اسکوچیچ شما که سرمربی تیم ملی یک کشور هستید باید نگاه ملی به آن تیم داشته باشید و نگاه رنگی اطرافیان شما در تصمیماتتان تاثیر گذار نباشد!

نمی‌خواهم کسی را متهم کنم

وحید هاشمیان و کریم باقری دوستان من هستند و آنها هم در این فوتبال صاحب کسوت می‌باشند. متاسفانه به درست یا غلط امروز خیلی از فوتبالی‌ها و به خصوص هواداران استقلال این تصمیمات رنگی در تیم ملی را به پای آنها می‌نویسند و آن را متاثر از تمایلات رنگی آنها می‌دانند؛ که البته من این را تایید نمی‌کنم.

اما به دوستان خودم توصیه می‌کنم شائبه‌ها را از بین ببرند و اجازه ندهند چنین تصوری ولو به غلط درباره آنها پیش بیاید.

موفقیت تیم ملی را نه لوث کنیم نه بیش از حد بزرگ

صعود به جام جهانی اتفاق بزرگ و خوبی بود که برای فوتبال ما افتاد و همانطور که نباید آن را لوث کنیم، نباید این اتفاق را هم خیلی بزرگ کنیم. دست فدراسیون، کادر فنی و اعضای تیم ملی درد نکند. اما بردن سوریه، عراق، لبنان و امارات شق‌القمر نیست. آن هم برای تیمی که بازیکنانی مثل سردار، طارمی، جهانبخش، عابدزاده، قلی زاده و… را دارد.

اگر آقای اسکوچیچ توانست روزی با این تیم ملی در آسیا همین نتایج را مقابل کره جنوبی، ژاپن، عربستان و قطر تکرار کند یا در جام جهانی از گروه مقدماتی صعود کرد، آنگاه باید گفت به واقع کار بزرگی صورت گرفته است.

ویلموتس سطح توقع را پایین آورده بود

اگر کار امروز تیم ملی خیلی بزرگ به نظر می‌رسد، به دلیل اتفاقاتی بود که در زمان ویلموتس رقم خورد. بگذارید قدری بی پرده تر بگویم؛ در واقع زمان ویلموتس چنان فاجعه‌ای اتفاق افتاد که امروز پیروزی یک بر صفر خانگی مقابل امارات برای ما بزرگ جلوه می‌کند. یا بردن عراق در ورزشگاه آزادی این قدر مهم می‌شود و الی آخر.

ویلموتس کاری کرد سطح توقع از تیم ملی به حدی پایین بیاید که امروز برای نتایج خیلی عادی و قابل انتظار این‌طور جشن بگیریم و خوشحالی کنیم.

در چه صورت باید اسکوچیچ را تغییر داد

سئوال بزرگ امروز فوتبال این است حالا که به جام جهانی راه یافتیم، آیا بهتر است اسکوچیچ را عوض کنیم یا با همین نفر به جام جهانی برویم.

پاسخ این سئوال بستگی به هدف‌گذاری در جام جهانی دارد. اگر هدف ما تنها حضور در جام جهانی و انجام همان ۳ بازی مرحله گروهی است، اسکوچیچ بهترین گزینه است؛ و نباید با صرف هزینه‌های زیاد و استخدام مربی جدید به همان هدف کوچک فکر کنیم. اما اگر هدف آبروداری در جام جهانی و صعود به مرحله حذفی است، باید به سراغ مربی بزرگ‌تر از اسکوچیچ رفت.

من توانایی‌های اسکوچیچ را زیر سئوال نمی‌برم و او را مربی بزرگی می‌دانم، اما او را بزرگ‌ترین مربی دنیا نمی‌دانم و قطعاً مربیان بزرگ‌تر و بهتر از اسکوچیچ خیلی زیاد داریم. اگر فدراسیون بودجه‌ای برای برپایی اردوهای مناسب و زیاد، انجام بازی‌های تدارکاتی مناسب و یک برنامه‌ریزی فوق‌العاده دارد، آن را با استخدام یک مربی که چند لِوِل از اسکوچیچ بزرگ‌تر است کامل کند. اما اگر چنین بودجه و برنامه‌ای نیست، اجازه بدهند با همین اسکوچیچ در جام جهانی حضور داشته باشیم.