فنونی زاده:

علی پروین فقط یک بار از من تعریف کرد و پیشانی ام را بوسید/ بازیکن پرسپولیس یک بغل پا بلد نیست چطور از او تعریف کنم؟

وحید قلیچ درمصاحبه با ما از مرتضی فنونی زاده همبازی قدیمی خودش خواسته بود که به جای انتقاد و کوبیدن بازیکنان پرسپولیس آنها را تشویق کند.

کد خبر: ۴۶۲۰۵۵

تاریخ: ۲۰ فروردين ۱۴۰۱ - ۱۸:۲۰

درهمین ارتباط بد ندیدیم با مرتضی فنونی زاده تماس بگیرم و نظر او را دراین خصوص بدانیم. مدافع اسبق پرسپولیس اما در جواب پرسش ما خاطره شیرینی از علی پروین تعریف کرد و ...

وحید قلیچ دوست قدیمی شما به تازگی در مصاحبه با ما گفت که " مرتضی فنونی زاده به جای کوبیدن بازیکنان پس از بازی با هوادار بهتر است آنها را تشویق کند." نظری ندارید؟

آقا وحید رفیق عزیزماست اما وقتی بازیکنی یک بغل پای ساده نمی تواند بزند چگونه باید او را تشویق کنم؟

منظورش این بود که تا پایان هفته سی ام به این بازیکنان پرسپولیس زمان بدهید؟

این حرف هایی که می زنم حرف مردم است. هواداران به سرمربی و بازیکنان دسترسی ندارند و درکوچه، خیابان، فضای مجازی و مراکز خرید وقتی من فنونی زاده را می بینند این انتقادات را مطرح می کنند. من هم از طریق شما رسانه ها آن را به گوش اعضای تیم پرسپولیس می رسانم. نباید این کار را بکنم؟

نه، شاید بحث برسر حمایت بیشتر باشد؟

من شاگرد علی پروین هستم و بلد نیستم الکی به به و چه چه کنم! او به ما چنین چیزی را یاد نداد.

راستی به نکته خوبی اشاره کردید. اغلب پیشکسوتانی که با علی پروین کار کرده اند می گویند او اصلا خسته نباشید یا دستت درد نکند نمی گفت. درست است؟

بله، به هر حال علی پروین بزرگ بود. اسم علی آقا پروین را تریلی نمی کشد و فقط یک بار خاطرم هست به ما پس از برد استقلال یک بارک الله گفت!

کدام دربی؟

آذر ماه ۱۳۶۸ پرسپولیس و استقلال در هفته های پایانی باشگاه های تهران با استقلال بازی داشتیم. استقلال تنها یک امتیاز از پرسپولیس جلوتر بود. تساوی در این دیدار کمابیش در حکم قهرمانی استقلال بود اما تیم فوق العاده و پرستاره ای داشتند و برای بردن ما وارد زمین شدند. استقلال سه سال پیاپی بود که قهرمانی باشگاههای تهران را به پرسپولیس واگذار کرده بود و این انگیزه آبی پوشان پایتخت را برای قهرمانی در آن سال افزایش می داد ولی با گل رضا عابدیان توانستیم برنده بازی شویم.

شما هم درآن بازی خیلی خوب ظاهر شدید. درست است؟

یکی از بهترین بازی های عمرم بود. چند تا توپ درآوردیم و اجازه ندادیم ستاره های استقلال به ما گل بزنند. بعد از پایان بازی و در رختکن، علی پروین پیشانی من را بوسید و یک بارک الله هم گفت.

قبل از آن نگفته بود؟

نه! علی آقا پروین مگر به کسی بارک الله می گفت همین جوری! همین که مثلا یک روز ما را تحویل می گرفت یا شوخی می کرد یعنی اینکه راضی است و همین برای من نوعی بس بود.

می گویند هرکسی را بیشتر دوست داشت به شوخی بیشتر هم فحش می داد؟

علی پروین با بازیکنانش رفیق بود. یک مربی و یک روانشناس بزرگ که می دانست از هر بازیکنی چگونه بهترین بازی را بگیرد. برخلاف آنچه اذهان عمومی تصور می کنند بسیار هم خوش مشرب بوده و هست. شما یک ساعت پیش علی آقا باشید به اندازه یک هفته انرژی می گیرید. من یکی که واقعا عاشقش هستم. ازهمان روز اولی که در رختکن پرسپولیس جلوی آن همه بازیکن اسمی من را به اسم صدا زد و تحویل گرفت تا آخر عمرم هرگز محبت های ایشان را فراموش نکرده و نخواهم کرد.

مگر در رختکن پرسپولیس در اولین حضور شما چه اتفاقی افتاد؟

من بازیکن شاهین بودم. آن زمان هم مثل الان نبود که یک بازیکن به پرسپولیس یا استقلال برود و همه رسانه ها منتشر کنند تا مردم بدانند. به من گفتند بیا امجدیه پرسپولیس بازی دارد و ما هم رفتیم. برخی بازیکنان پرسپولیس تصور کردند من رختکن را اشتباه رفته ام و باید بروم رختکن شاهین اما... علی آقا خیلی زود از راه رسید و من را به عنوان بازیکن جدید پرسپولیس معرفی کرد. البته همان طور که گفتم با بچه های پرسپولیس رفیق بودم اما نمی دانستند قرمزپوش شده ام.

اولین بار چه پیراهنی را پوشیدید؟

از همان روز اول علی آقا پروین پیراهن شماره ۴ را به من داد و گفت می دانی پیراهن شماره ۴ پرسپولیس را بزرگانی مثل حمید جاسمیان، بیژن ذوالفقارنسب، مسیح مسیح نیا و ... پوشیده اند؟ با خجالت گفتم بله و علی آقا هم گفت حالا مال تو! بگیر و نشان بده لیاقت این پیراهن را داری. هیچ وقت آن روز را فراموش نخواهم کرد.