افشارزاده و حسني خود را در استقلال سوزاندند

مديرعامل اسبق تيم فوتبال استقلال تهران مي گويد اختلافات بين وزير ورزش و بهرام افشارزاده ناشي از فوتبال دولتي است، او معتقد است اين مباحث انرژي را از مسئولان مي گيرد.

کد خبر: ۴۸۵۸۵

تاریخ: ۰۵ مهر ۱۳۹۵ - ۱۸:۰۰

اختلافات بين افشارزاده و گودرزي حسابي جنجالي شده است.

متاسفانه يك سري انرژي ها بيخود از بين مي رود بدون توجه به اينكه «خشت اول كج» باعث اين اختلافات شده است. چون زيرساخت موجود غلط بوده پس يك محصول درست به وجود نمي آيد. تا زمانيكه بپذيريم طبق موازين عقل و منطق، باشگاه ها خصوصي نشوند و دولتي باشند، وزير كه بايد وقتش را در 50 رشته ورزشي بگذارد مجبور مي شود وقتش را براي دو باشگاه استقلال و پرسپوليس بگذارد و كلي هم نيرو در اين وسط از بين برود. در واقع نيروها مي سوزند، مثلا افشارزاده، خادم و حسني خو سوختند، اين موضوع همينجوري ادامه دارد چون پايه اشتباه است.

راه حل اين موضوع چيست؟

به نظرم مجلس محترم هوشيارانه بايد طرح جامع باشگاه داري را تصويب كند و ما حسب خواست فيفا و AFC باشگاه داري را در بخش خصوصي تعريف كنيم، اين مسير كه در پيش گرفتيم هيچ فايده اي براي ما ندارد.

ولي وقتي وزير مي گويد بازيكن 120 ميليوني، 900 ميليون گرفته شده، مشكل كه از فوتبال دولتي نيست.

مگر در فوتبال اروپا مهم است كه بازيكن به چه قيمتي جذب شده است؟

به هر حال وقتي فوتبال دولتي است بايد حساب اين خرج ها را هم كرد.

من هم همين را مي گويم، مشكل اين است كه دولت تيمداري مي كند. اگر قرار است دولت تيمداري كند اين مسائل طبيعي است. يك بازيكن ممكن است در يك برهه اصلا دستمزدي نگيرد ولي بعد كه استعدادش شكوفا شد، دستمزدش بالاتر مي رود. نمي توانيم به فوتباليست بگوييم رشد نكن، او به نسبت توانايي اش دستمزدش را افزايش مي دهد. وقتي از فوتبال پول در نمي آوريم و از جيب دولت هزينه مي كنيم، غلط است.

مگر پايه پرسپوليس هم از همين خشت نيست؟ چرا آن جا مشكلي ندارد و تعريف مي كنند ولي اينجا مشكل از فوتبال دولتي است؟

من كاري به تيم ندارم، اصل موضوع را مي گويم كه غلط است. من مي گويم انرژي را با اين بحث ها هدر ندهيد. يك فوتباليست حرفه اي در دنيا ممكن است به اندازه كل فوتبال ما درآمد داشته باشد، وقتي مي گوييم فوتبال مان حرفه اي است تبعاتش را هم بايد بپذيريم.

همه مي دانيم كه خصوصي شدن فوتبال مان به اين زودي اتفاق نمي افتد.

به هر حال تا وقتي جهان سومي هستيم اين مشكلات پابرجاست. وقتي به سمت توسعه نشانه برويم اين مشكل بايد حل شود، اگر حل نشود تا ثريا ديوار كج مي رود.