سعید راد: حوصله ندارم از فوتبال حرف بزنم!/ دیگر هیچ چیزی مردم را شاد نمی‌کند

بازیگر پرسپولیسی سینمای ایران گفت: اوضاع اقتصادی مردم به قدری نابه‌سامان است که دیگر حوصله حرف زدن از فوتبال برای یکی مثل من باقی نمانده است.

کد خبر: ۵۱۶۴۶۶

تاریخ: ۰۷ خرداد ۱۴۰۲ - ۱۸:۵۵

در آستانه برگزاری یکی از حساس‌ترین دیدارهای پرسپولیس مقابل استقلال در چارچوب فینال جام حذفی به سراغ یکی از پیشکسوتان عرصه هنر رفتیم.

سعید راد، بازیگر قدیمی سینما که طی سال های گذشته بارها درباره عشق و علاقه اش به تیم پرسپولیس صحبت های زیادی را در گفتگو با رسانه ها بیان کرده است، در آستانه دربی فینال حذفی به سوژه تحریریه خبر ورزشی برای صحبت در رابطه با بازی حساس تیم محبوبش مقابل استقلال تبدیل شد. اما سعید راد این بار دل و دماغ حرف زدن نداشت.

وقتی از هنرپیشه نام آشنای سینمایی کشورمان در رابطه با قهرمانی پرسپولیس و احتمال تکرار آن در جام حذفی سوال کردیم آهی کشید و با اشاره به یک خاطره از روزهای اخیر به ما فهماند که حوصله صحبت کردن درباره فوتبال را ندارد.

سعید راد  گفت: «متاسفانه اوضاع اقتصادی مردم به قدری بد است که دیگر حوصله حرف زدن برایم باقی نمی ماند، چه برسد از فوتبال. اینکه عده‌ای می‌گویند شاید این ورزش تا حدی باعث خوشحالی مردم شود هم خودشان را فریب می دهند چون واقعاً اینچنین نیست».

او که مشخصاً از وضعیت معیشتی بخشی از اقشار مردم به شدت ناراحت بود، ادامه داد: «چند شب قبل در حین پیاده روی به سمت منزل با صحنه ای مواجه شدم که ابتدا تصور کردم، دارم به لوکیشن فیلمبرداری نگاه می کنم. یک پدر همراه با فرزندش در نزدیکی یک میوه فروشی نشسته بودند و زار و زار گریه می کردند».

هنرمند قدیمی کشورمان اضافه کرد: «وقتی جلوتر رفتم متوجه شدم ظاهراً پسر بچه از پدرش میوه خواسته و با حالت گریه همان جا ایستاده تا او برایش خرید کند ولی پدر که قطعاً پولی در بساط نداشته چون نتوانسته بود میوه بخرد او هم ایتساده بود و کنار فرزندش گریه می کرد!».

سعید راد که مشخص بود از تکرار این خاطره مجدداً متأثر شده است گفت: «آن شب اینقدر ناراحت شدم که نفهمیدم چطور به خانه رسیدم بعد چطور توقع دارید در این اوضاع و احوال درباره فوتبال حرف بزنم؟».

سعید راد با مطرح کردن این خاطره تلخ از اتفاق چند شب پیش که به چشم خودش دیده بود صحبت درباره فوتبال را به زمانی موکول کرد که لااقل اوضاع اقتصادی کشور به گونه‌ای باشد که مردم بتوانند حداقل نیازهای خودشان را برطرف کنند.