فرهاد مجیدی پس از خط خوردن گریه کرد/ به خاطر گلم به استقلال پدرم با من قهر بود/ من از علی دایی گران‌تر بودم

پیشکسوت استقلال گفت: تست دوپینگ من و سعداوی به این دلیل مثبت شد که از گوشت دام‌هایی استفاده شده بود که به مواد نیروزا آلوده بودند.

کد خبر: ۵۶۹۰۷۲

تاریخ: ۱۵ تير ۱۴۰۳ - ۱۴:۰۶

فرشاد فلاحت‌زاده از استقلال و قهرمانی در آسیا گفت، از حسرتی که با پیراهن پرسپولیس داشت سخن گفت و پشت پرده برخی اتفاقات رخ داده در تیم ملی فوتبال سال ۱۹۹۸ فرانسه را بازگو کرد.

چنگیز نام مرا نمی‌دانست چون تازه به تیم آمده بودم. گفت جوان! آن توپ‌ها را بردار و بیاور.

وقتی قهرمان آسیا شدیم، آقای عابدزاده جام را گرفت و از فاصله ورزشگاه تا هتل که فکر می‌کنم یک کیلومتر یا ۸۰۰ متر بود آهنگ «استقلال قهرمان میشه، خدا میدونه که حقشه» را می‌خواندیم.

بعد از ۳۰ سال که به دوم شدن در آسیا فکر می‌کنم، فکر نمی‌کردم آن بازی اینقدر مهم باشد. برایمان عادی شده بود.

۸ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان از سایپا گرفتم و گران‌ترین بازیکن ایران شدم. خاطرم هست که آقای دایی با قیمت ۴ میلیون به بانک تجارت پیوست.

در دقیقه ۱۱۴ به استقلال گل زدم و به جام باشگاه‌های آسیا رفتیم. خیلی از دوستانم حتی پدرم به خاطر همان گل با من قهر بودند.

تست دوپینگ من و سعداوی به این دلیل مثبت شد که از گوشت دام‌هایی استفاده شده بود که به مواد نیروزا آلوده بودند. ما هم اطلاعی نداشتیم و بعدا تبرئه شدیم.

تفکرات آقای مایلی‌کهن، تفکرات خاصی بود. او به جوان‌ها اعتقاد زیادی داشت و اصلاً کسی مهدی مهدوی‌کیا را نمی‌شناخت.

آنقدر جلال طالبی ضعیف بود که بازیکنان روی او سوار بودند. داستان تولد خداداد اتفاق افتاد که در بازی آمریکا تعویضش کرد و او پیراهنش را به سمت او پرت کرد. من شاهد این قضیه بودم چرا که با آنها رفته بودم. او برای تولد خداداد کیک را گرفته بود و التماس می‌کرد که خداداد در را باز کن.

-فرهاد مجیدی بازیکن جوانی بود و پشت در اتاق پس از خط خوردن از لیست جام جهانی ۹۸ گریه کرد.

در بازی ایران - آمریکا، من و برادر علی دایی با گروهک‌ها درگیر شدیم. ما را کتک زدند و ما آنها را کتک زدیم. با همه اینها پای تیم ملی، ممکلت و نظام خودمان ایستادیم.

با یورگن کلوپ هم بازی بودم ولی ارتباطی با او ندارم.

با امیرخان (قلعه‌نویی) در تماس هستم و برای مسابقات آسیایی با او صحبت کردم.

بهترین دروازه‌بان احمدرضا عابدزاده بود. وقتی تیم حریف شوت می‌کرد و توپ از من رد می‌شد به توپ نگاه نمی‌کردم که درون چارچوب است یا خیر. نیم خیز می‌شدم که بازی را دوباره شروع کنیم.

خدا از آقای طالبی نگذرد. تا آخر عمر این حسرت را تا آخر عمر در دل من گذاشت که در جام جهانی بازی نکردم وگرنه من به تمام افتخارات فوتبال رسیدم.