وقتی استقلال با ۳ گل توفانی پرسپولیس را غرق کرد/ پورحیدری: سرمربی پرسپولیس بزرگترین بازیکن استقلال بود!

۲۹ سال قبل در چنین روزی استقلال یکی از خبرسازترین دربی‌های ۳۰ سال اخیر را به سود خود تمام کرد و پرسپولیس را شکست داد.

کد خبر: ۵۷۲۵۳۲

تاریخ: ۰۶ مرداد ۱۴۰۳ - ۱۱:۴۱

بازی‌های استقلال و پرسپولیس همواره جذابیت فراوانی دارد ولی برخی از آن‌ها به خاطر اتفاقات خاصی که درون آن به وقوع پیوسته، ماندگار شده‌اند.

اتفاقا ششم مرداد سال ۱۳۷۴ نیز جدالی میان استقلال و پرسپولیس برگزار شد که فارغ از بحث نتیجه، به لحاظ فنی مسابقه زیبایی بود و البته حواشی فراوانی داشت که بعضی از آن‌ها هنوز هم پس از گذشت ۲۹ سال سوژه بحث میان هواداران دو تیم است.

استقلال و پرسپولیس در حالی ششم مرداد سال ۷۴ به مصاف یکدیگر رفتند که برخی بازیکنان سرشناس آن‌ها مانند امیر قلعه‌نویی، صادق ورمزیار، فرشاد پیوس و بهزاد داداش‌زاده تازه از کمند محرومیت ۶ ماهه بابت دربی جنجالی زمستان سال ۷۳ خلاص شده بودند. اهمیت آن بازی به حدی بود که فدراسیون فوتبال ساندرو پل، داور سرشناس مجارستانی که قضاوت فینال جام جهانی ۱۹۹۴ میان برزیل و ایتالیا را بر عهده داشت را به تهران دعوت کرد تا در کنار محمد فنایی (یکی از کمک‌داوران همان مسابقه) و علیرضا صادقی‌جو وظیفه قضاوت این بازی را بر عهده بگیرد. در آن مقطع منصور پورحیدری سرمربی استقلال بود و یورگن گده آلمانی هم هدایت پرسپولیس را بر عهده داشت.

شروع توفانی

استقلال انصافا بازی را بهتر شروع کرد و در همان دقایق ابتدایی روی ضربه ادموند اختر به گل برتری رسید. دقایقی پس از آن، اختر درون محوطه جریمه پرسپولیس سرنگون شد و داور نقطه پنالتی را نشان داد تا جنجال بزرگی رقم بخورد. پرسپولیسی‌ها تاکید داشتند پنالتی نبوده و هنوز هم گروهی از بازیکنان و مربیان آن مقطع تیم همین اعتقاد را دارند اما صادق ورمزیار پشت توپ قرار گرفت و آن را به گل تبدیل کرد تا برتری آبی‌پوشان دو برابر شود. دقایقی بعد، نفوذ استقلالی‌ها از جناح راست و ارسال توپ به درون محوطه جریمه پرسپولیس با ضربه سر محمد تقوی همراه شد تا گل سوم آبی‌پوشان به ثمر برسد و آن‌ها با یک نتیجه رویایی نیمه اول را تمام کنند.

توفان پرسپولیس

پرسپولیس که همه‌چیز را از دست رفته می‌دید، در نیمه دوم نمایشی فوق‌العاده تهاجمی در دستور کار خود قرار داد و توسط مرتضی کرمانی‌مقدم یکی از گل‌ها را جبران کرد. البته پرسپولیس یک گل دیگر هم توسط فرشاد پیوس زد ولی صادقی‌جو آن را آفساید اعلام کرد تا دوباره جنجالی راه بیافتد. حملات پرسپولیس در ادامه بازی موثر واقع نشد و استقلال در روزی که بهزاد غلامپور بهترین نمایش تاریخ باشگاهی خود را ارائه کرد، توانست حریف سنتی را با نتیجه ۳ بر یک شکست بدهد.

البته در نیمه دوم همان مسابقه امیر قلعه‌نویی با کوروش تشت‌زر تعویض شد و کاملا مشخص بود از این تصمیم پورحیدری دلخور شده است.

ما را با اشتباهات داوری بردند

امیر عابدینی، مدیرعامل وقت باشگاه پرسپولیس بلافاصله پس از پایان مسابقه به شدت علیه تیم داوری موضع گرفت و با صراحت گفت پنالتی اعلام‌شده برای استقلال درست نبود و گل پرسپولیس نیز در شرایطی صحیح به ثمر رسید اما این دو اشتباه داوری به ضرر تیمش تمام شد.

بهترین بازیکن استقلال!

حرف‌های منصور پورحیدری در مورد مسابقه هم جالب بود. منصورخان سال‌ها بعد در مورد دربی تابستان سال ۷۴ به خبرورزشی گفت: طبیعی است که استقلال هم در چند دربی از داوری ضرر کرده اما داوران نیز انسان هستند و اشتباه می‌کنند. اشتباهاتی که البته کاملا سهوی است. پیرامون ماجراهای داوری دربی تابستان سال ۷۴ کارشناسان داوری نظر داده‌اند و اتفاقا روی صحنه‌ها اتفاق نظر ندارند اما واقعیت امر این است که سرمربی وقت پرسپولیس یکی از عوامل موثر پیروزی ما در آن مسابقه شد. قبل از بازی، یک ضیافت مشترک میان بازیکنان و مربیان دو تیم برپا کردند. من همان‌جا وقتی صورت یورگن گده را دیدم، متوجه ترس او از دربی شدم. این ترس موجب شد ارنج خوبی هم نداشته باشد. وقتی پرسپولیس به میدان آمد، به مظلومی گفتم پرویز! این مربی ترسیده. ما دربی را بردیم. البته بازیکنان تلاش بسیار زیادی انجام دادند که منکر آن نمی‌شوم اما یورگن گده هم با ترس خود پیش از بازی به عنوان یکی از بهترین بازیکنان استقلال ظاهر شد و کمک کرد تا ما بتوانیم نتیجه مطلوب را بگیریم. این بنده خدا تمام توان خود را به کار بست اما با فضای دربی تهران آشنا نبود و همین بی‌تجربگی کار دستش داد!

مردان آسمانی

و نکته تلخ در مورد دربی تابستان سال ۷۴ این‌که گروهی از حاضران در آن مسابقه حالا دیگر در جمع ما نیستند. ساندرو پل و علیرضا صادقی‌جو مسافر آسمان شده‌اند، منصورخان پورحیدری را از دست داده‌ایم و بهرام شفیع گزارشگر تلویزیونی آن دیدار هم حالا نزدیک به ۶ سال است که دیگر در جمع ما حضور ندارد. روحشان شاد و یادشان گرامی.