جست‌وجو در افکار کی‌روش

تنها بازی تدارکاتی تیم ملی فوتبال ایران قبل از دیدار رسمی برابر سوریه، مسابقه 21 آبان‌ماه مقابل گینه‌نو در کوالالامپور پایتخت مالزی است و ایران در دی ماه در اردوی برون‌مرزی بعدی‌اش که در خاک امارات خواهد بود، با ساحل عاج هم بازی خواهد کرد.

کد خبر: ۵۷۳۰۸

تاریخ: ۱۹ آبان ۱۳۹۵ - ۰۲:۲۷

تنها بازی تدارکاتی تیم ملی فوتبال ایران قبل از دیدار رسمی برابر سوریه، مسابقه 21 آبان‌ماه مقابل گینه‌نو در کوالالامپور پایتخت مالزی است و ایران در دی ماه در اردوی برون‌مرزی بعدی‌اش که در خاک امارات خواهد بود، با ساحل عاج هم بازی خواهد کرد. با این اوصاف باید پرسید روش‌های انتخاب کارلوس کی‌روش در زمینه بازی‌های تدارکاتی چیست و او اصولا کدامین حریفان را برای کدام دیدارها و در کدامین مقاطع مناسب‌تر می‌انگارد و بیشتر انگشت روی نام کدام تیم‌ها می‌گذارد؟ درست است که بسیاری از رقبای انتخابی برای تیم ملی محصول ضعف ارتباطات بین‌الملل ما در گزینش رقبای قوی‌تر و بعضی قصورهای فدراسیون و یا عدم تمایل برخی رقبا هستند اما در پاره‌ای موارد نیز خود کی‌روش از امکان تقابل با بعضی تیم‌های نامدار گذر کرده و دست رد به سینه برخی رقبا زده تا بیشتر و بهتر به اهدافی برسد که خواهان آن است و دلش می‌خواسته تیم ملی را مقابل رقبایی قرار بدهد که به زعم وی برای ما سازنده‌تر و مفیدتر هستند.
در سابقه 5 سال و نیمه زمامداری کی‌روش در تیم ملی به ندرت به نام‌های بزرگ در میان رقبای انتخابی تیم ملی در دیدارهای تدارکاتی برخورد می‌کنید و اکثر قریب به اتفاق رقبای ما تیم‌هایی بوده‌اند که در سطح جهان درجه دوم و سوم و حتی چهارم و پنجم هستند و وی از بازی کردن برابر تیم‌های گمنام باشگاهی اروپا در زمان اردو زدن‌های تیم ملی در این قاره هم ابایی نداشته است.
گروهی بر این باورند که روی خوش نشان ندادن کی‌روش به امکان مسابقه برابر امثال ایتالیا و اسپانیا محصول پرهیز او از تحمل یک شکست سنگین احتمالی است که جمع کردن تبعات روحی روانی آن بسیار سخت و طولانی و جانکاه خواهد بود ولی اگر این فرضیه را هم قبول نداشته باشیم نمی‌توانیم منکر شویم که حتی در بحث شبیه‌سازی‌ها هم برای تیم ملی و مسابقات رسمی‌ که پیش‌رو دارد کوتاهی کرده‌ایم و اینک در شرایطی با گینه نو بازی تدارکاتی انجام می‌دهیم که کمترین شباهت تاکتیکی و فنی بین این تیم و سوریه حریف بعدی ما در یک مسابقه رسمی وجود دارد. به واقع به جز سوئد و شیلی که در ایام نوروز سال پیش در خاک اروپا با آنها بازی کردیم (و یک بر 3 به سوئد باختیم و صفر بر 2 شیلی را بردیم) کمتر حریف صاحبنام و با کلاسی را در میان رقبای تیم ملی در دیدارهای تدارکاتی سال‌های اخیرمان می‌یابید. درست است که ما با کره و ژاپن هم بازی دوستانه داشته‌ایم اما آنها جزو حیطه آسیا و در میان رقبای همیشگی ما هستند و نمی‌توان و نباید آنها را در میان دیدارهای تدارکاتی رایج‌مان قرار داد و حتی وقتی صحبت از مسابقات دوستانه می‌شود، معمولا باید برابر تیم‌هایی کسب تجربه کنید که هر ساله با آنها در چارچوب دیدارهای رایج روبه‌رو نمی‌شوید و کلاس بسیار بالاتر از رقبای همیشگی‌تان دارند.
جست‌وجو در افکار کی‌روش که فقط با بررسی عملکرد و انتخاب‌های وی امکانپذیر است، لابد ما را بر این باور هم خواهد رساند که وی ترجیح می‌دهد در آستانه دیدارهای رسمی مهم سری را که درد نمی‌کند دستمال نبندد و با مواجه کردن تیم با رقبای بزرگ خطر یک ناکامی را به جان نخرد و با این اوصاف بدیهی است که در میان رقبای تدارکاتی ما امثال قرقیزستان و گینه زیاد باشند و ما هرگز با یک تیم کلاس اول جهانی روبه‌رو نشویم. یک حسن دیگر این روش این است که دایما بر تعداد پیروزی‌ها و شکست نخوردن‌های کی‌روش هم اضافه می‌شود و کارنامه او در آستانه تبدیل شدن به بهترین رزومه در تاریخ فعالیت‌ سرمربیان مختلف در تیم ملی قرار دارد.
البته ساحل عاج که در اردوی امارات مقابل ما قرار می‌گیرد یک تیم نیرومند و کلاس جهانی است و چون باید از اواخر دی‌ماه در دوره جدید جام ملت‌های آفریقا حضور یابد با بخشی از ترکیب ثابت خود به میدان خواهد آمد و شاید بیش از 90 درصد از مردان اصلی‌اش را در قسمت‌هایی از مسابقه به زمین گسیل دارد اما کی‌روش حتی در این زمینه نیز نوعی احتیاط را در دستور کارش قرار داده زیرا می‌داند (فیل‌ها) به سبب در پیش بودن جام ملت‌های قاره سیاه دست به جانفشانی نخواهند زد و به دیدار با ایران به چشم یک محل مناسب برای مرور فن و تاکتیک‌های متنوع خواهند نگریست و لزوما به دنبال نتیجه‌گیری نیستند بلکه می‌خواهند تیم‌شان را به مرحله‌ای از آمادگی برسانند که در جام ملت‌های آفریقا نتیجه‌گیر باشد. به هرحال کی‌روش است و انتخابات خاص‌اش و وقتی می‌شنویم که او بیش از گلایه بابت کلاس و میزان کارآیی حریفان‌مان، از جور نشدن هیچ مسابقه‌ای در برخی تاریخ‌های مورد نظرش می‌نالد و این گلایه را قبل از جور شدن دیدار با گینه نو هم داشت، بیشتر به این نتیجه می‌رسیم که او به دنبال حریفان واقعا قدرتمند برای مسابقات دوستانه تیم ملی نیست و جور دیگری به قضایا نگاه می‌کند.