افرادی که اطراف قلعه نویی بودند دوستانش بودند نه بادیگارد

نایب رییس سابق هیات مدیره باشگاه استقلال گفت: «مرگ منصورخان آخرین درسی بود که استقلالی ها از دانشگاه پر خیر و برکت او گرفتند.»

کد خبر: ۵۷۶۳۴

تاریخ: ۲۱ آبان ۱۳۹۵ - ۱۴:۳۳

رضا صادق پور که از او به عنوان یکی از کاندیداهای حضور دوباره  در هیات مدیره استقلال به جای مرحوم پورحیدری یاد می شود، اظهار داشت: «در فوتبال هم اتفاقات خوب زیاد داریم و هم اتفاقات بد اما خیلی وقت ها ما خودمان با کج سلیقگی جای خوب ها و بد ها را عوض می کنیم. بعضا هم دیده می شود که ما نیمه خالی لیوان را به جای نیمه پر آن مشاهده می کنیم و خودمان بد قضاوت می کنیم.»

وی در توضیح صحبت های خود گفت: «در مراسم تشییع جنازه مرحوم پورحیدری افراد زیادی آمدند و در این مراسم حضور یافتند. لااقل در این مراسم دیدیم که خیلی ها کینه ها و کدورت ها را فراموش کردند و مخالف و موافق در کنار هم در این روز حضور داشتند اما بعدها دیدیم که حضور برادران عرب در کنار امیر قلعه نویی، او را به چالش کشیده و از لفظ بادیگارد استفاده کردند. به نظر من این اتفاق را باید را از زاویه دیگری نگاه کرد و رفاقت موجود بین این افراد را ارج نهاد نه این که نیمه خالی لیوان را نگاه کنیم. در روزهایی که معرفت و رفاقت در فوتبال ما کیمیا شده، اگر افرادی هنوز معرفت دارند، باید آنها را ستود نه اینکه کاری کرد که آنها نیز از کرده خود پشیمان شوند. ما باید این اتفاق را به عنوان یک هنجار مثبت اجتماعی در فوتبال قلمداد کنیم.»

صادق پور درباره مرحوم منصور پورحیدری نیز گفت: «منصور پورحیدری بیشتر از 50 سال از عمر خود را برای استقلال صرف کرد. او لحظه به لحظه به استقلالی ها درس داد و تاریخ باشگاه را از حضور خود متاثر نمود. پورحیدری حتی با رفتنش هم به استقلالی ها درس داد. در واقع مرگ منصورخان آخرین درسی بود که استقلالی ها از دانشگاه پر خیر و برکت او گرفتند.»

وی در ادامه افزود: «پورحیدری به ما آموخت که یک عمر صادقانه زندگی و خدمت کردن باعث می شود که برای تشییع جنازه جمعیت ده ها هزار نفری در یک روز سرد به میدان بیایند و بدرقه ای با شکوه را شکل دهند اما حالا که منصور پورحیدری در میان ما نیست، باید به فکر پیشکسوتانی که هنوز در میان هستند باشیم. به خصوص پیشکسوتانی که مظلوم واقع شدند و در شرایط خوبی هم به سر نمی برند. من دوست ندارم از فردی نام ببرم چون شاید خودش راضی نباشد. اما در همین خانواده استقلال چه بسیارند پیشکسوتانی که شرایط زندگی خوبی ندارند و با سیلی صورت شان را سرخ نگه می دارند. از  خودم شروع می کنم و می گویم که ما باید به فکر این پیشکسوتان باشیم تا خدای ناکرده بعد از از دست دادن شان غصه این را نخوریم که چرا در زمان بودن شان در حق آنها کم گذاشتیم.»