مجلس با افزایش تعداد اعضایش قرار است چه معجزه‌ای بکند؟

مجلس طرحی را تصویب کرده که تعداد وکلا را از ۲۹۰ نفر بیشتر می‌کند و دولت را موظف به ارائه لایحه‌ای برای اجرای آن کرده است.

کد خبر: ۶۰۹۳۷۳

تاریخ: ۰۳ اسفند ۱۴۰۳ - ۱۴:۲۰

خبرآنلاین نوشت: قانون اساسی تعداد نمایندگان مجلس را ۲۷۰ نفر ذکر کرده و در اصل۶۴ افزایش آن را با توجه به بیشتر شدن جمعیت به قوانین بعدی سپرده است. به همین دلیل این تعداد یکبار به ۲۹۰ نفر رسیده و اینک مجلس بدنبال افزایش تعداد (ظاهرا به ۳۳۰نفر) است.

به نظر می رسد پیش از آنکه الزام قانون اساسی به افزایش تعداد وکلای مجلس مهم باشد باید به جایگاه و عملکرد این نهاد در فرایند اداره کشور پرداخت.

مجلس کنونی که نماینده تقریبا ۴ درصد ملت است، با افزایش تعداد اعضایش قرار است چه معجزه ای بکند؟

مجلسی که دست کم در همین چندماه اخیر طلایی ترین فرصتهایش صرف این شده که فلانی در دولت باشد یا نباشد نزد جامعه چه محلی از اعراب دارد؟ گیرم ۴۰ نماینده دیگر به جمع فعلی اضافه شد و در میان آنها چندتا پایداریچی و تندرو دیگر هم روی صندلی های سبز نشستند؛ بعدش چی؟

فرض کنیم ۴۰ نماینده دیگر با هزینه هر نفر بیش از ۱۰۰میلیون تومان در ماه روانه بهارستان شدند. سودش جز خود آنها به جیب کی می رود؟

اگر واقعا بجای مجلس ۲۹۰ نفری یا ۳۳۰ نفری فقط ۱۰۰ نماینده داشتیم که کارآمد و کاربلد و کاردان و کارکشته بودند و بودجه کمتری از بیت المال صرف آن می شد بازدهی بالاتری نداشت؟

مجلسی که خروجی اش لا اقل در دوره های یازدهم و دوازدهم هو و جنجال بوده چه گلی به سرملت زده که حالا دنبال افزایش تعداد نمایندگانش باشند؟

بجای این طرح های کیلویی باید به فکر خانه ملتی آنقدر قدرتمند و مسلط باشیم که شورای نگهبان و مجمع تشخیص نتوانند مصوباتش را در چشم به هم زدنی هوا کنند.

باید در اندیشه مجلسی باشیم که تیغ ردصلاحیت حتی جرات نکند از ۱۰۰ کیلومتری نامزدهای فاخر و شجاع آن رد شود.

این اتفاق چه موقع می تواند بیفتد؟ وقتی که نامزدها آنقدر برجسته و شاخص باشند که بتوانند حداقل۷۰ درصد شهروندان را پای صندوق رای بیاورند. و انتخابات مجلس، یک جشن ملی باشد. وقتی این اتفاق رخ می دهد که نمایندگان از ترس ردصلاحیت، در دفاع از حقوق مردم، لکنت نگیرند.

تا وقتی که نمایندگانی در طراز الان داریم  شاید نیمی از تعداد اعضای مجلس  هم زیاد است. مجلس ضعیف، فرمالیته و توسری خور است.

شخصا برای گروهی از نمایندگان مجلس احترام قائلم. بعضی از آنها در یک مجلس قوی و کارآمد قطعا مفید و موثرند اما می توان از همین عزیزان هم گلایه کرد که چرا به سهم خود در برابر رفتار همکاران خود که شان مجلس را به پایین ترین جایگاه ممکن تقلیل داده و قد سیاست ایران را کوتاه کرده اند  مهر سکوت بر لب زده اند؟