دلایلی که بیرانوند را از محرومیت نجات داد

دادگاه عالی ورزش اعلام کرد که محرومیت بیرانوند "بی‌پایه و اساس" نبوده، اما چون اجرای آن "ضرر غیرقابل جبرانی" به بازیکن وارد می‌کرده و پرسپولیس استدلال حقوقی محکمی نداشته، حکم را تعلیق کرده است.

کد خبر: ۶۳۵۶۷۷

تاریخ: ۲۳ شهريور ۱۴۰۴ - ۱۵:۳۶

در پرونده شکایت باشگاه پرسپولیس از علیرضا بیرانوند، بعد از صدور رای محرومیت ۴ ماهه علیه این دروازه‌بان توسط کمیته استیناف فدراسیون فوتبال، وکیل او به دادگاه CAS اعتراض کرد و صبح دیروز (شنبه) این دادگاه با صدور دستور موقت اعلام کرد که اجرای محرومیت بیرانوند موقتا متوقف می‌شود تا پرونده در CAS بررسی شود.

محرومیت بیرانوند چطور تعلیق شد؟

دیوان داوری ورزش بر اساس بند ۱ ماده ۱۸۳ قانون حقوق بین‌الملل خصوصی سوئیس (PILA) و ماده R۳۷ آیین‌نامه داوری CAS اختیار دارد بنا به درخواست یکی از طرفین، تدابیر موقت یا اقدامات حفاظتی (دستور موقت) صادر کند. این اختیار تنها در صورتی اعمال می‌شود که سه شرط اساسی به طور "هم‌زمان" احراز شود:

۱. وجود ضرر غیرقابل جبران (Irreparable Harm)

۲. شانس موفقیت در دعوا (Likelihood of Success on the Merits)

۳. موازنه منافع (Balance of Interests)

بررسی شرط نخست: ضرر غیرقابل جبران

دیوان تصریح کرده که اگر محرومیت چهار ماهه بلافاصله اجرا شود، بازیکن بازی‌های حساسی از جمله رقابت‌های باشگاهی تراکتور در لیگ نخبگان را از دست خواهد داد. با توجه به کوتاه بودن دوران حرفه‌ای فوتبالیست‌ها، چنین محرومیتی حتی اگر در آینده لغو شود، آثار زیانبار و جبران‌ناپذیری بر جای خواهد گذاشت. بر همین اساس، دیوان نتیجه گرفت که شرط ضرر غیرقابل جبران تحقق یافته است.

بررسی شرط دوم: شانس موفقیت در دعوا

دیوان در این مرحله ماهیت دعوا را به طور کامل بررسی نمی‌کند، بلکه صرفاً بررسی می‌کند که آیا دعوای مطرح‌شده بی‌اساس و غیرقابل دفاع است یا خیر. در پرونده حاضر، استدلال‌های بیرانوند مبنی بر وجود بند فسخ در الحاقیه قرارداد و عدم پرداخت کامل مطالباتش، از نظر دادگاه «بی‌پایه و اساس» تلقی نشد، در نتیجه امکان موفقیت او در رسیدگی ماهوی وجود دارد. در نتیجه، شرط دوم نیز محقق شناخته شد.

بررسی شرط سوم: موازنه منافع

در خصوص این شرط، دیوان باید منافع بازیکن را در برابر منافع باشگاه و فدراسیون فوتبال بسنجد. پرسپولیس صرفاً مخالفت خود را با درخواست بازیکن اعلام کرده ولی هیچ استدلالی درباره معیارهای سه‌گانه ارائه نکرد. فدراسیون نیز صرفاً به تصمیم کمیته استیناف خود ارجاع داد. در مقابل، بازیکن نشان داد که محرومیت فوری‌اش زیان جدی و گسترده‌ای به همراه دارد. دیوان یادآور شد که اگر در نهایت رأی نهایی علیه بازیکن صادر شود، محرومیت قابل اعمال مجدد خواهد بود، پس تأخیر در اجرای آن زیانی برای باشگاه و فدراسیون فوتبال ایجاد نمی‌کند. در نتیجه، در این مرحله، کفه موازنه منافع به نفع بازیکن سنگینی کرد.

با توجه به احراز هر سه شرط به صورت تجمعی، رئیس بخش استیناف دیوان داوری ورزش، درخواست بازیکن را پذیرفت و اجرای محرومیت چهار ماهه وی را تا زمان صدور رأی نهایی در ماهیت دعوا به حالت تعلیق درآورد.