کمک به مذاکرات تاج با کی‌روش / اینجا، این مزرعه حاصل‌خیز

این را باید هم کی‌روش بداند و هم مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال که در مذاکره با سرمربی تیم ملی این مزرعه حاصلخیز ایران را به رخ کی‌روش بکشد که با آن می‌شود جهانی شد.

کد خبر: ۷۰۱۷۲

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۵:۰۶

بهترین بذر، مرغوب‌ترین امکانات و تجهیزات را اگر به حرفه‌ای‌ترین باغبان دنیا بدهیم تا در شوره‌زار محصولی بکارد و برداشت کند، هیچ آینده‌ای در پی نخواهد داشت و انتظار رویش یک جوانه هم بیهوده است اما وقتی همین شرایط را در یک زمین حاصلخیز ایجاد کنیم و بهترین باغبان را بالای سرش بگذاریم، مزرعه ما شکوفا شده و متحول می‌شود. فوتبال ایران به مثابه همین زمین حاصلخیز است که برای شکوفایی، باغبانی حرفه‌ای می‌خواست و ما برای بهره‌برداری از آن، کارلوس کی‌روش را استخدام کردیم. نتیجه حضور مرد حرفه‌ای پرتغالی، پدیده‌هایی بودند که یکی پس از دیگری ظهور کردند و سر از تیم‌های اروپایی درآوردند.
حال ما می‌خواهیم این پرسش را پیش روی سرمربی تیم ملی بگذاریم: آیا او در امارات، آفریقای جنوبی و حتی آمریکا توانست چنین نتایجی را کسب کند و تحولی اساسی به وجود بیاورد؟

این فوتبال ایران و استعدادهای نهفته‌اش بود که در جام جهانی ۹۰ دقیقه مقابل آرژانتین مقاومت کرد یا مقابل نیجریه یکی از بهترین بازی‌های دوران مربیگری کی‌روش را به ثبت رساند.

کی‌روش منشا خدمات فراوانی در فوتبال ایران بوده است؛ فارغ از نتایجی که با او کسب کردیم، جدای صعود به جام جهانی و حضوری آبرومند، کی‌روش نسل جدیدی از فوتبالیست‌ها را کشف کرده و با اعتماد به آنها، تیم ملی را جوان کرده است. از سردار آزمون و سعید عزت‌اللهی بگیرید که گل سرسبد این روزهای فوتبال ایران هستند تا علیرضا جهانبخش. حتی رامین رضاییان، مهدی ترابی، وحید امیری و مرتضی پورعلی‌گنجی هم از محصولات کی‌روش هستند. چه کسی فکرش را می‌کرد میلاد محمدی به تیم ملی برسد و در ترکیب ثابت ما در بازی‌های مقدماتی قرار بگیرد. اینها همگی محصولات کی‌روش هستند از مزرعه حاصلخیز فوتبال ایران.

حال حرف ما این است؛ هم مدیریت فدراسیون و هم سرمربی تیم ملی (علی‌رغم خدمات فراوانش به فوتبال ایران) باید این را بدانند که فوتبال ایران شوره‌زار نبوده و همواره ما مزرعه‌ای حاصلخیز را در اختیار سرمربیان مختلف قرار داده‌ایم. اگر در گذشته این مزرعه به بار ننشسته، ایراد از باغبان آن بوده و امروز با انتخابی درست و دادن زمان – به کی‌روش یا در گذشته برانکو – این زمین به بار نشسته است.

پس نباید تصور کنیم که رابطه ما و کی‌روش، رابطه‌ای یکطرفه بوده و تنها کی‌روش به فوتبال ایران خدمت رسانده و در مقابل چیزی عایدش نشده است؛ سوای پولی که بابت دستمزد به کی‌روش پرداخت شده – که مبلغ قابل توجهی در دنیای فوتبال به شمار می‌رود – ایران هم اعتباری جهانی به کارلوس کی‌روش داده و او را در عرصه‌های جهانی صاحب اعتبار کرده است.

کارلوس کی‌روش از رئال مادرید و تیم ملی پرتغال با کارنامه‌ای ناموفق کنار گذاشته شد. نتایج او در رئال هنوز مورد بحث است و اینکه نتوانست با پرتغال در جام جهانی با آن همه ستاره نامدار بدرخشد هم قابل کتمان نیست. بحث درباره این تیم‌ها شاید خیلی به موضوع مطلب ما مرتبط نباشد چرا که فضا، امکانات و شرایط کار در آن تیم‌ها در مقایسه با ایران بسیار متفاوت است اما در مورد تیم ملی امارات که رقیب ما در آسیاست، شاید بتوان مقایسه‌ای انجام داد.

کی‌روش در امارات نتوانست یک‌سال هم دوام بیاورد؛ چون شاید آنها از امکانات لازم برخوردار بودند، اما استعداد و نیروی انسانی آنها برای انجام کار بزرگ کفایت نمی‌کرد و بیراه نیست که امارات را به شوره‌زار تشبیه کنیم که باغبان قصه ما را ناکام گذاشت، وگرنه آن کی‌روش، همین کی‌روش با دانش و اهل کار و تلاش بود که در امارات به نتیجه‌ای نرسید.

حالا در مورد کی‌روش، پیشنهاد آفریقای جنوبی و یا العین امارات مطرح است. این پیشنهادها چرا و به چه دلیل به سوی سرمربی تیم ملی ایران سرازیر شده؟ بی‌شک نتایج و افتخارات چشمگیری که او در تیم ملی ایران کسب کرده عامل ایجاد این بازار بین‌المللی برای سرمربی پرتغالی تیم ملی ایران است. اگر کی‌روش با تیم ملی به جام جهانی نمی‌رسید و حذف می‌شد، آیا همچنان در بورس مربیگری بود یا او را مردی ناکام در آسیا تلقی می‌کردند؟

اگر امروز فوتبال ما در اروپا چند ستاره درخشان دارد و در مقدماتی جام جهانی سرگروه هستیم و کره را در تهران و ازبکستان را در تاشکند شکست داده‌ایم، بی‌تردید نقش کی‌روش برجسته است ولی ظرفیت فوتبال ایران این اجازه را داده که سرمربی تیم ملی صاحب افتخارات سال‌های اخیر باشد. این را باید هم کی‌روش بداند و هم مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال که در مذاکره با سرمربی تیم ملی این مزرعه حاصلخیز ایران را به رخ کی‌روش بکشد که با آن می‌شود جهانی شد. پس تیم ملی را کم نبینیم و این مزرعه را ارزان نفروشیم.