حضور دراگان اسکوچیچ روی نیمکت تراکتور یکی از غافلگیریهای فوتبال ما در لیگ ۲۴ بود. همه میخواستند ببینند سرمربی سابق تیم ملی با این لشکر ستاره چه کار خواهد کرد؟ به خصوص که بازیکنی مثل مهدی ترابی قبل آمدن او خریداری شده بود و همه میخواستند بدانند با توجه به پیشینه این دو در تیم ملی، اسکوچیچ چطور میتواند از ستارهاش بازی بگیرد؟
دراگان اسکوچیچ اما در همین ابتدای راه هوش و زرنگی خود را ثابت کرد. او بعد از پیروزی در هفته اول مقابل مس در رفسنجان، پرسپولیس را هم در تبریز تا دقیقه ۸۹ برده بود. در فوتبال اتفاقات نقش مهمی در نتیجه دارد و بدون در نظر گرفتن مساوی، کارنامه اسکوچیچ قابل بررسی است.
او دست به نقطه قوت تراکتور نزد، طی این دو فصل حضور آلوز در تراکتور، او هر سال بهترین گلساز لیگ شده و همیشه تمام کرنرهای تراکتور- به خصوص از سمت راست - با او است. فصل قبل عارف آغاسی روی تیر یک میآمد و تراکتور با همین فرمول ساده بارها به گل رسید.
اسکوچیچ به این نقطه قوت دست نزد. بهترین فرصت بازی باز هم کرنر مهندس پرتغالی از سمت راست روی تیر یک و ضربه سر عارف در نیمه اول رقم خورد که بدشانس بود و سوپرواکنش گندوز مانع موفقیت او شد.
اما دیدیم که در ادامه اصرار اسکوچیچ نتیجه داد و تراکتور روی همین تمرین به گل رسید و البته که گل مساوی را هم روی یک کرنر با شرایطی نسبتاً مشابه دریافت کرد.
اسکوچیچ برابر پرسپولیس فقط برد میخواست و این حقیقت را با همان ترکیب اولیه که به زمین فرستاد ثابت کرد. او تیمش را بدون هافبک دفاعی ۴-۴-۲ ارنج کرد، با دو ژنرال تهاجمی (پستونسکی و آلوز) و ترابی و هاشم نژاد در راست و چپ و حسینزاده به عنوان مهاجم سایه کنار اشترکالی...
همان سیستمی که یحیی در پرسپولیس استفاده میکرد و به عنوان سایه از عالیشاه و وحید امیری پشت عیسی استفاده و قهرمان هم میشد. اسکوچیچ با همین ترکیب اولیه هم ثابت کرد از شناخت قبلی و تجربیاتش در ایران به خوبی استفاده میکند.