قانون جامع کنترل و مبارزه ملی با دخانیات نزدیک به دو دهه است که هرگونه تبلیغات مستقیم و غیرمستقیم محصولات دخانی را در ایران ممنوع اعلام کرده، اما در عمل هنوز میتوان در برخی واحدهای عرضه محصولات دخانی با قفسههای اختصاصی، استندهای برنددار، ویترینهای نورپردازیشده و چیدمانهایی مواجه شد که به اعتقاد متخصصان سلامت عمومی، کارکردی فراتر از نگهداری کالا دارند و به ابزاری برای دیدهشدن برندها تبدیل شدهاند. تجربه کشورهای مختلف نیز نشان میدهد صنعت دخانیات پس از بسته شدن مسیر تبلیغات تلویزیونی، بیلبوردهای شهری و رسانههای چاپی، سرمایهگذاری خود را به نقطه فروش منتقل کرده است؛ جایی که هر مشتری پیش از خرید، ناخواسته با بستهبندیها، رنگهای سازمانی و تجهیزات فروشگاهی برندها مواجه میشود. این گزارش به بررسی این پرسش میپردازد که چرا ویترین مغازهها به مهمترین میدان رقابت صنعت دخانیات تبدیل شدهاند و قانون برای مقابله با این شیوههای جدید چه ظرفیتهایی در اختیار دارد.
