پرسپولیس برای طارمی حاضر به پرداخت یک میلیون دلار بود؛ چرا الوصل با ۴۰۰ هزار یورو ستاره ایران را برد؟
انتقال مهدی طارمی از المپیاکوس به الوصل یک تناقض جالب برای هواداران پرسپولیس ساخته است؛ منابع آماری رقم انتقال مهاجم تیم ملی را حدود ۴۰۰ هزار یورو ثبت کردهاند، در حالی که گزارشی تازه مدعی است پرسپولیس حاضر بود برای رضایتنامه ستاره سابق خود بیش از یک میلیون دلار هزینه کند. بررسی مخارج تابستانی سرخها نیز نشان میدهد اصل پرداخت چنین مبلغی دور از توان باشگاه نبود؛ پرسپولیس فقط برای رضایتنامه بازیکنان جدید حدود ۵۰۰ میلیارد تومان هزینه کرده است. بنابراین مانع اصلی بازگشت طارمی را احتمالاً نباید در پولی جستوجو کرد که باید به المپیاکوس پرداخت میشد؛ رقابت دشوارتر بر سر قرارداد شخصی مهاجمی بود که در ۳۴ سالگی همچنان بازار چندمیلیون دلاری در فوتبال امارات دارد.
۲۰:۲۵ - ۰۴ شهريور ۱۴۰۵
وانانیوز|
مهدی طارمی به پرسپولیس برنگشت، اما اعداد منتشرشده پس از انتقال او به الوصل نشان میدهند دلیل این اتفاق الزاماً ناتوانی باشگاه تهرانی در پرداخت رضایتنامه نبوده است.
الوصل روز ۲۳ اوت رسماً جذب طارمی از المپیاکوس را اعلام کرد. باشگاه اماراتی و المپیاکوس جزئیات مالی معامله را منتشر نکردهاند و رویترز نیز صریحاً نوشته رقم انتقال به شکل رسمی اعلام نشده است. با این حال چند پایگاه آماری نقلوانتقالات از جمله FotMob، 365Scores و AiScore مبلغ انتقال را حدود ۴۰۰ هزار یورو ثبت کردهاند.
بنابراین برخلاف برخی روایتها که از «۴۰۰ هزار دلار قطعی» صحبت میکنند، دقیقتر این است که بگوییم رقم گزارششده انتقال حدود ۴۰۰ هزار یورو بوده و از سوی دو باشگاه رسماً تأیید نشده است.
همین عدد اما یک سؤال مهم ایجاد میکند: آیا پرسپولیس واقعاً نمیتوانست چنین پولی بدهد؟
۵۰۰ میلیارد تومان فقط برای رضایتنامههای پرسپولیس
پاسخ را میتوان در صحبت رسمی پیمان حدادی پیدا کرد.
مدیرعامل پرسپولیس در ۲۴ مرداد اعلام کرد باشگاه در بازار نقلوانتقالات تابستانی حدود ۵۰۰ میلیارد تومان فقط بابت دریافت رضایتنامه بازیکنان جدید هزینه کرده است. این رقم جدا از دستمزد بازیکنان و سایر تعهدات قراردادی است.
این عدد بهتنهایی نشان میدهد پرداخت ۴۰۰ هزار یورو برای باشگاهی که چنین بودجهای را صرف آزادسازی بازیکنان کرده، در نگاه نخست غیرممکن نبوده است.
مثال روشنتر مهدی زارع است.
پرسپولیس برای جذب این مدافع ۲۳ ساله از احمد گروژنی روسیه طبق گزارش تسنیم حدود ۸۰۰ تا ۹۰۰ هزار دلار متعهد شده است؛ مبلغی که قرار است در سه قسط پرداخت شود. باشگاه همچنین بند فسخ زارع را یک میلیون و ۸۰۰ هزار دلار تعیین کرده است.
یعنی پرسپولیس برای یک مدافع جوان تقریباً دو برابر رقم گزارششده انتقال طارمی از المپیاکوس پرداخت کرده است.
ماجرای ۸۰۰ هزار دلار شهرآبادی چقدر قطعی است؟
درباره پوریا شهرآبادی نیز اعدادی نزدیک به ۸۰۰ هزار دلار در رسانهها مطرح شده، اما اینجا باید کمی محتاطتر بود.
تسنیم تأیید کرده که بند فسخ قرارداد شهرآبادی ۱.۷ میلیون دلار است و سیاست پرسپولیس این بوده که برای بازیکنانی که بابت آنها رضایتنامه میدهد، بند آزادسازی دو تا سه برابر هزینه انتقال تعیین کند.
از این اعداد میتوان حدس زد رضایتنامه شهرآبادی رقم بالایی داشته، اما سند مستقلی که پرداخت دقیق «۸۰۰ هزار دلار» را از سوی باشگاه یا فروشنده تأیید کند در دسترس نیست. بنابراین استفاده از این عدد به عنوان رقم قطعی درست نیست.
در مقابل، مبلغ ۸۰۰ تا ۹۰۰ هزار دلاری زارع گزارش روشنتر و مستقلی دارد و برای اثبات توان هزینهکرد پرسپولیس نیز همان یک نمونه کافی است.
پرسپولیس واقعاً برای طارمی یک میلیون دلار پیشنهاد داد؟
این بخش نیز هنوز رسمی نیست.
یک گزارش منتشرشده در روز چهارشنبه مدعی شده مدیران پرسپولیس از حدود یک ماه قبل شرایط طارمی را دنبال میکردند و حتی آمادگی داشتند برای رضایتنامه او بیش از یک میلیون دلار هزینه کنند.
اما نه پرسپولیس و نه المپیاکوس تاکنون وجود پیشنهاد رسمی یک میلیون دلاری را تأیید نکردهاند.
بنابراین باید میان دو واقعیت تفاوت گذاشت: توان مالی پرسپولیس برای پرداخت رضایتنامهای در این سطح قابل اثبات است، اما پیشنهاد مشخص بیش از یک میلیون دلار به المپیاکوس فعلاً یک ادعای رسانهای است.
این تمایز اهمیت زیادی دارد، چون در بازار نقلوانتقالات میان «آمادگی برای هزینه» و «ارسال پیشنهاد رسمی» فاصله وجود دارد.
اگر مشکل رضایتنامه نبود، چرا طارمی برنگشت؟
اینجا به بخش اصلی ماجرا میرسیم.
رضایتنامه هزینهای یکباره است؛ باشگاه مبلغی به تیم قبلی میدهد و بازیکن آزاد میشود. اما برای جذب یک ستاره، مرحله دوم شاید حتی مهمتر باشد: قرارداد شخصی بازیکن.
در مورد طارمی، اعداد منتشرشده درباره قرارداد الوصل یکسان نیستند.
برخی گزارشها رقم دستمزد او را حدود ۲.۵ میلیون دلار برای یک فصل اعلام کردهاند. در مقابل، گزارشهایی با رقم پایینتر نیز منتشر شده است. خود الوصل هیچ عدد رسمی درباره حقوق مهاجم ایرانی ارائه نکرده و رویترز نیز نوشته جزئیات مالی قرارداد اعلام نشده است.
بنابراین ۲.۵ میلیون دلار را هم نمیتوان رقم رسمی دانست؛ اما اتفاق مهمتر این است که طارمی در بازاری قرار گرفته که باشگاههای اماراتی توان پرداخت دستمزدهای ارزی بسیار بالاتری از لیگ ایران دارند.
همینجا محدودیت پرسپولیس آشکار میشود.
یک باشگاه ایرانی شاید بتواند یک بار ۸۰۰ هزار یا حتی یک میلیون دلار برای رضایتنامه پرداخت کند، اما پذیرفتن قرارداد سالانه چندمیلیون دلاری، پاداشهای ارزی و تعهد چندساله داستان کاملاً متفاوتی است.
طارمی هنوز یک مهاجم کمارزش نبود
المپیاکوس شاید طارمی را با مبلغ انتقال پایینی آزاد کرده باشد، اما این به معنای افت شدید ارزش فنی او نیست.
مهاجم تیم ملی فصل گذشته در ۳۹ مسابقه برای المپیاکوس ۱۶ گل زد و ۶ پاس گل داد. یک فصل دیگر نیز قرارداد داشت، اما در فهرست اروپایی باشگاه یونانی برای فصل جدید قرار نگرفت و همین شرایط قدرت چانهزنی المپیاکوس را کاهش داد.
در واقع پایین بودن مبلغ انتقال بیش از آنکه بگوید طارمی فقط ۴۰۰ هزار یورو «ارزش» داشته، شرایط خاص قرارداد و تصمیم المپیاکوس برای جدایی او را نشان میدهد.
الوصل از همین فرصت استفاده کرد؛ مبلغ نسبتاً محدودی برای رضایتنامه پرداخت کرد، اما بخش اصلی هزینه احتمالی را روی قرارداد خود بازیکن گذاشت.
چرا مقایسه طارمی با زارع معنیدار است؟
این مقایسه از یک زاویه بسیار جالب است.
پرسپولیس برای زارع ۲۳ ساله حدود ۸۰۰ تا ۹۰۰ هزار دلار رضایتنامه میپردازد، چون او را سرمایهای چهارساله میبیند. اگر بازیکن پیشرفت کند، باشگاه میتواند در آینده با بند فسخ ۱.۸ میلیون دلاری از انتقالش درآمد داشته باشد.
طارمی اما ۳۴ ساله است.
خرید او سرمایهگذاری برای فروش آینده نیست؛ باشگاه پول میدهد تا همان لحظه کیفیت، گل، تجربه بینالمللی و اعتبار دریافت کند. بنابراین بخش مهمتر هزینه او نه رضایتنامه، بلکه دستمزدی است که باید برای متقاعد کردن بازیکن پرداخت شود.
از این منظر، پرسپولیس میتوانست ۴۰۰ هزار یورو یا حتی بیشتر را به المپیاکوس بدهد، اما این تازه ورودی مذاکره بود.
یک نکته مهم درباره «ناکامی» پرسپولیس
اینکه طارمی در نهایت الوصل را انتخاب کرد الزاماً به معنای شکست مدیریتی پرسپولیس نیست.
باشگاه ایرانی در فضایی فعالیت میکند که درآمد ارزی پایدار، حق پخش بینالمللی گسترده و ساختار اقتصادی باشگاههای ثروتمند اماراتی را ندارد. همین تفاوت باعث میشود حتی اگر برای یک انتقال خاص پول اولیه وجود داشته باشد، رقابت برای دستمزد ستارهها بسیار دشوار شود.
پرسپولیس امسال طبق اعلام مدیرعامل خودش ۵۰۰ میلیارد تومان برای رضایتنامه پرداخت کرده است؛ پس نمیتوان گفت باشگاه برای آزاد کردن طارمی پول نداشت.
اما «توان خرید رضایتنامه» با «توان بستن کل قرارداد» یک چیز نیست.
طارمی با ۴۰۰ هزار یورو نپرید؛ معامله بسیار بزرگتر از این عدد بود
عدد ۴۰۰ هزار یورو جذاب است چون این سؤال را ایجاد میکند که چرا پرسپولیس برای مهاجمی با چنین سابقهای وارد معامله نشد، در حالی که برای بازیکنان جوانتر حتی دو برابر این مبلغ رضایتنامه داده است.
اما پاسخ احتمالاً در همان چیزی است که روی فاکتور انتقال دیده نمیشود.
الوصل فقط حدود ۴۰۰ هزار یورو به المپیاکوس پرداخت کرد؛ اما برای جذب طارمی باید خود بازیکن را نیز با یک قرارداد ارزی جذاب راضی میکرد.
پرسپولیس از نظر شواهد موجود توان پرداخت پول باشگاه یونانی را داشت و گزارشها حتی از آمادگی برای هزینه بیش از یک میلیون دلار خبر میدهند؛ هرچند این پیشنهاد رسماً تأیید نشده است.
در نهایت پرونده طارمی یک واقعیت مهم فوتبال امروز ایران را نشان میدهد: گاهی مشکل باشگاههای ایرانی خرید بازیکن نیست؛ نگه داشتن یا متقاعد کردن ستارهای است که قیمت واقعیاش در حقوق سالانه تعیین میشود، نه در رضایتنامه.
پرسپولیس میتوانست بابت رضایتنامه طارمی سر کیسه را شل کند؛ اما مسابقه اصلی با الوصل از جایی آغاز میشد که باید پای قرارداد شخصی بازیکن امضا میشد، و آنجا دیگر فاصله اقتصاد فوتبال ایران و امارات خیلی بیشتر از ۴۰۰ هزار یورو بود.
پرونده ویژه
لینک کپی شد
ارسال نظر
جدیدترین اخبار
روی خط
