حذف تلخ تیم امید از ناگویا؛ صدرنشین بودیم، با ۴ گل حذف شدیم / عبدی عذرخواهی کرد

سناریوی حذف ایران زمانی عجیب‌تر می‌شود که شرایط جدول پیش از مسابقه آخر را مرور کنیم.

تیم امید کار خود را با پیروزی ۳ بر یک مقابل امارات آغاز کرده بود و سپس در دومین بازی برابر چین به تساوی بدون گل رسید. همزمان تساوی صفر بر صفر کره شمالی و امارات باعث شد ایران با چهار امتیاز و تفاضل گل بهتر از چین، در صدر گروه B باقی بماند. کره شمالی و امارات نیز فقط یک امتیاز داشتند.

بنابراین شرایط پیش از هفته پایانی برای ایران روشن بود: یک امتیاز برابر کره شمالی برای عبور از مرحله گروهی کافی بود.

اما تیمی که مسابقه را با شرایط مناسب جدول آغاز کرد، در پایان با چهار گل شکست خورد و سوم شد. تسنیم نیز تأیید کرده است که ایران با چهار امتیاز به کار خود پایان داد و از صعود به مرحله بعد بازماند.

به همین دلیل، شکست مقابل کره شمالی را نمی‌توان صرفاً یک باخت معمولی در مرحله گروهی دانست؛ ایران عملاً از موقعیتی بسیار مناسب برای صعود به حذف رسید.

ایران گل اول را زد؛ اما فقط ۲۷ دقیقه دوام آورد

شروع مسابقه حتی نشانه‌ای از فاجعه‌ای که در ادامه رخ داد نداشت.

امیرحسین حسین‌زاده در دقیقه ۱۷ دروازه کره شمالی را باز کرد تا ایران یک بر صفر جلو بیفتد. در آن لحظه شاگردان عبدی نه‌تنها در مسیر صعود بودند، بلکه به‌عنوان تیم برنده به مرحله بعد می‌رفتند.

اما بازی در دقایق پایانی نیمه نخست به‌طور کامل تغییر کرد.

کوک چو در دقیقه ۴۱ گل مساوی را زد و تنها سه دقیقه بعد سونگ میونگ را گل دوم کره شمالی را وارد دروازه محمد خلیفه کرد. همان بازیکن در دقیقه ۵۱ گل سوم را به ثمر رساند و چانگ سونگ نیز در دقیقه ۶۸ نتیجه را ۴ بر یک کرد.

یعنی ایران فاصله میان دقیقه ۴۱ تا ۶۸، تنها طی ۲۷ دقیقه چهار گل دریافت کرد.

برای تیمی که تنها به یک مساوی احتیاج داشت، فروپاشی دفاعی در چنین فاصله کوتاهی مهم‌ترین علامت سؤال مسابقه است.

آماری بدتر از نتیجه ۴ بر یک

اگر نتیجه چهار بر یک به‌تنهایی سنگین بود، آمار مسابقه تصویر نگران‌کننده‌تری ارائه می‌دهد.

کره شمالی در طول بازی ۲۱ شوت به سمت دروازه ایران زد؛ شاگردان عبدی تنها چهار شوت داشتند. تعداد شوت‌های در چارچوب نیز ۱۰ به سه به سود کره شمالی بود.

کره‌ای‌ها ۵۶ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشتند و شش ضربه کرنر زدند؛ سهم ایران ۴۴ درصد مالکیت و تنها دو کرنر بود.

این اعداد نشان می‌دهد شکست ایران فقط محصول چند اشتباه اتفاقی یا بدشانسی نبود.

وقتی حریفی بیش از پنج برابر شما شوت می‌زند و در مسابقه‌ای که برای صعود به حداقل یک مساوی نیاز دارید ۱۰ شوت در چارچوب ایجاد می‌کند، مشکل به ساختار کلی بازی نیز مربوط می‌شود.

حتی بعد از عقب افتادن نیز تیم امید نتوانست فشار هجومی قابل توجهی ایجاد کند و آمار چهار شوت در ۹۰ دقیقه نشان می‌دهد پاسخ ایران به گل‌های کره شمالی مؤثر نبود.

اعتراف عبدی؛ بازیکنان فکر می‌کردند بازی را راحت می‌برند

مهم‌ترین بخش صحبت‌های حسین عبدی بعد از مسابقه شاید نه درباره مسائل تاکتیکی، بلکه درباره وضعیت ذهنی تیم بود.

سرمربی تیم امید گفت بازیکنان تصور می‌کردند به مرحله بعد صعود کرده‌اند و با ذهنیت پیروزی آسان وارد دیدار با کره شمالی شدند. او نتیجه به‌دست‌آمده را غیرقابل قبول دانست و از مردم ایران عذرخواهی کرد.

این اظهارات سؤال مهمی را ایجاد می‌کند.

ایران پیش از مسابقه هنوز صعود نکرده بود و کره شمالی نیز با پیروزی شانس عبور از گروه را داشت. در چنین وضعیتی، یکی از وظایف اصلی کادر فنی باید جلوگیری از شکل‌گیری همین احساس امنیت کاذب در میان بازیکنان باشد.

وقتی سرمربی پس از مسابقه می‌گوید بازیکنان تصور می‌کردند به‌راحتی برنده خواهند شد، مسئله ذهنیت تیم به یکی از محورهای اصلی بررسی شکست تبدیل می‌شود.

عبدی: اشتباهات فردی مهلک و بی‌نظمی دفاعی

عبدی در بخش دیگری از صحبت‌های خود علت دریافت گل‌ها را «اشتباهات فردی مهلک» و «عدم سازماندهی در خط دفاعی» دانست.

او تأکید کرد که کادر فنی بارها در تمرینات روی همین موارد کار کرده بود، اما بازیکنان در مسابقه دوباره همان اشتباهات را انجام دادند.

این توضیح با اتفاقات زمین همخوانی دارد، اما همزمان مسئولیت کادر فنی را نیز از بین نمی‌برد.

وقتی یک تیم در یک مسابقه چهار گل دریافت می‌کند و حریف ۲۱ بار شوت می‌زند، مسئله فقط تصمیم یک مدافع یا اشتباه یک بازیکن نیست. فاصله خطوط، پوشش فضا، نحوه واکنش پس از از دست دادن توپ و مدیریت بازی پس از گل اول نیز باید بررسی شود.

به‌خصوص اینکه ایران بعد از پیش افتادن، برای صعود حتی نیاز نداشت دنبال گل دوم برود و می‌توانست با مدیریت متفاوت مسابقه، ریسک بازی را پایین بیاورد.

مصدومیت‌ها؛ بخشی از مشکل، نه تمام توضیح شکست

سرمربی امیدها به مشکلات فهرست تیم نیز اشاره کرد.

عبدی گفت یک بازیکن در مسابقه قبلی مصدوم شده، بازیکنی دیگر اساساً به تیم ملحق نشده و دو بازیکن نیز شب قبل از مسابقه با مشکل مواجه شده‌اند. او شرایط حضور در ژاپن و فاصله زیاد بازیکنان از خانه را نیز «غیرمعمول» توصیف کرد.

این مشکلات می‌توانند بر عملکرد یک تیم جوان تأثیرگذار باشند و نمی‌توان آنها را کاملاً نادیده گرفت.

اما در تورنمنتی مانند بازی‌های آسیایی، همه تیم‌ها با سفر، فشار مسابقات و محدودیت زمانی روبه‌رو هستند. ضمن اینکه اختلاف آماری ۲۱ شوت مقابل چهار شوت آن‌قدر بزرگ است که توضیح آن فقط با چند غیبت یا مصدومیت دشوار خواهد بود.

خود عبدی نیز نتیجه را قابل قبول ندانست و مسئولیت آن را با عذرخواهی پذیرفت.

برد امارات امیدواری ساخت؛ تساوی چین اولین هشدار بود

ایران تورنمنت را امیدوارکننده آغاز کرده بود.

پیروزی ۳ بر یک برابر امارات این تصور را ایجاد کرد که تیم عبدی می‌تواند یکی از مدعیان صعود و حتی مراحل بالاتر مسابقات باشد. اما بازی دوم برابر چین اولین نشانه مشکلات هجومی تیم را آشکار کرد.

ایران مقابل چین به تساوی بدون گل رسید و با وجود نیاز به گل در بخش‌هایی از مسابقه، نتوانست قفل دفاع حریف را باز کند.

در همان مسابقه تصمیم تاکتیکی استفاده از مسعود محبی، مدافع میانی، در پست مهاجم نوک در دقایق پایانی نیز توجه‌ها را جلب کرده بود.

تساوی چین به دلیل وضعیت خوب جدول چندان نگران‌کننده به نظر نرسید؛ ایران همچنان صدرنشین بود و یک مساوی دیگر برای صعود کافی به نظر می‌رسید.

اما همان مشکلات در بازی سوم با شدتی بسیار بیشتر نمایان شد.

حذف تیم امید فقط یک شکست نیست

اهمیت این حذف از آنجا بیشتر می‌شود که تیم امید قرار بود بخشی از پروژه آینده فوتبال ایران باشد.

بازی‌های آسیایی یکی از معدود تورنمنت‌هایی است که مجموعه‌ای از بازیکنان جوان ایران می‌توانند در قالب یک رقابت چندبازی و تحت فشار نتیجه قرار بگیرند. هدف فقط مدال نیست؛ چنین مسابقاتی باید بازیکنانی برای تیم ملی بزرگسالان نیز آماده کند.

ایران حتی پیش از شروع رقابت‌ها به دنبال کسب مدال بود و سابقه نتایج مناسب برابر تعدادی از تیم‌های همین گروه، انتظارات را افزایش داده بود.

حذف در مرحله گروهی، آن هم بعد از صدرنشینی تا پیش از هفته پایانی، بنابراین نیازمند بررسی فراتر از نتیجه یک مسابقه است.

عذرخواهی عبدی؛ اما پاسخ‌ها تازه باید آغاز شود

حسین عبدی پس از مسابقه گفت این نخستین بار است که در یک بازی رسمی بین‌المللی چنین نتیجه‌ای تجربه می‌کند و از مردم ایران عذر خواست.

عذرخواهی سرمربی واکنشی قابل انتظار پس از شکست ۴ بر یک است، اما برای تحلیل اتفاق ناگویا کافی نیست.

چرا تیمی که فقط یک امتیاز می‌خواست چنین باز و آسیب‌پذیر بازی کرد؟ چرا ذهنیت «برد آسان» در تیم شکل گرفت؟ چرا بعد از گل دوم کره شمالی سازمان تیمی به سرعت فروپاشید؟ و چرا ایران حتی در زمانی که برای بقا به گل نیاز داشت، مجموعاً فقط چهار شوت ثبت کرد؟

اینها پرسش‌هایی هستند که پاسخ فنی می‌خواهند.

تیم امید ناگویا را با یک برد، یک مساوی و یک شکست به پایان رساند؛ اما همان یک شکست تمام دستاورد دو بازی نخست را از بین برد.

ایران در حالی مقابل کره شمالی وارد زمین شد که صدرنشین گروه بود و یک مساوی برای صعودش کفایت می‌کرد؛ ۹۰ دقیقه بعد، با چهار گل خورده، ۲۱ شوت حریف و رتبه سوم گروه از بازی‌های آسیایی کنار رفت. شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد: تیم امید برای صعود به معجزه نیاز نداشت؛ فقط باید موقعیتی را که خودش ساخته بود حفظ می‌کرد.