تاریخ‌سازی دختران ایران در ناگویا؛ از اولین طلای روئینگ تا نخستین برد بوکس و مدال وزنه‌برداری

یکی از مهم‌ترین اتفاق‌های ناگویا پیش از آنکه مدالی در میان باشد، روی رینگ بوکس رخ داد.

سارینا نقش در وزن ۶۵ کیلوگرم به نخستین زن ایرانی تبدیل شد که در بازی‌های آسیایی وارد رینگ بوکس می‌شود. اهمیت این حضور زمانی بیشتر شد که او در نخستین مسابقه‌اش مقابل هوسواتون حسنا از اندونزی با رأی ۳ بر ۲ داوران پیروز شد و نخستین برد تاریخ زنان بوکس ایران در این رقابت‌ها را نیز ثبت کرد.

نقش در مسابقه بعدی مقابل هیو سون هوانگ از کره شمالی شکست خورد و از جدول کنار رفت، اما آنچه در تاریخ ماند، ورود رسمی بوکس زنان ایران به بازی‌های آسیایی و ثبت یک پیروزی در نخستین تجربه بود.

پارمیدا خوش‌خبر نیز دومین نماینده ایران در بوکس زنان بود. او در وزن ۷۵ کیلوگرم مقابل حریف ویتنامی که سابقه مدال برنز هانگژو داشت، مبارزه نزدیکی انجام داد اما ۳ بر ۲ شکست خورد و حذف شد.

کاتای تیمی زنان؛ نخستین حضور، نخستین مدال

تیم کاتای زنان ایران نیز در ناگویا صفحه تازه‌ای باز کرد.

فاطمه صادقی، سپیده امینی و زینب‌السادات حسینی در نخستین حضور تیمی زنان ایران در این ماده تا فینال پیش رفتند. آنها تایلند و فیلیپین را شکست دادند و در دیدار نهایی برابر ویتنام قرار گرفتند؛ مسابقه‌ای که با نتیجه ۵ بر صفر به سود ویتنام پایان یافت و ایران صاحب مدال نقره شد.

این نقره، نخستین مدال کاتای زنان ایران در تاریخ بازی‌های آسیایی بود و همچنین یکی از مهم‌ترین دستاوردهای کاراته زنان ایران در ناگویا محسوب شد.

پیش از مسابقات نیز تسنیم یادآوری کرده بود که ایران تا آن زمان حتی در بخش مردان فقط یک مدال انفرادی کاتا در تاریخ بازی‌های آسیایی داشت؛ بنابراین مدال تیم زنان وزن تاریخی بیشتری پیدا می‌کند.

روئینگ؛ دو طلای تاریخی در یک صبح

اگر قرار باشد نقطه اوج عملکرد زنان ایران در ناگویا انتخاب شود، روئینگ یکی از جدی‌ترین گزینه‌هاست.

فاطمه مجلل در تک‌نفره سبک‌وزن با زمان ۷ دقیقه و ۲۴ ثانیه و ۵۷ صدم ثانیه قهرمان شد و نخستین طلای تاریخ روئینگ زنان ایران در بازی‌های آسیایی را به دست آورد.

چند ساعت بعد کیمیا زارعی و زینب نوروزی در دو نفره سبک‌وزن با زمان ۶:۵۳.۹۳ به مقام نخست رسیدند و دومین طلای تاریخی زنان ایران را در روئینگ ثبت کردند. تیم چهارنفره ایران شامل مهسا جاور، سها فخری، ساقی ملکی و هنگامه کامیاب نیز نقره گرفت و زارعی و نوروزی در ماده دیگری صاحب مدال نقره شدند.

اهمیت ماجرا این است که ایران پیش از ناگویا در روئینگ زنان بازی‌های آسیایی مدال نقره و برنز داشت، اما هرگز به طلا نرسیده بود.

به همین دلیل ناگویا را می‌توان نقطه عبور قایقرانی زنان ایران از «مدال‌آوری» به «قهرمانی» دانست.

وزنه‌برداری؛ دو ورزشکار، دو مدال تاریخی

تا پیش از ناگویا، زنان وزنه‌بردار ایران هیچ مدالی در بازی‌های آسیایی نداشتند.

این طلسم را ریحانه کریمی شکست.

او در دسته ۷۷ کیلوگرم ۱۰۷ کیلوگرم در یک‌ضرب و ۱۳۶ کیلوگرم در دوضرب ثبت کرد و با مجموع ۲۴۳ کیلوگرم روی سکوی سوم ایستاد. این برنز نخستین مدال تاریخ وزنه‌برداری زنان ایران در بازی‌های آسیایی بود.

تنها دو روز بعد، مهسا بهشتی ۱۷ ساله در دسته ۸۶ کیلوگرم این مسیر را ادامه داد. بهشتی با مهار ۱۱۳ کیلوگرم در یک‌ضرب و ۱۴۶ کیلوگرم در دوضرب و مجموع ۲۵۹ کیلوگرم برنز گرفت و دومین مدال تاریخ زنان ایران در این رشته را به دست آورد.

نتیجه برای تیم زنان وزنه‌برداری چشمگیر بود: دو ورزشکار به ناگویا رفتند و هر دو با مدال برگشتند.

زهرا زارعی؛ نخستین مدال تاریخ زنان ایران در مواد دو

در دوومیدانی نیز یکی از مهم‌ترین رکوردهای زنان ایران شکسته شد.

زهرا زارعی در فینال دوی ۴۰۰ متر با زمان ۵۲.۳۸ ثانیه نایب‌قهرمان شد و مدال نقره گرفت. این مدال، نخستین مدال زنان ایران در مواد دو در تاریخ بازی‌های آسیایی است.

یک اصلاح تاریخی در اینجا مهم است.

زارعی نخستین زن مدال‌آور ایران در کل رشته دوومیدانی بازی‌های آسیایی نیست؛ لیلا رجبی در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون در پرتاب وزنه نقره گرفته بود. بنابراین تعبیر دقیق‌تر این است که زارعی نخستین زن ایرانی است که در یکی از مواد دو بازی‌های آسیایی مدال گرفته است.

این تفاوت کوچک از نظر تاریخی مهم است و ارزش رکورد زارعی را هم کم نمی‌کند؛ زیرا تا پیش از او هیچ دونده زن ایرانی روی سکوی بازی‌های آسیایی نرفته بود.

اولین تیم امدادی مختلط ایران هم به میدان رفت

دوومیدانی یک «اولین» دیگر نیز داشت.

ایران برای نخستین بار با تیم مختلط امدادی ۴ در ۱۰۰ متر شامل حسن تفتیان، ریحانه مبینی، بنیامین یوسفی و زهرا زارعی وارد رقابت شد. تیم ایران به دلیل ناهماهنگی در تحویل چوب امدادی نتوانست مسابقه را به پایان برساند و به فینال نرسید، اما همان حضور، نخستین تجربه بین‌المللی این ترکیب برای ایران بود.

ژیمناستیک؛ شکستن وقفه‌ای نزدیک به نیم قرن

هنگامه هادیانی نیز یکی از چهره‌های تاریخی کاروان زنان ایران بود.

او در ژیمناستیک هنری و ماده پرش خرک با میانگین امتیاز ۱۲.۳۶۶ سیزدهم شد. مهم‌تر از رتبه، خود حضور او بود؛ هادیانی نخستین زن ژیمناست ایران پس از انقلاب و پس از وقفه‌ای نزدیک به ۵۰ سال بود که در بازی‌های آسیایی رقابت کرد.

پس ناگویا برای ژیمناستیک زنان، قبل از هر چیز مسابقات «بازگشت» بود.

ترامپولین؛ نخستین حضور و اولین فینال

در ترامپولین نیز ایران برای نخستین بار دو نماینده زن داشت: فاطمه توسلی و یلدا حسن‌شوکتی.

توسلی در مقدماتی با امتیازهای ۴۶.۴۳ و ۴۵.۸۳ راهی فینال شد؛ نخستین فینال تاریخ ترامپولین زنان ایران در بازی‌های آسیایی. او در فینال با امتیاز ۴۷.۱۷ در جایگاه پنجم ایستاد.

حسن‌شوکتی نیز با وجود آسیب‌دیدگی اجرای اول خود را انجام داد، اما نتوانست اجرای دوم را کامل کند و در رتبه نهم قرار گرفت.

از نظر مدال شاید چیزی نصیب ایران نشد، اما حضور دو ورزشکار و رسیدن توسلی به فینال، نقطه شروع تازه‌ای برای این رشته بود.

تنیس؛ بردی که سال‌ها انتظارش کشیده شد

مشکات‌الزهرا صفی و ماندگار فرزامی نیز در بخش انفرادی تنیس دست به کار مهمی زدند.

فرزامی مقابل سویل یولداشوا از ازبکستان ۷-۵ و ۶-۳ پیروز شد و صفی نیز شخزودا آسیمووا از تاجیکستان را ۶-۰ و ۶-۱ شکست داد. رسانه‌های ورزشی این دو نتیجه را نخستین بردهای زنان ایران در بخش انفرادی بازی‌های آسیایی توصیف کرده‌اند؛ ایرنا نیز آن را نخستین پیروزی زنان تنیس ایران پس از انقلاب در این رقابت‌ها دانسته است.

این دو سپس در دوبل نیز مغولستان را ۶-۱ و ۶-۰ شکست دادند، هرچند برابر زوج قدرتمند ژاپنی با دو ست ۶-۰ حذف شدند.

ناگویا فقط جدول مدال نبود

آنچه کارنامه زنان ایران در ناگویا را متفاوت می‌کند، توزیع این «اولین‌ها» میان رشته‌های گوناگون است.

از رشته‌ای مانند بوکس که زنان ایران برای نخستین بار وارد آن شدند، تا روئینگ که به سطح قهرمانی رسید؛ از وزنه‌برداری که نخستین دو مدال خود را گرفت، تا ژیمناستیک که بعد از چند دهه دوباره نماینده زن داشت.

همین الگو نشان می‌دهد اهمیت ناگویا را نمی‌توان فقط با تعداد طلا، نقره و برنز اندازه گرفت.

روئینگ زنان برای نخستین بار طلا گرفت، وزنه‌برداری زنان برای نخستین بار مدال گرفت، بوکس زنان برای نخستین بار وارد رینگ شد و برد، کاتای تیمی زنان نخستین مدالش را کسب کرد، زهرا زارعی اولین مدال تاریخ زنان ایران در مواد دو را گرفت، ترامپولین برای نخستین بار فینالیست زن داشت و ژیمناستیک هنری پس از دهه‌ها دوباره نماینده زن ایران را در بازی‌های آسیایی دید.

بازی‌های آیچی–ناگویا هنوز به پایان نرسیده، اما برای ورزش زنان ایران یک نتیجه از همین حالا قطعی است: این دوره بیش از آنکه تنها یک تورنمنت باشد، به یکی از مهم‌ترین دوره‌های ثبت رکوردهای تازه برای دختران ورزشکار ایران تبدیل شده است.