روایت متفاوت آگوئرو از بالوتلی؛ «همه دیوانگی‌اش را می‌دیدند، من آدم واقعی‌اش را شناختم»

سرخیو آگوئرو سال‌ها پس از روزهایی که همراه ماریو بالوتلی خط حمله منچسترسیتی را تشکیل می‌داد، هنوز خاطرات زیادی از مهاجم ایتالیایی دارد. در روایت آگوئرو، دو چهره کاملاً متفاوت از بالوتلی دیده می‌شود؛ فوتبالیستی با توانایی فنی بالا و مهاجمی که در زمین می‌توانست نتیجه یک مسابقه بزرگ را تغییر دهد و در سوی دیگر، جوانی پرشور و گاه غیرقابل پیش‌بینی که رفتارهایش مرتب او را به صفحات اول روزنامه‌ها می‌رساند.

این تصویر با روایت‌های تاریخی باشگاه منچسترسیتی نیز همخوانی دارد. سایت رسمی سیتی اخیراً در مرور دوران بالوتلی، از حضور دو سال‌ونیمه او در ورزشگاه اتحاد به‌عنوان دوره‌ای مملو از «لحظات فراموش‌نشدنی و گاه عجیب» یاد کرده است؛ دوره‌ای که بالوتلی در آن هم گل‌های مهم زد و هم به یکی از شناخته‌شده‌ترین شخصیت‌های فوتبال انگلیس تبدیل شد.

نکته مهم در صحبت‌های آگوئرو اما فاصله‌ای است که او میان «تصویری که رسانه‌ها از بالوتلی می‌ساختند» و شخصیتی که هم‌تیمی‌هایش از نزدیک می‌شناختند، ایجاد می‌کند. او تأکید دارد پشت آن همه اتفاق جنجالی، بازیکنی دوست‌داشتنی و بامزه وجود داشت که رابطه خوبی با اطرافیانش برقرار می‌کرد.

«Why Always Me?»؛ پیراهنی که به نماد بالوتلی تبدیل شد

مشهورترین بخش خاطرات آگوئرو به همان جمله‌ای برمی‌گردد که شاید بیش از هر عبارت دیگری با دوران حضور بالوتلی در فوتبال انگلیس پیوند خورده است: Why Always Me?

۲۳ اکتبر ۲۰۱۱، منچسترسیتی در اولدترافورد به مصاف منچستریونایتد رفت. بالوتلی گل نخست بازی را به ثمر رساند و پس از آن پیراهنش را بالا زد تا نوشته «چرا همیشه من؟» دیده شود. آن مسابقه در نهایت با پیروزی تاریخی ۶ بر یک سیتی تمام شد؛ مسابقه‌ای که به یکی از نقاط عطف رقابت دو باشگاه تبدیل شد. منابع رسمی لیگ برتر و منچسترسیتی نیز این شادی گل را از معروف‌ترین لحظات تاریخ دربی منچستر توصیف کرده‌اند.

جالب اینکه این جمله یک تصمیم لحظه‌ای نبود. لس چپمن، مسئول تدارکات وقت منچسترسیتی، بعدها توضیح داد بالوتلی چند روز پیش از مسابقه از او خواسته بود متنی روی پیراهن زیرینش چاپ کند و سرانجام عبارت «Why Always Me?» انتخاب شد. خود بالوتلی نیز مدتی بعد گفت این پیام تا حدی واکنشی به تمرکز دائمی رسانه‌ها روی زندگی شخصی او بوده است.

شوخی آگوئرو با بالوتلی؛ «ماریو، حالا فهمیدی چرا همیشه تو؟»

آگوئرو اکنون خاطره‌ای را تعریف می‌کند که به‌خوبی رابطه این دو مهاجم را نشان می‌دهد. او می‌گوید ابتدا حتی متوجه نوشته روی پیراهن بالوتلی نشده بود و روز بعد با دیدن تصاویر در روزنامه‌ها از ماجرا باخبر شد.

ماجرا زمانی جالب‌تر شد که حجم اخبار مرتبط با بالوتلی افزایش یافت. آگوئرو در روایت‌های قبلی خود نیز گفته بود روزنامه‌ای را مقابل بالوتلی گذاشته که اطراف عکس او، مجموعه‌ای از دلایل نوشته شده بود که چرا تقریباً همیشه نام ماریو در اخبار دیده می‌شود؛ از جریمه‌های رانندگی و درگیری با پلیس گرفته تا ماجرای آتش‌بازی. واکنش بالوتلی نیز اغلب انکار ماجراها بود و آگوئرو با او شوخی می‌کرد که «به همین دلیل همیشه تو هستی.»

البته درباره بخشی از داستان‌های آن دوران باید میان گزارش رسانه‌ها و واقعیت تأییدشده تفاوت گذاشت. برای مثال در ماجرای آتش‌بازی در خانه بالوتلی، خود او تأکید کرده بود یکی از دوستانش عامل حادثه بوده و شخصاً آتش‌بازی را روشن نکرده است؛ موضوعی که در گزارش‌های همان زمان نیز منعکس شد.

همین تضاد میان روایت رسانه‌ای و توضیحات خود بالوتلی، احتمالاً یکی از دلایلی است که آگوئرو اکنون بر شناخت شخصی‌اش از او تأکید می‌کند.

بالوتلی فقط حاشیه نبود؛ آمار فصل قهرمانی چه می‌گوید؟

اگر دوران حضور بالوتلی در منچسترسیتی تنها از زاویه حاشیه‌ها دیده شود، بخش مهمی از داستان فراموش می‌شود. او در فصل ۱۲-۲۰۱۱ لیگ برتر در ۲۳ مسابقه به میدان رفت و ۱۳ گل به ثمر رساند؛ آماری که نشان می‌دهد بالوتلی در تیم قهرمان روبرتو مانچینی نقش فوتبالی قابل توجهی هم داشت.

دبل او مقابل منچستریونایتد در پیروزی ۶ بر یک تنها یکی از آن لحظات بود. مهم‌تر از آن، شاید آخرین لمس سرنوشت‌ساز بالوتلی در همان فصل باشد؛ لمسی که نام او را برای همیشه به آگوئرو پیوند زد.

پاس بالوتلی به آگوئرو؛ همکاری‌ای که تاریخ لیگ برتر را ساخت

۱۳ مه ۲۰۱۲، منچسترسیتی برای قهرمانی باید کوئینز پارک رنجرز را شکست می‌داد. در دقایق پایانی، سیتی ۲ بر یک عقب بود. ادین ژکو در وقت‌های تلف‌شده بازی را مساوی کرد و سپس یکی از مشهورترین صحنه‌های تاریخ لیگ برتر شکل گرفت.

آگوئرو توپ را به بالوتلی سپرد؛ مهاجم ایتالیایی در حالی که تعادلش را از دست داده بود، توپ را دوباره به مسیر حرکت آگوئرو برگرداند و مهاجم آرژانتینی گل ۳ بر ۲ را زد. طبق گزارش رسمی لیگ برتر، پاس گل دقیقه ۹۰+۴ آن مسابقه به نام بالوتلی ثبت شده است. همان گل، نخستین قهرمانی سیتی در لیگ پس از ۴۴ سال را قطعی کرد.

نکته عجیب‌تر اینکه باشگاه منچسترسیتی در مرور دوران بالوتلی نوشته آن پاس، تنها پاس گل او برای سیتی بود؛ اما همان یک پاس گل در یکی از مهم‌ترین لحظات تاریخ باشگاه ثبت شد.

به همین دلیل رابطه آگوئرو و بالوتلی چیزی فراتر از چند خاطره خنده‌دار در رختکن است. نام این دو بازیکن در یکی از تاریخی‌ترین گل‌های فوتبال انگلیس برای همیشه کنار یکدیگر باقی خواهد ماند.

چرا روایت آگوئرو از بالوتلی هنوز جذاب است؟

صحبت‌های آگوئرو یک بار دیگر بحث قدیمی درباره ماریو بالوتلی را زنده می‌کند: بازیکنی که ظرفیت فنی بالایی داشت اما بخش قابل توجهی از دوران حرفه‌ای‌اش زیر سایه اتفاقات خارج از زمین قرار گرفت.

حتی روبرتو مانچینی، مربی‌ای که سال‌ها به بالوتلی اعتماد داشت، در مقاطعی از رفتارهای او به ستوه می‌آمد. خود بالوتلی بعدها درباره فصل قهرمانی سیتی اعتراف کرد که در آن دوران «غیرقابل پیش‌بینی» بوده و پس از اخراجش مقابل آرسنال، مانچینی به‌شدت از دست او عصبانی شده بود.

با این حال، خاطره آگوئرو زاویه دیگری از این شخصیت را نشان می‌دهد. برای تماشاگر بیرونی، ماریو مجموعه‌ای از تیترهای عجیب، کارت‌های قرمز، شادی گل‌های متفاوت و ماجراهای رسانه‌ای بود؛ اما برای آگوئرو، او هم‌تیمی‌ای بود که می‌شد با او خندید، استعدادش را تحسین کرد و در مهم‌ترین ثانیه یک فصل به پاسش اعتماد کرد.

شاید همین تضاد دلیل ماندگاری بالوتلی در حافظه فوتبال باشد. بسیاری از مهاجمان آمار بهتری از او ثبت کرده‌اند، اما تعداد کمی توانسته‌اند با چند تصویر، چند جمله و چند لحظه، شخصیتی به این اندازه ماندگار بسازند. «Why Always Me?» هنوز بعد از سال‌ها با نام بالوتلی زنده است؛ همان‌طور که پاس او به آگوئرو در دقیقه ۹۳:۲۰ برای همیشه بخشی از تاریخ منچسترسیتی باقی خواهد ماند.