از ۴۷ ثانیه تا ۲۱ سال؛ مسی با گل شماره ۱۲۶ خداحافظی کرد / آخرین تانگو در مونومنتال

بعضی دوران‌های ورزشی را نمی‌توان فقط با تعداد بازی، گل یا جام توضیح داد. داستان مسی با آرژانتین مجموعه‌ای از شهرها و تصاویر است: بوداپست و آن کارت قرمز عجیب، ماراکانا و جامی که در ۲۰۱۴ از چند قدمی او عبور کرد، نیوجرسی و اعلام بازنشستگی در ۲۰۱۶، کیتو و هت‌تریک نجات‌بخش، ریو و شکستن طلسم قهرمانی، ومبلی و فینالیسیما، لوسیل و بوسه بر جام جهانی و سرانجام دوباره نیوجرسی؛ جایی که اسپانیا در ۲۰۲۶ اجازه نداد پایان جام جهانی او کاملاً بی‌نقص باشد.

آخرین صحنه اما باید در خانه اتفاق می‌افتاد.

خداحافظی مسی؛ یک گل و دو پاس گل در آخرین بازی

آرژانتین مقابل بنین تا پایان نیمه نخست به گل نرسید، اما در نیمه دوم مسابقه کاملاً به جشن خداحافظی کاپیتان تبدیل شد.

مسی ابتدا پاس گل نیکلاس اوتامندی را داد؛ بازیکنی که خودش نیز آخرین مسابقه ملی‌اش را انجام می‌داد. کمی بعد، مسی نیکو پاز را برای گل دوم صاحب موقعیت کرد و در نهایت خودش از روی نقطه پنالتی سومین گل را زد؛ گل شماره ۱۲۶ و آخرین گل ملی او.

پس از سوت پایان، بازیکنان دو تیم، داور و اعضای کادر فنی به سمت او رفتند. نمایش پهپادی در آسمان، آتش‌بازی، پیراهن عظیم شماره ۱۰ با نوشته «Gracias» و حضور بیش از ۸۵ هزار تماشاگر، مسابقه را عملاً به یک مراسم ملی تبدیل کرده بود.

جدول نهایی دوران ملی مسی حالا چنین بسته شده است:

۴۷ ثانیه؛ شروعی که هیچ شباهتی به پایان نداشت

اگر کسی فقط نخستین دقیقه دوران ملی مسی را می‌دید، احتمالاً نمی‌توانست ادامه این داستان را حدس بزند.

۱۷ اوت ۲۰۰۵ در بوداپست، خوسه پکرمن مسی ۱۸ ساله را در دقیقه ۶۳ دیدار مقابل مجارستان وارد زمین کرد. ویلموش وانچاک پیراهن او را گرفت و مسی هنگام تلاش برای رهایی از مدافع مجارستان با دست واکنش نشان داد. داور کارت قرمز نشان داد.

طبق ثبت رسمی فیفا، از ورود او تا اخراج فقط ۴۷ ثانیه گذشته بود.

چند هفته قبل‌تر، دنیا اولین نشانه بزرگ را دیده بود. مسی در جام جهانی زیر ۲۰ سال ۲۰۰۵ شش گل زد، هر دو گل فینال ۲ بر یک مقابل نیجریه را به ثمر رساند و هم توپ طلای بهترین بازیکن و هم کفش طلای مسابقات را گرفت.

سه سال بعد در پکن نیز مدال طلای المپیک را گرفت، اما انتقال موفقیت‌های رده جوانان به تیم ملی بزرگسالان بسیار دشوارتر از چیزی بود که تصور می‌شد.

ماراکانا ۲۰۱۴؛ چند قدم تا جامی که فرار کرد

جام جهانی برزیل شاید نخستین جایی بود که مسی واقعاً تا آستانه تبدیل شدن به قهرمان جهان پیش رفت.

او چهار گل در مسابقات زد و آرژانتین پس از ۲۴ سال به فینال رسید. مقابل آلمان، مسابقه تا وقت اضافه بدون گل باقی ماند تا اینکه ماریو گوتزه در دقیقه ۱۱۳ تک گل بازی را به ثمر رساند. مسی توپ طلای بهترین بازیکن جام را گرفت، اما تصویر ماندگار نه جایزه فردی او، بلکه عبورش از کنار جام جهانی بود.

تا آن زمان فشار بزرگی روی او شکل گرفته بود: آیا بازیکنی که در بارسلونا تقریباً همه چیز برده بود، می‌توانست آرژانتین را هم قهرمان کند؟

جواب هنوز منفی بود.

نیوجرسی ۲۰۱۶؛ وقتی مسی گفت دیگر تمام شد

دو سال بعد نقطه‌ای حتی تاریک‌تر از ماراکانا رسید.

آرژانتین در فینال کوپا آمریکا سنتناریو برابر شیلی در ضربات پنالتی شکست خورد و مسی پنالتی خودش را از دست داد. این چهارمین فینال بزرگ شکست‌خورده او با تیم ملی بزرگسالان پس از کوپا آمریکا ۲۰۰۷، جام جهانی ۲۰۱۴ و کوپا آمریکا ۲۰۱۵ بود.

مسی همان شب اعلام کرد دیگر برای تیم ملی بازی نخواهد کرد.

اما این خداحافظی فقط ۶۶ روز طول کشید. او ۲ سپتامبر ۲۰۱۶ مقابل اروگوئه برگشت و تک گل پیروزی یک بر صفر آرژانتین را به ثمر رساند.

آن بازگشت بعدها یکی از تعیین‌کننده‌ترین تصمیم‌های تاریخ فوتبال آرژانتین شد.

کیتو ۲۰۱۷؛ شبی که مسی آرژانتین را به جام جهانی برد

یک سال بعد تیم ملی آرژانتین تا آستانه حذف از جام جهانی روسیه پیش رفت.

در آخرین مسابقه مقدماتی برابر اکوادور در ارتفاع کیتو، آرژانتین هنوز در وضعیت خطرناک قرار داشت و در همان دقیقه نخست گل خورد.

مسی پاسخ را با سه گل داد.

هت‌تریک او پیروزی ۳ بر یک و صعود آرژانتین را رقم زد؛ نمایشی که فیفا از آن به‌عنوان یکی از تعیین‌کننده‌ترین بازی‌های دوران ملی او یاد کرده است.

با این حال روسیه ۲۰۱۸ هم جام مورد انتظار را نیاورد و آرژانتین در مرحله یک‌هشتم نهایی برابر فرانسه حذف شد.

ریو ۲۰۲۱؛ شبی که طلسم شکست

برای تغییر کامل روایت، باید تا ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۱ صبر می‌کردیم.

آرژانتین در ماراکانا مقابل برزیل قرار گرفت و آنخل دی‌ماریا تنها گل فینال را زد. با سوت پایان، مسی روی زانو افتاد و هم‌تیمی‌هایش به سمت او دویدند.

پس از نزدیک به ۱۵ سال تلاش در تیم بزرگسالان، اولین جام بزرگ بالاخره به دست آمده بود؛ آرژانتین نیز به انتظار ۲۸ ساله خود برای قهرمانی پایان داد.

از همان شب، همه چیز عوض شد.

یک سال بعد آرژانتین در فینالیسیما ایتالیا را در ومبلی ۳ بر صفر شکست داد و مسی دو پاس گل داد. دیگر تیم ملی برای او منبع دائمی فشار نبود؛ به تیمی تبدیل شده بود که ساختار آن تقریباً حول اعتماد متقابل میان کاپیتان، اسکالونی و نسل جدید شکل گرفته بود.

لوسیل؛ بوسه‌ای که تمام قضاوت‌ها را تغییر داد

جام جهانی ۲۰۲۲ با شکست غیرمنتظره برابر عربستان آغاز شد، اما همان تورنمنتی شد که تمام ناکامی‌های گذشته را بازنویسی کرد.

مسی مقابل مکزیک در حساس‌ترین لحظه گل زد و سپس برابر استرالیا، هلند و کرواسی نیز گلزنی کرد. در فینال مقابل فرانسه دو گل زد؛ بازی ۳ بر ۳ شد و آرژانتین در ضربات پنالتی قهرمان جهان شد.

مسی جام را با هفت گل، سه پاس گل و توپ طلای بهترین بازیکن تمام کرد.

اگر تصویر عبور او از کنار جام در ۲۰۱۴ نماد ناکامی بود، تصویر بوسیدن جام در لوسیل هشت سال بعد به نقطه مقابل آن تبدیل شد.

کوپا آمریکا ۲۰۲۴؛ اشک این بار به قهرمانی ختم شد

آرژانتین دو سال بعد دوباره قهرمان آمریکای جنوبی شد.

در فینال مقابل کلمبیا، مسی به دلیل مصدومیت مچ پا در نیمه دوم از زمین خارج شد و روی نیمکت گریه کرد؛ اما لائوتارو مارتینز در وقت اضافه گل قهرمانی را به ثمر رساند و آرژانتین یک بر صفر پیروز شد.

تیمی که سال‌ها برای رسیدن به نخستین جام با مسی تقلا کرده بود، حالا قهرمانی را به عادت تبدیل کرده بود.

جام جهانی ۲۰۲۶؛ آخرین دیوانگی یک مرد ۳۹ ساله

مسی برخلاف بسیاری از پیش‌بینی‌ها در ۳۹ سالگی در ششمین جام جهانی خود هم حضور پیدا کرد.

و فقط حضور نداشت؛ دوباره یکی از بهترین بازیکنان مسابقات شد.

او در جام جهانی ۲۰۲۶ هشت گل زد و کفش نقره‌ای و توپ نقره‌ای مسابقات را گرفت. در نیمه‌نهایی مقابل انگلیس، آرژانتین تا دقیقه ۸۵ یک بر صفر عقب بود، اما مسی دو پاس گل داد؛ انزو فرناندز در دقیقه ۸۵ بازی را مساوی کرد و لائوتارو مارتینز در دقیقه ۹۰+۲ گل پیروزی را زد.

فینال اما آخرین تلخی بزرگ را داشت.

اسپانیا در نیوجرسی با گل فران تورس در دقیقه ۱۰۶، آرژانتین را یک بر صفر شکست داد و قهرمان جهان شد.

مسی جام جهانی را با رکورد ۳۴ بازی در شش دوره و ۲۱ گل به پایان رساند. او همچنین به بهترین گلزن تاریخ آرژانتین در جام جهانی تبدیل شد.

پایان در همان شهری که باید تمام می‌شد

مسی ۳۱ اوت رسماً اعلام کرد دوران ملی‌اش تمام شده است، اما فدراسیون فوتبال آرژانتین و لیونل اسکالونی نمی‌خواستند آخرین تصویر او، شکست مقابل اسپانیا در نیوجرسی باشد.

برای همین یک بازی خداحافظی در مونومنتال ترتیب داده شد.

و پایان، دقیقاً همان چیزی شد که برای چنین داستانی لازم بود.

نه یک بازی رسمی، نه فشار برای قهرمانی و نه سؤال درباره میراث.

فقط ۸۵ هزار نفر، یک پیراهن شماره ۱۰ غول‌پیکر، اشک هنگام سرود ملی و یک گل آخر.

مسی پس از مسابقه گفت پوشیدن این پیراهن برای بیش از ۲۰ سال افتخار بزرگی بوده و نیامدن دوباره به تیم ملی برایش دردناک خواهد بود.

از ۴۷ ثانیه تا ۲۰۸ بازی؛ یک زندگی کامل

آن نوجوان ۱۸ ساله در بوداپست احتمالاً هنگام خروج از زمین پس از کارت قرمز نمی‌توانست تصور کند بیش از دو دهه بعد یک کشور برای آخرین بازی او متوقف خواهد شد.

میان آن ۴۷ ثانیه و سوت پایانی مقابل بنین، ۲۰۸ بازی، ۱۲۶ گل، شش جام جهانی، یک جام جهانی، دو کوپا آمریکا، یک فینالیسیما و انبوهی از شکست‌ها و بازگشت‌ها قرار گرفت.

شاید به همین دلیل داستان ملی مسی متفاوت است. این مسیر از ابتدا یک راه مستقیم به سوی موفقیت نبود؛ سال‌ها طول کشید تا شکست در ماراکانا، بازنشستگی ۲۰۱۶ و فشار مقایسه با مارادونا به ریو و لوسیل برسد.

در آخرین شب دیگر چیزی برای اثبات باقی نمانده بود.

مسی فقط برای آخرین بار بازی کرد، یک گل زد، دو گل ساخت، دور زمین چرخید و با پیراهنی خداحافظی کرد که ۲۱ سال برایش جنگیده بود. داستانی که با کارت قرمز بعد از ۴۷ ثانیه آغاز شد، با گل شماره ۱۲۶ و یک مونومنتال ایستاده به پایان رسید.