چرا پرسپولیس به مشکل یارگیری و جاگیری دچار شده؟

پرسپولیس نیم‌فصل اول را با یک آمار فوق‌العاده در فاز دفاعی پشت سر گذاشت؛ تیمی که بهترین خط دفاع لیگ را داشت و همراه با پیام نیازمند و مدافعانش فقط ۷ گل دریافت کرد. ساختار دفاعی منسجم، هماهنگی بین خطوط و تمرکز بالا باعث شده بود سرخ‌ها در بسیاری از بازی‌ها حتی به حریف اجازه خلق موقعیت جدی ندهند و همین موضوع یکی از اصلی‌ترین دلایل حضور پرسپولیس در کورس قهرمانی بود.

اما با شروع نیم‌فصل دوم، ورق کاملاً برگشت. تیم اوسمار در ۳ مسابقه اخیر ۶ بار دروازه‌اش باز شده؛ آماری نگران‌کننده که نشان می‌دهد پرسپولیس دوباره درگیر همان مشکل قدیمی شده است. نکته تلخ‌تر اینکه نیمی از این گل‌ها روی ضربات ایستگاهی و کرنر به ثمر رسیده؛ یعنی دقیقاً همان نقطه ضعفی که فصل قبل به کابوس بزرگ سرخ‌ها تبدیل شده بود.

پرسپولیس فصل گذشته بارها و بارها از روی ارسال‌ها و توپ‌های بلند ضربه خورد و گل‌هایی دریافت کرد که بیشترشان قابل پیشگیری بودند. ضعف در یارگیری، جاگیری اشتباه مدافعان، از دست رفتن تمرکز در لحظه ارسال و عدم پوشش مناسب در تیر یک و تیر دو، باعث شده بود ضربات ایستگاهی به پاشنه آشیل این تیم تبدیل شود. حالا هم نشانه‌ها می‌گوید همان کابوس دوباره برگشته است؛ کابوسی که اگر ادامه‌دار باشد، می‌تواند در حساس‌ترین مقطع فصل ضربه سنگینی به پرسپولیس بزند.

مشکل فقط یک اشتباه فردی نیست؛ افت کیفیت فنی مدافعان، نبود هماهنگی لازم در خط دفاع و ضعف در سازماندهی هنگام دفاع روی کرنرها، مجموعه‌ای از عوامل است که پرسپولیس را وارد یک بحران تازه کرده. این در حالی است که با فشردگی بالای مسابقات و فرصت کم برای تمرینات تاکتیکی، مشخص نیست اوسمار چه زمانی می‌تواند این ایراد بزرگ را به‌طور کامل برطرف کند.

پرسپولیس اگر می‌خواهد در کورس بماند، باید هرچه سریع‌تر برای این ضعف قدیمی راه‌حل پیدا کند؛ چون در لیگ برتر، یک کرنر یا یک ارسال می‌تواند سرنوشت یک فصل را تغییر دهد.