وقتی پول جلوتر از گل می‌آید؛ افت عجیب علیپور در پرسپولیس

شروع فصل برای علی علیپور شبیه یک بازگشت باشکوه بود. مهاجمی که سال‌ها نامش با گلزنی برای پرسپولیس گره خورده، در هفته‌های ابتدایی لیگ برتر بار دیگر خود را به‌عنوان یکی از مهره‌های تعیین‌کننده تیم معرفی کرد. پنج گل تا هفته هشتم، او را در قامت یکی از مدعیان اصلی آقای گلی نشاند و این تصور را به وجود آورد که پرسپولیس بار دیگر صاحب یک مهاجم آماده و تمام‌کننده شده است. اما فوتبال، به‌ویژه در سطح حرفه‌ای، بیش از آنکه به خاطرات خوش گذشته تکیه کند، به تداوم عملکرد وابسته است؛ جایی که علیپور در ادامه فصل نتوانست انتظارات را برآورده کند.

افت آماری و نشانه‌های یک بحران پنهان

از هفته هشتم به بعد، آمار علیپور به شکلی معنادار تغییر کرد. او در ۱۲ هفته اخیر موفق به گلزنی در جریان بازی نشده و تنها گلش در این بازه زمانی، از روی نقطه پنالتی مقابل فولاد به ثمر رسیده است. این آمار برای مهاجمی که قرار است بار اصلی گلزنی پرسپولیس را به دوش بکشد، نگران‌کننده است. مهم‌تر از عدد و رقم‌ها، کیفیت موقعیت‌هایی است که از دست رفته؛ ضربات نهایی بدون تمرکز، تصمیم‌گیری‌های عجولانه و تردید در لحظه‌ای که باید کار را تمام کند.

این افت فنی، بیش از هر چیز، نشانه‌ای از کاهش اعتمادبه‌نفس است. مهاجمی که در اوج، بدون مکث ضربه آخر را می‌زند، حالا در موقعیت‌های مشابه دچار تزلزل می‌شود. چنین وضعیتی معمولاً ریشه در عوامل بیرون از زمین دارد؛ مسائلی که ذهن بازیکن را درگیر می‌کند و تمرکز او را از هدف اصلی دور نگه می‌دارد.

حاشیه‌های قراردادی و ورود به زمین لغزنده رسانه‌ها

درست در مقطعی که علیپور پس از درخشش ابتدایی، انتظار می‌رفت با آرامش به کار خود ادامه دهد، موضوع اصلاح قراردادش به صدر اخبار آمد. او پس از دیدار با استقلال خوزستان، در جمع خبرنگاران از وضعیت پرداختی و قراردادی برخی بازیکنان انتقاد کرد و صراحتاً از بی‌عدالتی در این زمینه سخن گفت. اظهاراتی که هرچند ممکن است بخشی از واقعیت‌های درون باشگاه را بازتاب دهد، اما طرح علنی آن‌ها در رسانه‌ها، به‌طور طبیعی فشار روانی مضاعفی را بر خود بازیکن تحمیل می‌کند.

در فضای فوتبال ایران، ورود بازیکن به چالش‌های مدیریتی، معمولاً تبعات فنی به دنبال دارد. تمرکز از تمرین و مسابقه برداشته می‌شود و نگاه‌ها به جای عملکرد داخل زمین، متوجه ارقام قرارداد و حواشی پیرامونی می‌شود. علیپور نیز از این قاعده مستثنا نبود و همزمانی افت فنی او با اوج گرفتن بحث‌های قراردادی، این گمانه را تقویت کرد که ذهن مهاجم پرسپولیس بیش از حد درگیر مسائل بیرونی شده است.

فاصله میان خواسته‌ها و واقعیت‌های فنی

بر اساس آنچه مطرح شده، علیپور با قراردادی نزدیک به ۵۰ میلیارد تومان در پرسپولیس بازی می‌کند و برای اصلاح و تمدید آن، عددی در حدود ۱۰۰ میلیارد تومان را درخواست کرده است. حتی گفته می‌شود در پیشنهاد اولیه خود، بخشی از پاداش حضور احتمالی‌اش در جام جهانی که فیفا به باشگاه‌ها پرداخت می‌کند را نیز مطالبه کرده است. چنین خواسته‌ای، در شرایطی که بازیکن با افت عملکرد مواجه است، به‌طور طبیعی با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو می‌شود.

در فوتبال حرفه‌ای، دستمزد و پاداش، بازتابی از کیفیت و ثبات عملکرد است. زمانی که مهاجمی در مسیر گلزنی و اثرگذاری قرار دارد، باشگاه‌ها برای حفظ او هزینه می‌کنند. اما وقتی همان بازیکن هفته‌ها از گل دور می‌ماند، هر مذاکره مالی ناخواسته به مقایسه میان رقم قرارداد و خروجی فنی منجر می‌شود؛ مقایسه‌ای که معمولاً به ضرر بازیکن تمام می‌شود.

جام جهانی؛ رؤیایی که در حال کمرنگ شدن است

شاید مهم‌ترین پیامد افت اخیر علیپور، تهدید جایگاه او در مسیر رسیدن به جام جهانی باشد. رقابت برای حضور در لیست نهایی تیم ملی، به‌ویژه در خط حمله، همواره فشرده و بی‌رحمانه است. سرمربی تیم ملی بیش از هر چیز به مهاجمانی اعتماد می‌کند که در لحظه انتخاب، در اوج آمادگی و اعتمادبه‌نفس باشند. سابقه و نام، اگرچه مهم است، اما بدون پشتوانه عملکرد فعلی، تضمینی برای دعوت به اردو نخواهد بود.

در چنین شرایطی، تمرکز بر حواشی مالی و رسانه‌ای می‌تواند بزرگ‌ترین مانع علیپور برای بازگشت به فرم مطلوب باشد. او اگر واقعاً به حضور در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبالی جهان می‌اندیشد، ناچار است اولویت‌های خود را بازتعریف کند و نشان دهد که هنوز همان مهاجم تأثیرگذار سال‌های گذشته است.

پرسپولیس و ضرورت بازنگری در ساختار تیم

افت علیپور تنها مسئله پرسپولیس در هفته‌های اخیر نیست. بازیکنانی مانند سروش رفیعی و مرتضی پورعلی‌گنجی نیز در مقاطعی با کاهش کیفیت بازی مواجه شده‌اند و این موضوع، زنگ خطر را برای کادر فنی و مدیریتی به صدا درآورده است. تیمی که سال‌ها با ثبات و استخوان‌بندی مشخص موفق بوده، حالا نشانه‌هایی از فرسودگی و نیاز به پوست‌اندازی را بروز می‌دهد.

جوانگرایی، اگر با برنامه و تدبیر همراه باشد، می‌تواند راه‌حل بخشی از این چالش‌ها باشد. در کنار آن، بازتعریف نقش بازیکنان باتجربه و ایجاد تعادل میان انگیزه مالی و مسئولیت فنی، از ضرورت‌های انکارناپذیر پرسپولیس در پایان فصل خواهد بود.

مسئولیت فردی و مسیر بازگشت

برای علیپور، هنوز همه چیز از دست نرفته است. او مهاجمی است که توانایی‌هایش بارها اثبات شده و اگر بتواند بار دیگر تمرکز خود را به زمین مسابقه بازگرداند، فرصت جبران خواهد داشت. تاریخ فوتبال پر است از بازیکنانی که پس از دوره‌ای افت، با یک تصمیم درست و تغییر نگرش، به اوج بازگشته‌اند. اما شرط نخست این بازگشت، پذیرش مسئولیت فردی و کنار گذاشتن عواملی است که تمرکز را مخدوش می‌کند.

جمع‌بندی

داستان علی علیپور در این فصل، روایتی از تلاقی استعداد، انتظار، حاشیه و افت است. مهاجمی که با شروعی درخشان، خود را در قامت مدعی آقای گلی و گزینه‌ای جدی برای جام جهانی معرفی کرد، حالا درگیر چالشی شده که بیش از هر چیز به تمرکز و اعتمادبه‌نفس او بازمی‌گردد. خواسته‌های مالی بزرگ، بدون پشتوانه عملکرد پایدار، نه‌تنها کمکی به آینده حرفه‌ای او نمی‌کند، بلکه می‌تواند مسیرش را دشوارتر سازد. اگر علیپور می‌خواهد بار دیگر نامش در فهرست بازیکنان تأثیرگذار پرسپولیس و تیم ملی قرار بگیرد، راهی جز بازگشت به سادگی فوتبال و تمرکز بر گلزنی ندارد؛ مسیری که شاید سخت باشد، اما هنوز برای پیمودنش دیر نشده است.