بحران پنهان در پرسپولیس؛ وقتی امتیازها، انگیزه و کیفیت همزمان سقوط میکنند
پرسپولیس در نیمفصل دوم لیگ، چهرهای متفاوت از تیمی نشان داده که سالها به ثبات، برتری ذهنی و شخصیت قهرمانی شناخته میشد. از دست دادن ۹ امتیاز از ۱۵ امتیاز ممکن، آن هم با ثبت سه شکست، زنگ خطری جدی برای سرخپوشان است؛ هشداری که امیرحسین اصلانیان، بازیکن پیشین پرسپولیس، آن را نه یک اتفاق مقطعی بلکه نتیجه زنجیرهای از تصمیمات نادرست، افت فنی و کاهش انگیزه میداند. تحلیل او تصویری چندلایه از مشکلات امروز پرسپولیس ارائه میدهد؛ تصویری که از نقلوانتقالات آغاز میشود و تا مسائل روحی، تاکتیکی و مدیریتی امتداد مییابد.
نقلوانتقالات ناموفق و ترکیبی که کامل نشد
از نگاه اصلانیان، ریشه بخشی از بحران پرسپولیس به پنجره نقلوانتقالات بازمیگردد؛ جایی که تیم نتوانست بازیکنان مدنظر خود را جذب کند و در نهایت، مهرههایی به ترکیب اضافه شدند که خروجی لازم را نداشتند. پرسپولیس در این فصل به وضوح از نبود یک هافبک خلاق و بازیگردان رنج میبرد؛ بازیکنی که بتواند مهاجمان را تغذیه کند، ریتم بازی را تغییر دهد و در لحظات دشوار گرهگشا باشد. این خلأ باعث شده خط حمله تیم، حتی در بازیهایی که مالکیت توپ بالاست، کمجان و قابل پیشبینی عمل کند.
در کنار این ضعف، عدم جذب مدافعان کناری با توانایی بازی در نقش وینگر، دست کادر فنی را بسته است. فوتبال مدرن، بهویژه در تیمهای مدعی، نیازمند فولبکهایی است که هم در فاز دفاعی مطمئن باشند و هم در حمله عرض و عمق ایجاد کنند. پرسپولیس از این ابزار بیبهره مانده و همین موضوع، تنوع تاکتیکی تیم را کاهش داده است. نبود یک مهاجم بلندزن نیز مزید بر علت شده تا تیم در ارسالها و بازی هوایی، گزینهای جدی برای تغییر جریان مسابقه نداشته باشد.
تأثیر غیبت تماشاگران بر تیمهای پرطرفدار
اصلانیان بخش مهمی از افت پرسپولیس را به غیبت تماشاگران در نیمفصل دوم نسبت میدهد. پرسپولیس تیمی است که سالها با انرژی سکوها زندگی کرده و بازیکنانش به حضور پرشور هواداران عادت دارند. بازی بدون تماشاگر، بهویژه برای تیمهای پرطرفدار، یک مزیت رقابتی بزرگ را از بین میبرد. این شرایط، از نگاه او، با یک بازی دوستانه متفاوت است؛ مسابقات رسمی نیازمند هیجان، فشار و شور سکوها هستند تا بازیکن در بالاترین سطح تمرکز و انگیزه باقی بماند.
تماشاگران نهتنها انرژی مثبت منتقل میکنند، بلکه نقش یک عامل کنترلی را نیز دارند. زمانی که تیم بد بازی میکند، واکنش سکوها سریع و صریح است و همین فشار، بازیکنان را وادار میکند توان بیشتری از خود بگذارند. بازگشت تماشاگران، به باور اصلانیان، ناخواسته باعث افزایش کیفیت فردی بازیکنان میشود؛ چرا که هیچ بازیکنی تاب شنیدن انتقاد مستقیم هواداران را ندارد و برای فرار از آن، مجبور به ارتقای عملکرد خود است.
افت تمرکز و کاهش کیفیت فنی
غیبت تماشاگران تنها عامل نیست. اصلانیان تأکید میکند که بازیکنان پرسپولیس در نیمفصل دوم از نظر تمرکز و کیفیت فنی دچار افت شدهاند. نشانههای این افت در تصمیمگیریهای اشتباه، پاسهای کمدقت و ناتوانی در حفظ ریتم بازی به چشم میخورد. تیمی که در گذشته با کمترین موقعیت به گل میرسید، حالا حتی در بازیهایی که شانس گلزنی دارد، در ضربه آخر ناکام میماند.
این کاهش تمرکز، ارتباط مستقیمی با وضعیت ذهنی بازیکنان دارد. وقتی انگیزه کاهش مییابد و رقابت درونتیمی کمرنگ میشود، بازیکن به سطحی کمتر از توان واقعی خود بسنده میکند. اصلانیان معتقد است که این وضعیت، نتیجه ترکیبی از شرایط محیطی، انتخابهای فنی و نبود فشار لازم بر بازیکنان است.
افت دوندگی و نشانههای خستگی پنهان
یکی از شاخصهای نگرانکننده در بازیهای اخیر پرسپولیس، افت محسوس سطح دوندگی تیم است. از نگاه بازیکن سابق سرخها، پرسپولیس دیگر آن تیم پرتحرک و پرسکننده سابق نیست. در دیدارهایی مانند بازی مقابل ملوان، این اختلاف بهوضوح دیده شد؛ جایی که بازیکنان حریف با دوندگی بیشتر، برتری فیزیکی و ذهنی خود را تحمیل کردند.
کاهش دوندگی، تنها یک مسئله بدنی نیست؛ بلکه نشانهای از افت انگیزه و شاید خستگی ذهنی است. تیمی که نمیدود، معمولاً نمیجنگد و تیمی که نمیجنگد، شانس کمی برای پیروزی دارد. حتی در بازیهایی که پرسپولیس به نتیجه رسیده، مانند دیدار با چادرملو، کیفیت فنی و شدت بازی در حد انتظار نبوده و این موضوع، زنگ خطر جدیتری را به صدا درآورده است.
دست خالی اوسمار و مصونیت برخی بازیکنان
اصلانیان در بخش دیگری از تحلیل خود، به شرایط کادر فنی و تصمیمات اوسمار اشاره میکند. او معتقد است دست سرمربی پرسپولیس از نظر گزینههای مؤثر خالی شده و این مسئله باعث شده برخی بازیکنان، حتی با وجود عملکرد ضعیف، همچنان در ترکیب اصلی باقی بمانند. این مصونیت ناخواسته، پیام خطرناکی به تیم منتقل میکند؛ پیامی مبنی بر اینکه افت عملکرد، هزینهای ندارد.
در تاریخچه پرسپولیس و استقلال، کمتر دیده شده که بازیکنان هفتهها فرصت بگیرند بدون آنکه در خدمت تیم باشند. رقابت شدید درونتیمی همیشه یکی از رموز موفقیت این دو باشگاه بوده است. وقتی این رقابت از بین میرود، سطح کلی تیم نیز افت میکند و بازیکنان جوان و باانگیزه، پشت درهای ترکیب اصلی باقی میمانند.
ضرورت نیمکتنشینی نامهای بزرگ
نقطه اوج انتقادات اصلانیان، جایی است که صراحتاً از لزوم نیمکتنشینی برخی بازیکنان نامآشنا سخن میگوید. او اعتقاد دارد علی علیپور، سروش رفیعی، مارکو باکیچ و کنعانیزادگان که در بازیهای اخیر نمایش ضعیفی داشتهاند، باید مدتی از ترکیب اصلی دور بمانند. این تصمیم، نه از سر تنبیه شخصی، بلکه برای ایجاد شوک مثبت و بازگرداندن حس رقابت به تیم ضروری است.
در مقابل، فرصت دادن به بازیکنان جوانی مانند امیرحسین محمودی میتواند خون تازهای به رگهای تیم تزریق کند. بازیکنانی که تشنه حضور در زمین هستند، معمولاً با انگیزه و انرژی بیشتری بازی میکنند و همین موضوع میتواند تعادل از دست رفته تیم را تا حدی بازگرداند.
قراردادهای سنگین و مسئولیتپذیری بیشتر
اصلانیان همچنین به وضعیت بازیکنان خارجی و آنهایی که قراردادهای سنگین دلاری و میلیاردی دارند اشاره میکند. از نگاه او، بازیکنانی مانند اورونوف، سرگیف و دنیل گرا، با توجه به دستمزد بالایی که دریافت میکنند، باید مسئولیتپذیری بیشتری نشان دهند. وقتی خروجی این بازیکنان با انتظارات همخوانی ندارد، طبیعی است که نارضایتی شکل بگیرد و تیم آسیب ببیند.
او تأکید میکند که تلنگر جدی، جریمه و حتی نیمکتنشینی، ابزارهایی هستند که میتوانند بازیکن را به مسیر درست بازگردانند. اتفاقات اخیر، به باور او، برای باشگاهی در سطح پرسپولیس شرمآور است و ادامه این روند، میتواند تبعات سنگینی در جدول و در ذهن هواداران داشته باشد.
جمعبندی
تحلیل امیرحسین اصلانیان، تصویری شفاف از بحران چندوجهی پرسپولیس ارائه میدهد؛ بحرانی که تنها با یک تغییر تاکتیکی یا یک برد مقطعی حل نخواهد شد. از نقلوانتقالات ناموفق و ترکیب ناقص گرفته تا غیبت تماشاگران، افت انگیزه، کاهش دوندگی و مصونیت برخی بازیکنان، همگی حلقههای یک زنجیرهاند. خروج از این وضعیت، نیازمند تصمیمات شجاعانه، بازگرداندن رقابت درونتیمی و استفاده هوشمندانه از جوانان است. پرسپولیس اگر میخواهد به مسیر قهرمانی بازگردد، باید همین امروز با واقعیت روبهرو شود و هزینه اصلاح را بپردازد.






