پرسپولیس که سالها بهعنوان نماد ثبات، قهرمانی و شخصیت برنده در فوتبال ایران شناخته میشد، در نیمفصل دوم لیگ با شرایطی متفاوت و نگرانکننده روبهرو شده است. از دست دادن ۹ امتیاز از ۵ مسابقه، قبول ۳ شکست و افت محسوس کیفیت فنی، پرسشهای جدی درباره ساختار فنی، مدیریت تیم و ترکیب بازیکنان به وجود آورده است. امیرحسین اصلانیان، مهاجم سابق پرسپولیس، در تحلیلی صریح و بیپرده، به ریشههای این افت پرداخته و مجموعهای از عوامل فنی، روانی و مدیریتی را در شکلگیری وضعیت فعلی مؤثر دانسته است.
نقلوانتقالات ناموفق و خلأ مهرههای کلیدی
به اعتقاد اصلانیان، یکی از اصلیترین دلایل افت پرسپولیس به عملکرد ضعیف این باشگاه در فصل نقلوانتقالات بازمیگردد. پرسپولیس نتوانست بازیکنان مدنظر کادر فنی را جذب کند و در نهایت مهرههایی به تیم اضافه شدند که نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. نبود یک هافبک خلاق و بازیگردان که توانایی تغذیه مهاجمان را داشته باشد، بهشدت در روند هجومی تیم مشهود است. خط میانی پرسپولیس در بسیاری از بازیها فاقد ایده و خلاقیت بوده و انتقال توپ از دفاع به حمله با کندی و قابل پیشبینی انجام شده است.
در کنار این مسئله، اصلانیان به نبود مدافعان کناری با قابلیتهای تهاجمی اشاره میکند؛ بازیکنانی که بتوانند در نقش وینگر نیز ایفای نقش کنند و عرض مناسبی به بازی بدهند. این ضعف باعث شده حملات پرسپولیس اغلب از عمق یا با ارسالهای کمکیفیت انجام شود. همچنین جذب نشدن یک مهاجم بلندزن و سرزن، دست کادر فنی را در بازیهای فیزیکی و مقابل تیمهایی که دفاع متراکم دارند، بسته نگه داشته است.
تأثیر مستقیم سکوهای خالی بر کیفیت پرسپولیس
اصلانیان بخش مهمی از افت پرسپولیس را به نبود تماشاگران نسبت میدهد. پرسپولیس همواره تیمی بوده که با انرژی سکوها جان میگیرد و بازیکنانش به حضور پرشور هواداران عادت دارند. بازی بدون تماشاگر، بهویژه برای تیمهای پرطرفدار، شرایطی کاملاً متفاوت ایجاد میکند. مسابقات رسمی بدون حضور هواداران، از نظر روانی شباهتی ناخواسته به بازیهای دوستانه پیدا میکند؛ جایی که هیجان، فشار و مطالبهگری به حداقل میرسد.
از نگاه این بازیکن سابق، تماشاگران نهتنها منبع انگیزه هستند، بلکه نقش نظارتی و کنترلی نیز دارند. هواداران پرسپولیس تحمل نمایش ضعیف را ندارند و با واکنشهای سریع خود، بازیکنان را وادار میکنند توان بیشتری در زمین بگذارند. بازگشت تماشاگران میتواند ناخواسته کیفیت فنی تیم را بالا ببرد، زیرا بازیکنان مجبور میشوند برای فرار از فشار سکوها، با تمرکز و انرژی بیشتری بازی کنند.
افت تمرکز و کاهش کیفیت فردی بازیکنان
فراتر از غیبت تماشاگران، اصلانیان معتقد است بازیکنان پرسپولیس دچار افت فردی شدهاند. تمرکز لازم در جریان بازیها دیده نمیشود و اشتباهات ساده، چه در خط دفاع و چه در فاز هجومی، بهوفور رخ میدهد. این افت تمرکز باعث شده پرسپولیس حتی در بازیهایی که از نظر فنی برتر بوده، نتواند از موقعیتهای خود استفاده کند یا برتریاش را حفظ کند.
کاهش کیفیت بازی، بهویژه در تصمیمگیریهای لحظهای، یکی از نشانههای بارز این افت است. پاسهای اشتباه، انتخابهای نادرست در ضربات آخر و ضعف در بازگشت دفاعی، همگی نشان میدهند تیم از نظر ذهنی در شرایط ایدهآل قرار ندارد.
سطح دوندگی پایین و دست خالی کادر فنی
یکی دیگر از محورهای انتقادی اصلانیان، افت محسوس سطح دوندگی بازیکنان پرسپولیس است. در فوتبال مدرن، دوندگی و پرس مداوم از اصول غیرقابل چشمپوشی است، اما پرسپولیس در بسیاری از بازیهای نیمفصل دوم از این نظر عقبتر از حریفانش بوده است. نمونه بارز آن، دیدار مقابل ملوان بود؛ جایی که بازیکنان حریف دوندگی بهمراتب بیشتری داشتند و همین مسئله جریان بازی را به سود آنها تغییر داد.
این افت دوندگی، دست اوسمار را نیز خالی کرده است. وقتی بازیکنانی که خارج از انتظار بازی میکنند، همچنان در ترکیب اصلی قرار میگیرند و مصونیت نانوشته دارند، انگیزه رقابت درونتیمی کاهش مییابد. اصلانیان تأکید میکند بهجز بازی مقابل سپاهان، در دیگر دیدارهای نیمفصل دوم حتی در مسابقهای که پرسپولیس به پیروزی رسید، نمایش قابل قبولی از تیم دیده نشد.
انتقاد صریح از تداوم اعتماد به بازیکنان کماثر
اصلانیان با اشاره به تاریخچه پرسپولیس و استقلال، از یک سنت قدیمی یاد میکند؛ اینکه هیچگاه به بازیکنی که هفتهها نتواند در خدمت تیم باشد، فرصت نامحدود داده نمیشد. با این حال، در تیم فعلی پرسپولیس این قاعده نادیده گرفته شده است. او معتقد است برخی بازیکنان باوجود نمایشهای ضعیف، همچنان در ترکیب اصلی حضور دارند و این مسئله به تیم لطمه میزند.
نامهایی مانند علی علیپور، سروش رفیعی، مارکو باکیچ و کنعانیزادگان از سوی اصلانیان بهعنوان بازیکنانی مطرح میشود که در بازیهای اخیر عملکرد قابل دفاعی نداشتهاند و باید مدتی نیمکتنشین شوند. از نگاه او، نیمکتنشینی نهتنها تنبیه نیست، بلکه میتواند فرصتی برای بازگشت به شرایط ایدهآل باشد.
ضرورت استفاده از جوانان و ایجاد رقابت
در مقابل، اصلانیان بر لزوم اعتماد به جوانان تأکید دارد. بازیکنانی مانند امیرحسین محمودی که تشنه حضور در ترکیب اصلی هستند، میتوانند انرژی تازهای به تیم تزریق کنند. استفاده از جوانان، علاوه بر افزایش انگیزه، پیام روشنی برای بازیکنان باتجربه دارد؛ اینکه هیچ جایگاهی در تیم تضمینشده نیست.
ایجاد رقابت سالم درونتیمی، یکی از ابزارهای مهم برای خروج از بحران است. وقتی بازیکنان بدانند در صورت افت، جایگاه خود را از دست میدهند، با تمرکز و تلاش بیشتری تمرین و بازی خواهند کرد.
قراردادهای سنگین و ضرورت تلنگر جدی
اصلانیان به موضوع قراردادهای دلاری و میلیاردی برخی بازیکنان خارجی و داخلی نیز اشاره میکند. از نگاه او، بازیکنانی که دستمزدهای سنگین دریافت میکنند، باید بیش از دیگران در خدمت تیم باشند. اورونوف، سرگیف، دنیل گرا و دیگر بازیکنانی که با قراردادهای بالا به پرسپولیس آمدهاند، اگر نتوانند انتظارات را برآورده کنند، باید با واکنش جدی باشگاه روبهرو شوند.
او تأکید میکند اتفاقات اخیر برای پرسپولیس شرمآور است و در شأن این باشگاه نیست. اعمال جریمههای انضباطی و فنی برای بازیکنانی که در سطح پرسپولیس بازی نمیکنند، میتواند یکی از راههای بازگرداندن نظم و انگیزه به تیم باشد.
جمعبندی
پرسپولیس در نیمفصل دوم با بحرانی چندوجهی روبهرو شده است؛ بحرانی که ریشه در نقلوانتقالات ناموفق، افت فنی بازیکنان، کاهش دوندگی، غیبت تماشاگران و مدیریت ترکیب دارد. تحلیلهای امیرحسین اصلانیان نشان میدهد خروج از این وضعیت، نیازمند تصمیمات شجاعانه است؛ از نیمکتنشین کردن بازیکنان کماثر و اعتماد به جوانان گرفته تا ایجاد رقابت واقعی و بازگرداندن نقش تعیینکننده هواداران. پرسپولیس اگر بخواهد به مسیر قهرمانی بازگردد، باید بار دیگر به اصولی برگردد که سالها این تیم را در اوج نگه داشته بود.
