پرسپولیس و پرونده‌ای که بسته نشد؛ چرا انتقال علیجانوف به بن‌بست خورد

در نخستین هفته‌های نقل و انتقالات تابستانی، فضای رسانه‌ای پیرامون باشگاه پرسپولیس به شکلی جدی تحت تأثیر نام علیجانوف قرار داشت. مدافعی ملی‌پوش از ازبکستان که بسیاری او را گزینه‌ای ایده‌آل برای پر کردن خلأ مزمن دفاع راست سرخ‌پوشان می‌دانستند. شرایط فنی، سن مناسب، تجربه بین‌المللی و توانایی بازی در سیستم‌های مختلف دفاعی باعث شده بود این انتقال در نگاه اول، یک خرید کم‌ریسک و حساب‌شده تلقی شود. اما آنچه در نهایت رخ داد، بار دیگر نشان داد که بازار نقل و انتقالات، تنها به توافق روی کاغذ محدود نمی‌شود.

آغاز یک مسیر امیدوارکننده در نقل و انتقالات پرسپولیس

پرسپولیس پس از پایان فصل و بررسی دقیق نقاط ضعف ترکیب، به این جمع‌بندی رسید که پست دفاع راست نیازمند یک چهره تراز اول است. در همین راستا، نام علیجانوف خیلی زود به عنوان گزینه نخست روی میز مدیران باشگاه قرار گرفت. مذاکرات اولیه به شکلی پیش رفت که حتی برخی منابع از قطعی شدن انتقال سخن می‌گفتند. ارسال نامه رسمی، اعلام تمایل دوطرفه و حتی تعیین رقم رضایتنامه، همه نشانه‌هایی بود که امیدواری هواداران را افزایش می‌داد.

علیجانوف؛ مدافعی در اوج پختگی فوتبالی

علیجانوف ۲۸ ساله، با سابقه حضور مستمر در ترکیب تیم ملی کشورش، نه‌تنها یک مدافع راست کلاسیک بلکه بازیکنی با توانایی‌های تهاجمی محسوب می‌شود. او در ساختار دفاعی پاختاکور نقش کلیدی داشت و به‌عنوان بازیکنی تراز در لیگ ازبکستان شناخته می‌شد. همین ویژگی‌ها باعث شد کادر فنی پرسپولیس او را گزینه‌ای مناسب برای سبک بازی مدنظر خود بداند؛ سبکی که نیازمند مدافعی با قدرت اضافه شدن به حمله و دقت در بازگشت دفاعی است.

چالش مالی و بازی اعداد در پشت پرده توافق

بر اساس اطلاعات منتشرشده، پاختاکور در ابتدا برای صدور رضایتنامه علیجانوف رقم ۶۰۰ هزار دلار را مطرح کرد. پرسپولیس اما در ادامه با پیشنهادی ۸۰۰ هزار دلاری مواجه شد که فراتر از برآوردهای اولیه بود. در واکنش به این شرایط، مدیران باشگاه تلاش کردند با کاهش رقم پیشنهادی و رساندن آن به حدود ۴۰۰ هزار دلار، تعادلی در مذاکرات ایجاد کنند. نهایتا طرفین به یک عدد میانی نزدیک شدند و به نظر می‌رسید مانع اصلی برطرف شده است.

تردیدهای باشگاه پاختاکور و تغییر ناگهانی موضع

با وجود پیشرفت مذاکرات، روند انتقال ناگهان دچار وقفه شد. پاختاکور که در این مقطع چند بازیکن کلیدی خود را از دست داده بود، نسبت به خروج علیجانوف دچار تردید شد. این تغییر موضع، فارغ از مسائل مالی، بیشتر ریشه در ملاحظات فنی باشگاه ازبکستانی داشت. آنها نگران بودند که با جدایی این مدافع، توازن ترکیب‌شان در فصل پیش رو برهم بخورد.

روایت رسمی از زبان پیمان حدادی

پیمان حدادی، یکی از مدیران پرسپولیس، در توضیح این ماجرا به‌صورت رسمی اعلام کرد که علیجانوف از ابتدای سال گزینه اول پرسپولیس برای دفاع راست بوده است. به گفته او، حتی برنامه‌ریزی شده بود که شخصا برای رفع تردیدهای طرف مقابل به ازبکستان سفر کند و مبلغ انتقال را به‌صورت نقدی تحویل دهد. این سطح از جدیت نشان می‌داد که پرسپولیس تا چه اندازه برای جذب این بازیکن مصمم بوده است.

اعتمادسازی مالی که به نتیجه نرسید

یکی از محورهای اصلی مذاکرات، اطمینان پاختاکور از توان مالی پرسپولیس برای پرداخت رقم توافق‌شده بود. حدادی تأکید کرده که باشگاه ایرانی آماده بوده مبلغ را به‌صورت نقدی پرداخت کند تا هیچ شبهه‌ای باقی نماند. با این حال، در نهایت مدیران پاختاکور اعلام کردند که با توجه به شرایط تیم‌شان، تمایلی به از دست دادن علیجانوف ندارند و همین تصمیم، پرونده انتقال را عملا بست.

تأثیر این ناکامی بر برنامه‌های فنی پرسپولیس

منتفی شدن انتقال علیجانوف، پرسپولیس را وارد فاز جدیدی از جست‌وجو در بازار کرد. پستی که قرار بود با یک خرید مطمئن بسته شود، بار دیگر به چالشی جدی تبدیل شد. کادر فنی که برنامه‌های تاکتیکی خود را بر اساس حضور یک مدافع راست تهاجمی تنظیم کرده بود، ناچار شد گزینه‌های جایگزین را بررسی کند؛ گزینه‌هایی که هرکدام محدودیت‌ها و ریسک‌های خاص خود را داشتند.

گزینه‌هایی که حاضر به حضور در ایران نشدند

پس از شکست مذاکرات با علیجانوف، پرسپولیس با چند گزینه دیگر وارد مذاکره شد. با این حال، به گفته مدیران باشگاه، دست‌کم دو بازیکن خارجی به‌صراحت اعلام کردند که تمایلی به بازی در فوتبال ایران ندارند. این مسئله، دامنه انتخاب‌ها را محدودتر کرد و فشار مضاعفی بر مدیریت نقل و انتقالات وارد آورد.

ورود دنیل گرا به لیست خرید سرخ‌ها

در چنین شرایطی، نام دنیل گرا به‌عنوان یکی از گزینه‌های پیشنهادی مطرح شد. این بازیکن توسط حبیب‌اللهی به کادر فنی معرفی شد و مورد توجه اوسمار، سرمربی پرسپولیس، قرار گرفت. اوسمار به دنبال مدافعی بود که علاوه بر وظایف دفاعی، در فاز تهاجمی نیز مؤثر باشد و بتواند به عمق حملات تیم اضافه شود.

ویژگی متمایز یک انتقال متفاوت

آنچه دنیل گرا را از بسیاری گزینه‌های دیگر متمایز می‌کرد، حضور بدون واسطه و ایجنت ایرانی در مذاکرات بود. این موضوع، از نگاه مدیران باشگاه، فرآیند گفت‌وگو را ساده‌تر و شفاف‌تر کرد. در فضایی که بسیاری از مذاکرات نقل و انتقالاتی با پیچیدگی‌های غیرضروری همراه است، این ویژگی یک امتیاز محسوب می‌شد.

مقایسه‌ای ناگزیر میان علیجانوف و گزینه جدید

هرچند دنیل گرا توانست نظر مثبت کادر فنی را جلب کند، اما در ذهن هواداران و حتی برخی کارشناسان، مقایسه با علیجانوف اجتناب‌ناپذیر بود. مدافع ازبکستانی با سابقه ملی و ثبات عملکرد، روی کاغذ گزینه‌ای مطمئن‌تر به نظر می‌رسید. با این حال، واقعیت فوتبال حرفه‌ای نشان می‌دهد که شرایط خارج از زمین، گاهی بیش از کیفیت فنی تعیین‌کننده است.

پیامدهای مدیریتی یک انتقال نافرجام

پرونده علیجانوف بار دیگر اهمیت مدیریت زمان و تنوع گزینه‌ها در نقل و انتقالات را برجسته کرد. وابستگی بیش از حد به یک گزینه، می‌تواند برنامه‌های باشگاه را در صورت شکست مذاکرات دچار اختلال کند. پرسپولیس اگرچه تلاش خود را برای نهایی کردن این انتقال انجام داد، اما در نهایت مجبور شد مسیر متفاوتی را انتخاب کند.

جمع‌بندی

ماجرای انتقال علیجانوف به پرسپولیس، نمونه‌ای روشن از پیچیدگی‌های بازار نقل و انتقالات فوتبال است؛ بازاری که در آن توافق مالی، رضایت فنی و ملاحظات باشگاهی باید همزمان کنار هم قرار بگیرند. پرسپولیس با وجود پیگیری جدی و حتی آمادگی برای پرداخت نقدی، نتوانست رضایت پاختاکور را جلب کند و در نهایت به سراغ گزینه‌ای دیگر رفت. این اتفاق، هرچند در کوتاه‌مدت یک ناکامی محسوب می‌شود، اما می‌تواند تجربه‌ای آموزنده برای مدیریت آینده نقل و انتقالات سرخ‌پوشان باشد؛ تجربه‌ای که شاید در فصل‌های بعد، از تکرار چنین بن‌بست‌هایی جلوگیری کند.