افشاگری تند مهاجم سابق استقلال؛ ساپینتو شارلاتان است

شکست ۳-۲ استقلال مقابل الحسین اردن و وداع زودهنگام با لیگ قهرمانان آسیا۲، تنها یک ناکامی ورزشی نبود، بلکه به مثابه پرده‌برداری از مجموعه‌ای از مشکلات انباشته‌شده فنی، مدیریتی و روانی در ساختار باشگاه استقلال عمل کرد. آبی‌پوشان که با امید رسیدن به جمع هشت تیم برتر آسیا۲ پا به این رقابت‌ها گذاشته بودند، حالا با حذف تلخ، در مرکز موجی از انتقادات قرار گرفته‌اند؛ انتقاداتی که بیش از هر چیز متوجه ریکاردو ساپینتو، سرمربی پرتغالی تیم، و نحوه اداره باشگاه است.

ریشه‌های بحران؛ از نیمکت تا رختکن استقلال

علی لطیفی، مهاجم سابق استقلال، در تحلیل این شکست معتقد است مشکلات استقلال از ابتدای فصل قابل پیش‌بینی بود. او تأکید دارد که بحران فعلی نتیجه یک روند اشتباه و تصمیم‌های نادرست متوالی است. به باور لطیفی، ساپینتو با کنار گذاشتن عارف آقاسی و انداختن بار مسئولیت شکست‌ها بر دوش او، ضربه‌ای جدی به امنیت روانی تیم وارد کرد؛ اتفاقی که باعث شد بازیکنان احساس کنند هر لحظه ممکن است قربانی بعدی باشند. این فضای بی‌اعتمادی، به شکل مستقیم اعتمادبه‌نفس بازیکنان را تضعیف کرد و تیم را وارد چرخه‌ای از نوسان کرد؛ روندی سینوسی که حتی تلاش‌های مدیریتی هم نتوانست آن را مهار کند.

ضعف‌های فنی؛ دفاع لرزان و حمله بدون شماره ۹

در بعد فنی، لطیفی مشکلات استقلال را عمیق‌تر از یک مسابقه می‌داند. او معتقد است ساختار دفاعی تیم، چه در دفاع تیمی و چه در دفاع خطی و فردی، دچار اشکال جدی است و ریشه این مسئله به ناهماهنگی در دفاع تیمی بازمی‌گردد. نتیجه این ضعف، فشار مضاعف بر خطوط مختلف و آسیب‌پذیری در ضدحملات و ضربات ایستگاهی بوده است. استقلال بارها از همین نقاط ضربه خورده و بازیکنان در ضربات ایستگاهی مسئولیت‌پذیری لازم را نشان نداده‌اند.

در فاز هجومی نیز استقلال با یک خلأ جدی روبه‌روست. به اعتقاد لطیفی، نبود یک مهاجم کلاسیک شماره ۹، شبیه به الگوهایی چون لواندوفسکی یا هالند، باعث شده قدرت تمام‌کنندگی تیم کاهش یابد. بازیکنان جذب‌شده اغلب سرعتی بوده‌اند و باشگاه در خرید یک مهاجم تمام‌عیار ناکام مانده است.

فشارها و قربانیان همیشگی؛ مربی یا بازیکن؟

لطیفی بخش دیگری از بحران استقلال را به فضای مدیریتی و فشارهای بیرونی مرتبط می‌داند. او می‌گوید در فوتبال ایران، نخستین قربانی فشارها همیشه بازیکن و کادر فنی هستند. از نگاه او، ساپینتو از همان ابتدا انتخاب درستی نبود و بازگشتش با فشار هواداران اتفاق افتاد. هرچند استقلال در جام حذفی قرعه مناسبی دارد و در لیگ برتر نیز به دلیل ضعف رقبا همچنان در کورس است، اما لطیفی هشدار می‌دهد که همین تیم در ادامه لیگ و جام حذفی هم با مشکلات جدی مواجه خواهد شد.

مدیریت استقلال؛ حمایت کامل یا واگذاری مطلق؟

در ارزیابی نقش مدیریت، لطیفی معتقد است مدیران استقلال از نظر حمایتی و نقل‌وانتقالات کوتاهی نکرده‌اند، اما اشتباه اصلی در واگذاری صفر تا صد امور به سرمربی بوده است. او این تناقض را یکی از معضلات همیشگی فوتبال ایران می‌داند؛ جایی که مربی ایرانی با دخالت مدیران مواجه می‌شود، اما مربی خارجی همه‌کاره است. به باور لطیفی، این فردمحوری به نوعی دیکتاتوری منجر شده و ساپینتو نیز در استقلال چنین مسیری را طی کرده است؛ مربی‌ای که در زمان پیروزی خود را محور موفقیت می‌داند و در زمان شکست، بازیکنان و دیگر اعضای کادر را مقصر معرفی می‌کند.

پرونده سیدورف و خارجی‌های ناموفق

یکی دیگر از تصمیمات بحث‌برانگیز، به اعتقاد لطیفی، حضور کلارنس سیدورف در ساختار باشگاه بود. او این انتخاب را اشتباه می‌داند و معتقد است حتی یک فرد غیرفوتبالی می‌توانست کارآمدتر از سیدورف باشد؛ چراکه نقش او عملاً به جذب بازیکن خارجی محدود شد و آن هم بیش از هر چیز به مسائل مالی گره خورده است.

لطیفی در ادامه به عملکرد بازیکنان خارجی نظیر موسی جنپو و دوکنز نازون اشاره می‌کند و آن‌ها را خریدهایی پرریسک می‌داند که فاقد اعتمادبه‌نفس هستند. در مقابل، از بازیکنانی مانند منیر الحدادی و آسانی به‌عنوان نمونه‌های موفق‌تر یاد می‌کند و این تفاوت را نشانه ضعف در سیاست جذب بازیکن خارجی می‌داند.

دروازه‌بانی، جدایی رضاییان و لجبازی‌های پرهزینه

در موضوع دروازه‌بانی، لطیفی بر ضرورت تعیین دروازه‌بان شماره یک تأکید دارد. او معتقد است رقابت دائمی دو دروازه‌بان می‌تواند به افت روحی و فنی منجر شود. به باور او، چه آنتونیو آدان با توجه به سن و سال و چه حبیب فرعباسی، هر دو دچار اشتباه شده‌اند، اما مشکل اصلی، نبود اعتمادبه‌نفس ناشی از بلاتکلیفی است.

لطیفی همچنین جدایی رامین رضاییان در شرایط بسته بودن پنجره نقل‌وانتقالاتی را یک اشتباه بزرگ می‌داند. او تأکید می‌کند رضاییان حتی در این سن، یکی از بهترین بازیکنان در انتقال سریع به فاز حمله بوده و می‌توانست در کنار حردانی نیز به میدان برود. از نگاه او، کنار گذاشتن رضاییان و همچنین تضعیف عارف آقاسی، بهترین دفاع فصل قبل، نتیجه لجبازی‌های ساپینتو بوده است.

راهکار پیشنهادی؛ کمیته فنی به‌جای تصمیمات فردی

در میان این انتقادات، لطیفی راهکاری هم ارائه می‌دهد. او تشکیل یک کمیته فنی را ضروری می‌داند؛ کمیته‌ای که هم نقش حمایتی از سرمربی داشته باشد و هم در صورت ورود تیم به بحران، گزینه جایگزین را از دل خود بیرون بیاورد. به اعتقاد او، چنین ساختاری می‌تواند فشار را از روی مدیریت بردارد و مانع تصمیم‌های هیجانی شود.

از استقلال تا تیم ملی؛ نگاه واقع‌گرایانه به جام جهانی

لطیفی در بخش پایانی صحبت‌هایش به تیم ملی نیز می‌پردازد. او تصمیمات اخیر درباره فهرست اولیه جام جهانی را با توجه به مسائل ویزای آمریکا، عاقلانه و آینده‌نگرانه می‌داند و تأکید می‌کند که در شرایط فعلی، فوتبال اولویت اصلی جامعه نیست. او درباره جوان‌گرایی نیز معتقد است امیر قلعه‌نویی در این مقطع به سراغ تغییرات گسترده نخواهد رفت و بازیکنان باتجربه‌ای چون احسان حاج‌صفی و علیرضا جهانبخش همچنان شانس حضور در جام جهانی را دارند.

جمع‌بندی

حذف استقلال از لیگ قهرمانان آسیا۲، بیش از آنکه یک شکست مقطعی باشد، نمادی از بحران ساختاری در این باشگاه است؛ بحرانی که از نیمکت آغاز می‌شود، به رختکن می‌رسد و در مدیریت ریشه دارد. انتقادات تند علی لطیفی، تصویری شفاف از استقلالی ارائه می‌دهد که درگیر فردمحوری، تصمیم‌های احساسی و ضعف‌های فنی است. اگرچه آبی‌پوشان هنوز در لیگ برتر و جام حذفی شانس دارند، اما بدون اصلاح جدی در ساختار تصمیم‌گیری، تعریف نقش‌ها و بازسازی اعتماد روانی، این بحران می‌تواند به ناکامی‌های بزرگ‌تری منجر شود؛ ناکامی‌هایی که هزینه آن، فراتر از یک فصل خواهد بود.