بازگشت «آقای نارنجی» به سایپا؛ ابراهیم صادقی این بار باید طلسم یک امتیاز را بشکند

بازگشت ابراهیم صادقی به سایپا یکی از قابل‌توجه‌ترین تغییرات نیمکت تیم‌های لیگ دسته اول پیش از فصل جدید است. صادقی فصل گذشته هدایت پالایش نفت بندرعباس را بر عهده داشت و تا هفته‌های پایانی مسابقات نیز روی نیمکت این تیم حضور داشت. حالا پس از یک فصل دوری، دوباره به باشگاهی برگشته که تقریباً تمام هویت فوتبالی او با نام آن گره خورده است.

این بازگشت برای سایپا یک مزیت بزرگ دارد؛ مدیران باشگاه مربی‌ای را انتخاب کرده‌اند که نه به زمان زیادی برای شناخت ساختار باشگاه نیاز دارد و نه فضای خاص لیگ یک برایش ناشناخته است.

یک اصلاح مهم؛ این دومین تجربه سرمربیگری صادقی در سایپا نیست

در برخی روایت‌های مربوط به بازگشت صادقی گفته شده او «برای دومین بار» سرمربی سایپا می‌شود یا دوره موفق دو فصل قبل، نخستین تجربه سرمربیگری او در این باشگاه بوده است. مرور سوابق نشان می‌دهد این تعبیر دقیق نیست.

صادقی نخستین بار در اردیبهشت ۱۳۹۸ پس از جدایی علی دایی به‌عنوان سرمربی سایپا انتخاب شد و سپس در فصل بعد نیز همکاری‌اش با باشگاه ادامه یافت. او در آن مقطع سایپا را در لیگ برتر هدایت می‌کرد و تا میانه فصل ۱۴۰۰-۱۳۹۹ روی نیمکت نارنجی‌پوشان حضور داشت.

سال‌ها بعد، صادقی دوباره به سایپا برگشت و این بار در فصل ۱۴۰۴-۱۴۰۳ لیگ دسته اول هدایت تیم را بر عهده گرفت.

بنابراین حضور جدید را اگر دوره‌های مستقل سرمربیگری ملاک قرار دهیم، می‌توان دست‌کم سومین مقطع حضور او به‌عنوان سرمربی سایپا دانست؛ هرچند از منظر بازگشت اخیر به تیم لیگ یکی، دومین دوره او در پروژه صعود سایپا محسوب می‌شود.

این تفکیک اهمیت دارد، چون صادقی برخلاف یک سرمربی تازه‌کار، سابقه قابل‌توجهی در هدایت همین باشگاه دارد.

فصل ۶۰ امتیازی که با یک امتیاز حسرت تمام شد

بهترین دلیل سایپا برای بازگرداندن صادقی را باید در عملکرد او در فصل ۱۴۰۴-۱۴۰۳ پیدا کرد.

نارنجی‌پوشان در آن فصل با هدایت صادقی ۶۰ امتیاز کسب کردند و در رده سوم لیگ دسته اول ایستادند. فجرسپاسی و پیکان بالاتر از سایپا قرار گرفتند و نارنجی‌ها در نهایت نتوانستند به لیگ برتر برسند. رسانه‌ها در پایان همان فصل، ۶۰ امتیاز و رتبه سوم را بهترین عملکرد سایپا در دوره حضورش در لیگ یک توصیف کردند.

تلخی ماجرا برای صادقی و سایپا این بود که تیم تا نزدیکی هدف رفت، اما فاصله بسیار کم با سهمیه صعود اجازه نداد فصل خوب آنها با بازگشت به لیگ برتر کامل شود.

در نیم‌فصل همان مسابقات نیز سایپا تیم دوم جدول بود و در مربع اصلی مدعیان در کنار فجرسپاسی، صنعت نفت آبادان و پیکان قرار داشت. تیم صادقی بعد از شروعی پرنوسان، روندی باثبات پیدا کرد و تا یک قدمی صدر جدول نیز پیش رفت.

به همین دلیل آن فصل هنوز یک نقطه مرجع مهم برای مدیران سایپاست: آنها قبلاً با صادقی تا آستانه صعود رفته‌اند و حالا امیدوارند همان پروژه این بار یک قدم جلوتر برود.

عجیب‌تر اینکه سایپا دوباره با یک امتیاز ناکام ماند

نکته‌ای که بازگشت صادقی را جذاب‌تر می‌کند، اتفاقات فصل گذشته است.

سایپا در فصل ۱۴۰۵-۱۴۰۴ نیز تا آخرین هفته شانس رسیدن به پلی‌آف را حفظ کرد. نارنجی‌پوشان در هفته سی‌وچهارم پالایش نفت بندرعباس را یک بر صفر شکست دادند و فصل را با ۵۹ امتیاز به پایان رساندند؛ اما صنعت نفت آبادان با ۶۰ امتیاز سوم شد و سهمیه پلی‌آف را گرفت. سایپا با تنها یک امتیاز اختلاف در رتبه چهارم ماند.

یعنی سایپا در دو فصل متوالی به شکلی دردناک حوالی خط صعود متوقف شده است:

یک فصل با ۶۰ امتیاز و صادقی، یک فصل با ۵۹ امتیاز و باز هم فاصله‌ای یک‌امتیازی با فرصت صعود.

این سابقه باعث می‌شود هدف فصل جدید دیگر صرفاً «حضور در جمع مدعیان» نباشد. سایپا دو بار ثابت کرده توانایی قرار گرفتن در بالای جدول را دارد؛ چیزی که کم داشته، عبور از خط پایان است.

صادقی فصل گذشته روبه‌روی سایپا ایستاد

جدایی صادقی از سایپا در تابستان ۱۴۰۴ با رفتن او به پالایش نفت بندرعباس همراه شد. این باشگاه پس از پایان همکاری با عبدالله ویسی، صادقی را به‌عنوان سرمربی معرفی کرد. پالایش نفت فصل قبل از آن در نخستین تجربه خود در لیگ یک با ۴۲ امتیاز نهم شده بود.

صادقی فصل گذشته را روی نیمکت نماینده بندرعباس سپری کرد و جالب اینکه آخرین مسابقه لیگ، او را مقابل سایپا قرار داد؛ مسابقه‌ای که نارنجی‌پوشان یک بر صفر بردند اما نتوانستند صنعت نفت را در جدول پشت سر بگذارند.

حالا تنها چند هفته بعد از آن تقابل، صادقی از نیمکت تیم جنوبی بلند شده و دوباره روی نیمکت تیمی می‌نشیند که بخش عمده دوران فوتبالش را در آن سپری کرده است.

چرا ابراهیم صادقی انتخاب منطقی سایپاست؟

مهم‌ترین مزیت صادقی، شناخت از ساختار باشگاه است.

او ۱۷ سال پیراهن سایپا را بر تن کرد و سال‌ها کاپیتان تیم بود؛ سپس وارد کادر فنی شد، دستیاری علی دایی را تجربه کرد و در سال ۱۳۹۸ خودش به نفر اول نیمکت تبدیل شد. صادقی در فوتبال ایران عملاً به نماد وفاداری به سایپا تبدیل شده است.

اما برای موفقیت در فصل جدید، سابقه و تعلق خاطر کافی نیست.

لیگ یک در فصل گذشته نشان داد تا چه اندازه فشرده و کم‌حاشیه امن است. سایپا با ۵۹ امتیاز حتی به پلی‌آف نرسید؛ در حالی که نساجی و مس شهربابک صعود مستقیم را قطعی کردند و صنعت نفت برای آخرین فرصت صعود به رتبه سوم رسید.

صادقی بنابراین تیمی را تحویل می‌گیرد که احتمالاً نیاز به انقلاب فنی ندارد، اما باید آن چند امتیاز گمشده را پیدا کند.

مأموریت اصلی؛ تبدیل مساوی‌ها به برد

در لیگ یک تفاوت تیم مدعی و تیم صعودکننده اغلب فقط چند امتیاز است.

برای تیمی مثل سایپا که دو فصل پیاپی در یک قدمی هدف متوقف شده، مسئله دیگر صرفاً تعداد بردهای بزرگ نیست. تبدیل دو یا سه تساوی به پیروزی، گرفتن امتیاز از مسابقات خارج از خانه و مدیریت دیدارهایی که تیم در آنها برتری فنی کامل ندارد می‌تواند سرنوشت فصل را عوض کند.

همین مسئله یکی از نقاط مهم کار صادقی خواهد بود. تجربه دوره قبلی نشان داد او می‌تواند سایپا را به یک تیم منظم و مدعی تبدیل کند؛ اما این بار معیار ارزیابی سخت‌تر است.

۶۰ امتیاز و رتبه سوم دیگر موفقیت کامل محسوب نخواهد شد.

تنها بازگشت به لیگ برتر است که می‌تواند مأموریت جدید را موفق جلوه دهد.

بازار نقل‌وانتقالات آزمون اول صادقی

بازگشت سرمربی فقط نخستین قدم است. سایپا برای صعود نیاز دارد ترکیب خود را نیز متناسب با این هدف حفظ و تقویت کند.

در روزهای اخیر عقیل عنافچه، وینگر فصل گذشته سایپا، با قراردادی دوساله به چادرملو پیوسته است؛ نمونه‌ای از خروج بازیکنانی که می‌تواند ساختار فصل گذشته تیم را تغییر دهد.

بنابراین یکی از نخستین چالش‌های صادقی، مشخص‌کردن نفرات ماندنی و جذب بازیکنانی است که تجربه مسابقات فشرده لیگ یک را داشته باشند.

لیگ آزادگان معمولاً جایی نیست که فقط با نام‌های بزرگ بتوان در آن صعود کرد. عمق نیمکت، آمادگی بدنی، بازیکنان باتجربه برای مسابقات خارج از خانه و مهاجمانی که بتوانند بازی‌های بسته را با یک فرصت تعیین کنند، اغلب ارزش بیشتری دارند.

صادقی این فضا را به‌خوبی می‌شناسد و همین شناخت احتمالاً یکی از مهم‌ترین دلایل انتخاب دوباره او بوده است.

بازگشت «آقای نارنجی»؛ این بار فقط صعود قابل قبول است

ابراهیم صادقی برای سایپا یک سرمربی معمولی نیست. از دوران طولانی بازی و کاپیتانی تا حضور در کادر فنی و چند دوره سرمربیگری، نام او به تاریخ معاصر نارنجی‌پوشان متصل است.

اما همین رابطه عاطفی، فشار مأموریت جدید را بیشتر می‌کند.

سایپا یک بار با صادقی ۶۰ امتیاز گرفت و صعود نکرد. فصل گذشته نیز ۵۹ امتیازی شد و باز هم با اختلاف یک امتیاز پشت خط باقی ماند. دو فصل، دو پایان تقریباً مشابه و دو حسرت بزرگ.

حالا مدیران باشگاه دوباره سراغ مردی رفته‌اند که شاید بیشتر از هر مربی دیگری بداند بازگرداندن سایپا به لیگ برتر چه معنایی برای این مجموعه دارد.

صادقی دیگر لازم نیست ثابت کند می‌تواند سایپا را مدعی کند؛ این را قبلاً نشان داده است.

چالش واقعی فصل جدید چیز دیگری است: آقای نارنجی باید همان یک امتیازی را پیدا کند که سایپا دو سال متوالی به خاطر آن پشت درهای لیگ برتر مانده است. اگر این بار آن یک امتیاز به دست بیاید، بازگشت ابراهیم صادقی می‌تواند با بازگشت بزرگ‌تر سایپا به سطح اول فوتبال ایران همراه شود.