بلنجینی تا المپیک ۲۰۲۸ در بلغارستان ماند؛ بازگشت همزمان به ایتالیا / مقصد بعدی سرمربی نایب‌قهرمان جهان کجاست؟

تمدید قرارداد بلنجینی را نمی‌توان یک تصمیم غافلگیرکننده دانست.

زمانی که فدراسیون بلغارستان در فوریه ۲۰۲۴ این مربی ایتالیایی را استخدام کرد، قرارداد اولیه سه‌ساله بود اما از همان ابتدا یک گزینه تمدید دو ساله در آن گنجانده شد و افق همکاری به‌طور مشخص المپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸ تعریف شده بود. حالا فدراسیون دقیقاً همان بند را فعال کرده است.

تفاوت این است که امروز بلغارستان دیگر تیمی نیست که فقط از «استعدادهای آینده» حرف بزند؛ بخش مهمی از آن آینده همین حالا به سطح اول والیبال جهان رسیده است.

از پروژه بازسازی تا نایب‌قهرمانی جهان

مهم‌ترین دلیل فدراسیون برای حفظ بلنجینی را باید در اتفاقی دید که سال گذشته در فیلیپین رخ داد.

بلغارستان در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۵ بعد از ۵۵ سال دوباره به فینال رسید. تیم جوان بلنجینی در نیمه‌نهایی جمهوری چک را ۳ بر یک شکست داد و در دیدار نهایی مقابل ایتالیا با همین نتیجه مغلوب شد تا مدال نقره را به دست بیاورد. این نخستین حضور بلغارستان روی سکوی جهانی از مدال برنز سال ۲۰۰۶ بود.

همین نتیجه مفهوم پروژه بلنجینی را تغییر داد.

فدراسیون جهانی پیش از آن نیز تأکید کرده بود بلغارستان به‌جای دنبال‌کردن نتیجه فوری، روی تغییر نسل سرمایه‌گذاری کرده و بلنجینی نقش محوری در توسعه بازیکنان جوان دارد. برادران الکساندر و سیمئون نیکولوف به نماد همین نسل تبدیل شدند و مدال نقره جهان ثابت کرد این برنامه می‌تواند بسیار زودتر از انتظار به نتیجه برسد.

گانف: استخدام بلنجینی یکی از بهترین تصمیم‌های ما بود

لیوبومیر گانف، رئیس فدراسیون والیبال بلغارستان، هنگام اعلام تمدید قرارداد تقریباً تردیدی درباره ارزیابی خود باقی نگذاشت.

او استخدام بلنجینی در ابتدای سال ۲۰۲۴ را یکی از بهترین اقدام‌های انجام‌شده برای رشد والیبال بلغارستان دانست و تأکید کرد مربی ایتالیایی توانایی کار با بازیکنان جوان را داشته و این نسل زیر نظر او تا بالاترین سطح بین‌المللی پیشرفت کرده است.

از نگاه گانف، نتایج به‌اندازه‌ای روشن بوده که فعال‌شدن بند تمدید دو ساله تصمیمی منطقی محسوب می‌شده است.

اما فدراسیون برای حفظ مربی خود مجبور شد در یکی از شروط اولیه قرارداد انعطاف نشان دهد.

چرا بلغارستان اجازه داد بلنجینی دوباره مربی باشگاهی شود؟

وقتی بلنجینی در سال ۲۰۲۴ کار خود را آغاز کرد، مدل همکاری تقریباً تمام‌وقت بود.

Volleyball World در همان زمان گزارش کرد او باید پس از پایان فصل باشگاهی از لوبه جدا شود و تمام تمرکز حرفه‌ای خود را روی تیم ملی بلغارستان و برنامه‌های مرتبط با تیم‌های پایه قرار دهد.

حالا این شرط تغییر کرده است.

فدراسیون بلغارستان با درخواست بلنجینی موافقت کرده تا بعد از پایان برنامه تیم ملی در سال ۲۰۲۶ دوباره وارد والیبال باشگاهی ایتالیا شود و در کنار مسئولیت ملی، یک تیم باشگاهی را نیز هدایت کند.

گانف توضیح داده پس از سه سال فعالیت عمدتاً در فصل ملی، قابل درک است مربی‌ای در سطح بلنجینی بخواهد دوباره وارد فضای روزمره تمرین، مسابقه و رقابت‌های باشگاهی شود.

از نظر فدراسیون نیز ظاهراً خطر از دست دادن کامل سرمربی مهم‌تر از ریسک تقسیم زمان او میان دو مسئولیت بوده است.

مقصد بلنجینی مشخص شده است؟

هنوز به‌صورت رسمی خیر.

اطلاعیه تمدید فقط می‌گوید او در کشور خودش یک تیم باشگاهی را هدایت خواهد کرد و نام باشگاه را اعلام نمی‌کند.

اما درست پیش از اعلام قرارداد تازه، رسانه تخصصی Volleyball.it سناریویی را مطرح کرد که نام ورو والی میلانو را به بلنجینی پیوند می‌داد.

طبق این گزارش، اگر استفانو لاوارینی از تیم زنان میلانو جدا شود، بلنجینی یکی از گزینه‌های اصلی جانشینی اوست. رسانه‌های بلغاری نیز پس از تمدید قرارداد نوشتند نشانه‌ها همچنان به سمت میلانو می‌رود، اما توافق نهایی هنوز رسماً اعلام نشده است.

بنابراین در شرایط فعلی بهتر است گفته شود «میلانو گزینه جدی است»، نه اینکه بلنجینی سرمربی این تیم شده است.

یک اتفاق تاریخی برای خود بلنجینی؟

اگر سناریوی میلانو نهایی شود، یک نکته بسیار جالب شکل خواهد گرفت.

بلنجینی تمام دوران سرمربیگری باشگاهی خود را در والیبال مردان گذرانده است. او سابقه هدایت تیم‌هایی مانند ویبو والنتیا و به‌خصوص لوبه چیویتانووا را دارد و سه بار قهرمان سری A1 ایتالیا شده است.

اما میلانو مورد اشاره در گزارش‌ها، تیم زنان ورو والی میلانو است؛ تیمی که ستاره‌ای مانند پائولا اگونو را در اختیار دارد.

بنابراین در صورت تحقق این انتقال، بلنجینی برای نخستین بار هدایت یک تیم زنان را تجربه می‌کند و همزمان سرمربی تیم ملی مردان بلغارستان باقی خواهد ماند.

این ترکیب مسئولیت شاید یکی از غیرمعمول‌ترین مدل‌های مربیگری سطح اول اروپا باشد.

البته دوشغله بودن برای بلنجینی تازه نیست

خود بلنجینی درباره نگرانی احتمالی از دو مسئولیت گفته قبلاً تجربه موفقی در این زمینه داشته و معتقد است این بار هم مشکلی ایجاد نخواهد شد.

اشاره او به دوره‌ای است که همزمان در والیبال باشگاهی ایتالیا و تیم ملی این کشور فعالیت می‌کرد.

بلنجینی از ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱ سرمربی تیم ملی ایتالیا بود و در بخشی از این دوره مسئولیت لوبه را نیز بر عهده داشت. او با ایتالیا مدال نقره المپیک ریو ۲۰۱۶ را کسب کرد و در سطح باشگاهی نیز چندین قهرمانی داخلی دارد.

به همین دلیل فدراسیون بلغارستان نیز ظاهراً به این نتیجه رسیده که داشتن بلنجینی در دو شغل بهتر از ریسک جدایی او از تیم ملی است.

هدف بزرگ؛ لس‌آنجلس ۲۰۲۸

بلنجینی بعد از تمدید قرارداد بر یک نکته تأکید کرد: هدف تغییر نکرده است.

او گفت تعهدش به بلغارستان و اهداف تعیین‌شده همان چیزی است که پیش از این بوده و فعالیت باشگاهی نباید چیزی از میزان کار و فداکاری او برای تیم ملی کم کند. نگاه اصلی همچنان به المپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸ است.

این هدف از اولین روز قرارداد او وجود داشت.

حتی Volleyball World هنگام معرفی بلنجینی در سال ۲۰۲۴ نوشته بود بند تمدید دوساله نشان می‌دهد پروژه بلغارستان از ابتدا با چشم‌انداز کسب سهمیه LA28 طراحی شده است.

حالا تمدید قرارداد در واقع تکمیل همان نقشه اولیه است.

یورو ۲۰۲۶؛ اولین فرصت بزرگ برای سهمیه المپیک

اهمیت ماه‌های پیش رو برای بلغارستان فقط به تمدید قرارداد محدود نیست.

فدراسیون جهانی اعلام کرده قهرمان مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۲۶ مستقیماً سهمیه المپیک لس‌آنجلس را به دست خواهد آورد. بلغارستان نیز یکی از میزبانان این رقابت‌هاست و بعد از نایب‌قهرمانی جهان، طبیعی است انتظارات از این تیم بیشتر شده باشد.

بلنجینی با این حال پیش‌تر هشدار داده بلغارستان را نباید به‌صورت خودکار مدعی اصلی قهرمانی دانست. مسیر المپیک همچنان دشوار است و رتبه جهانی نیز در مراحل بعدی اهمیت خواهد داشت.

اما تفاوت امروز با سال ۲۰۲۴ روشن است: بلغارستان اکنون می‌داند توان شکست تیم‌های بزرگ و رسیدن به فینال جهانی را دارد.

چرا فدراسیون حاضر نشد ریسک تغییر مربی را بپذیرد؟

در تیمی که ستون اصلی آن بازیکنان جوان هستند، ثبات کادر فنی ارزش دوچندانی دارد.

بلنجینی سیستم بازی، نقش بازیکنان و روند رشد نسلی را طی بیش از دو سال ساخته است. تغییر مربی در فاصله کمتر از دو سال تا المپیک می‌توانست تمام این ساختار را وارد مرحله‌ای تازه از آزمون‌وخطا کند.

فدراسیون جهانی نیز نقش او را در «شکل‌دادن هویت تیم» و توسعه فنی نسل تازه بلغارستان برجسته کرده است.

بنابراین تمدید قرارداد را می‌توان بیش از آنکه پاداش یک مدال دانست، تصمیمی برای حفظ پیوستگی پروژه تلقی کرد.

بلغارستان با بلنجینی تا آخر مسیر می‌رود

در سال ۲۰۲۴، بلغارستان مربی‌ای را استخدام کرد که باید یک نسل جدید را آماده کند.

در سال ۲۰۲۵ همان نسل به فینال قهرمانی جهان رسید.

و در سال ۲۰۲۶، فدراسیون تصمیم گرفته مربی‌اش را تا پایان چرخه المپیک حفظ کند.

تنها تغییر بزرگ این است که بلنجینی دیگر مجبور نخواهد بود در ماه‌های خارج از فصل ملی از والیبال باشگاهی دور بماند.

اگر شایعه میلانو نیز به واقعیت تبدیل شود، فصل آینده تصویری کم‌سابقه خواهیم دید: بلنجینی در زمستان کنار پائولا اگونو و تیم زنان میلانو و در تابستان کنار برادران نیکولوف و تیم ملی مردان بلغارستان. فعلاً البته بخش میلانو هنوز در حد گزارش رسانه‌ای است.

برای بلغارستان اما مهم‌ترین خبر نهایی شده است.

مردی که این کشور را بعد از ۵۵ سال به فینال جهان رساند، پروژه را نیمه‌کاره رها نمی‌کند.

بلنجینی تا ۲۰۲۸ می‌ماند و مقصد پایانی این قرارداد از همین حالا مشخص است: لس‌آنجلس.