اونس طلا عقب نشست؛ سقوط به ۴۳۰۰ دلار یا حمله دوباره به ۴۴۰۰؟ هرمز و فدرال رزرو بازار را دوپاره کردند

قیمت طلا در طول معاملات جمعه نوسان قابل‌توجهی داشته و به همین دلیل اعداد متفاوتی در گزارش‌های لحظه‌ای دیده می‌شود. داده‌های بازار در مقطعی طلا را حوالی ۴۳۱۵ دلار نشان می‌دادند، در حالی که آخرین گزارش رویترز قیمت نقدی را ۴۳۳۰.۷۰ دلار ثبت کرده است. بنابراین رقم ۴۳۱۳ دلار را می‌توان مربوط به یک مقطع از معاملات دانست، نه لزوماً آخرین قیمت بازار.

همزمان نقره نیز تا حدود ۶۴.۲۵ دلار عقب نشست و پلاتین نزدیک ۱۷۱۷ دلار معامله شد. این هم‌جهتی نشان می‌دهد فشار فروش جمعه تنها محدود به طلا نبوده و بخشی از بازار فلزات گران‌بها پس از رشد روزهای قبل وارد مرحله شناسایی سود شده است.

نکته مهم‌تر اما وضعیت هفتگی است. گزارش تازه رویترز می‌گوید طلا اکنون در مسیر ثبت کاهش هفتگی قرار دارد. در نتیجه عبارت «دومین رشد هفتگی متوالی» که در برخی گزارش‌های ساعات اولیه معاملات دیده می‌شد، با داده تازه بازار سازگار نیست.

چرا طلا بعد از عبور از ۴۴۰۰ دلار برگشت؟

صعود اخیر طلا بسیار سریع بود. روز چهارشنبه قیمت نقدی تا ۴۴۰۶.۶۴ دلار بالا رفت و به بالاترین سطح بیش از دو ماه اخیر رسید. در همان حرکت، اونس از میانگین متحرک ۱۰۰ روزه نیز عبور کرد؛ اتفاقی که برای معامله‌گران تکنیکال سیگنال مهمی محسوب می‌شود.

اما تثبیت بالای این سطح اتفاق نیفتاد.

پس از جهش سریع، معامله‌گران کوتاه‌مدت بخشی از سود خود را ذخیره کردند و فروش افزایش یافت. رویترز در گزارش جمعه نیز شناسایی سود توسط معامله‌گران سفته‌باز را از مهم‌ترین دلایل عقب‌نشینی طلا معرفی کرده است.

از این منظر، افت به محدوده ۴۳۰۰ دلار الزاماً به معنای پایان روند صعودی نیست؛ اما نشان می‌دهد بازار برای عبور پایدار از منطقه ۴۴۰۰ دلار هنوز به محرک تازه‌ای نیاز دارد.

اگر طلا بتواند دوباره بالای این محدوده تثبیت شود، مسیر تکنیکال برای حمله به سطوح بالاتر بازتر خواهد شد. در مقابل، شکست واضح محدوده ۴۳۰۰ دلار می‌تواند فروشندگان کوتاه‌مدت را فعال‌تر کند. این بخش یک ارزیابی تکنیکال است و نه پیش‌بینی قطعی قیمت.

فدرال رزرو فعلاً به کمک طلا آمده است

مهم‌ترین عامل بنیادی حمایت‌کننده از طلا در روزهای اخیر، کاهش احتمال افزایش نرخ بهره آمریکا بوده است.

داده‌های رسمی نشان داد شاخص قیمت مصرف‌کننده آمریکا در ماه ژوئیه فقط ۰.۱ درصد نسبت به ماه قبل افزایش یافته و تورم هسته نیز ۰.۲ درصد رشد کرده است. تورم هسته سالانه به ۲.۵ درصد رسید؛ اعدادی که نگرانی بازار از یک موج تازه و فوری تورمی را تا حدی کاهش دادند.

یک روز بعد، گزارش قیمت تولیدکننده نیز پیام مشابهی داشت. PPI آمریکا در ژوئیه نسبت به ماه قبل بدون تغییر باقی ماند، در حالی که بازار انتظار افزایش ۰.۲ درصدی داشت. نرخ سالانه نیز از ۵.۵ درصد در ژوئن به ۴.۷ درصد کاهش پیدا کرد.

بازار بلافاصله واکنش نشان داد.

در گزارش صبح جمعه رویترز، احتمال افزایش نرخ بهره در نشست سپتامبر فدرال رزرو حدود ۳۳ درصد برآورد شده بود؛ این احتمال یک هفته قبل نزدیک ۵۵ درصد بود.

این تغییر برای طلا مهم است. طلای فیزیکی سود دوره‌ای پرداخت نمی‌کند؛ بنابراین هرچه نرخ بهره اوراق و سپرده‌های دلاری بالاتر برود، هزینه فرصت نگهداری طلا افزایش می‌یابد. کاهش احتمال افزایش نرخ بهره دقیقاً اثر معکوس دارد و می‌تواند از قیمت طلا حمایت کند.

یک اصلاح دیگر؛ کوین وارش واقعاً رئیس فدرال رزرو است

در شرایط فعلی بازار، کوین وارش رئیس فدرال رزرو آمریکاست و این موضوع برخلاف برخی اطلاعات قدیمی که هنوز جروم پاول را در این جایگاه معرفی می‌کنند، در منابع رسمی بانک مرکزی آمریکا تأیید شده است. فهرست رسمی اعضای کمیته بازار باز فدرال، وارش را رئیس FOMC در سال ۲۰۲۶ معرفی می‌کند.

فدرال رزرو در نشست ۲۹ ژوئیه نرخ بهره را در محدوده ۳.۵۰ تا ۳.۷۵ درصد بدون تغییر نگه داشت. با وجود این، اختلاف‌نظر میان اعضای کمیته درباره نیاز به افزایش نرخ وجود دارد و همین مسئله باعث شده هر داده تورمی جدید برای بازار طلا اهمیت زیادی پیدا کند.

جکسون هول نیز یکی از نقاط مهم بعدی تقویم است. سمپوزیوم اقتصادی ۲۰۲۶ از ۲۷ تا ۲۹ اوت برگزار می‌شود و موضوع امسال «نوآوری مالی؛ پیامدها برای پرداخت‌ها و سیاست‌گذاری» است. بازار به‌طور ویژه منتظر سیگنال‌های سیاست پولی در این نشست خواهد بود، هرچند برنامه تفصیلی سخنرانی‌ها باید از اطلاعیه رسمی نهایی دنبال شود.

هرمز؛ بزرگ‌ترین تهدید برای سناریوی آرام فدرال رزرو

اگر داده‌های تورمی به سود طلا عمل کرده‌اند، تنگه هرمز همچنان مهم‌ترین عامل برهم‌زننده این سناریو است.

برخلاف فضای خوش‌بینانه هفته گذشته، آخرین تحولات از پیشرفت جدی در مذاکرات ایران و آمریکا حکایت ندارند. تهران در ۱۲ اوت اعلام کرد در تلاش‌ها برای احیای توافق موقت با آمریکا پیشرفتی حاصل نشده است. ایران همچنین بازگشایی کامل تنگه هرمز را به پذیرش شروطش از سوی واشنگتن گره زده است.

وضعیت کشتیرانی نیز همچنان عادی نشده است. داده‌های Kpler نشان می‌داد تردد از هرمز در یکی از روزهای این هفته به تنها هشت کشتی رسیده؛ در حالی که پیش از بسته شدن مسیر در پی حملات ۲۸ فوریه، عبور روزانه حدود ۱۳۰ تا ۱۴۰ کشتی معمول بود.

صبح جمعه نیز نفت دوباره تحت تأثیر تشدید لحن واشنگتن افزایش یافت. برنت تا حدود ۸۸ دلار بالا رفت و رویترز گزارش کرد آمریکا از احتمال ادامه نامحدود فشار و محاصره دریایی ایران سخن گفته است.

این دقیقاً همان چیزی است که معادله طلا را پیچیده می‌کند.

تشدید جنگ از یک طرف تقاضا برای دارایی امن مانند طلا را بالا می‌برد؛ اما اگر باعث جهش نفت شود، تورم آمریکا می‌تواند دوباره تقویت شود و فدرال رزرو را به افزایش نرخ بهره سوق دهد. در ماه‌های گذشته بازار بارها نشان داده که اثر دوم می‌تواند حتی بر اثر سنتی «پناهگاه امن» غلبه کند.

چین واقعاً پشت طلا ایستاده است؟

درباره نقش چین نیز اصل ادعا درست است، اما نیاز به جزئیات دارد.

بانک مرکزی چین در ماه ژوئیه خرید طلا را افزایش داد و براساس گزارش رویترز، حدود ۲۰ تن به ذخایر خود اضافه کرد؛ یکی از بزرگ‌ترین افزایش‌های ماهانه سال‌های اخیر. خرید رسمی چین یکی از عوامل حمایتی بازار در دوره اخیر بوده است.

با این حال نباید نتیجه گرفت که کل تقاضای بانک‌های مرکزی در نیمه نخست سال بی‌وقفه رکورد زده است. داده‌های شورای جهانی طلا که رویترز اوایل اوت به آنها استناد کرد نشان می‌داد تقاضای بانک‌های مرکزی در نیمه نخست ۲۰۲۶ از نظر تناژ پایین‌ترین سطح از ۲۰۲۲ بوده است.

پس تصویر دقیق‌تر این است: خرید چین اخیراً شتاب گرفته و کف حمایتی مهمی برای طلا ساخته، اما تقاضای رسمی جهانی در تمام نیمه نخست سال به یک اندازه قدرتمند نبوده است.

طلا تا کجا می‌تواند پایین بیاید؟

در حال حاضر منطقه ۴۳۰۰ دلار نخستین سطحی است که بازار به آن نگاه می‌کند. عقب‌نشینی جمعه در شرایطی رخ داده که قیمت هنوز فاصله زیادی با کف‌های ژوئن و ژوئیه دارد و به همین دلیل نمی‌توان تنها با یک یا دو روز افت از تغییر کامل روند سخن گفت.

اما برای ادامه رشد نیز عبور از ۴۴۰۰ دلار حیاتی است. اونس این هفته نشان داد توان رسیدن به آن محدوده را دارد ولی هنوز قادر به تثبیت پایدار در بالای آن نشده است.

در یک نظرسنجی رویترز در پایان ژوئیه، میانگین پیش‌بینی تحلیلگران برای قیمت طلا در کل سال ۲۰۲۶ حدود ۴۵۰۹ دلار اعلام شد؛ با این حال این پیش‌بینی‌ها پس از سقوط قیمت از رکورد ژانویه تعدیل شده بودند و تضمینی برای مسیر کوتاه‌مدت محسوب نمی‌شوند.

طلا در ژانویه تا رکورد تاریخی حدود ۵۵۹۵ دلار صعود کرده بود و هنوز فاصله محسوسی با آن سطح دارد.

پیش‌بینی قیمت طلا؛ فدرال رزرو مهم‌تر است یا هرمز؟

برای چند هفته آینده سه متغیر تعیین‌کننده وجود دارد.

اول، داده‌های جدید اشتغال و تورم آمریکاست. اگر روند کاهش فشار تورمی ادامه پیدا کند، احتمال افزایش نرخ بهره سپتامبر می‌تواند از حدود یک‌سوم فعلی نیز پایین‌تر بیاید؛ سناریویی که برای طلا مثبت خواهد بود.

دوم، قیمت نفت و تنگه هرمز است. هر توافق قابل اجرا که تردد کشتی‌ها را واقعاً به وضعیت عادی برگرداند، احتمال شوک تازه انرژی را کاهش می‌دهد. در مقابل، شکست مذاکرات و تشدید برخورد نظامی می‌تواند نفت را دوباره بالا ببرد و معادلات تورم و نرخ بهره را عوض کند.

و سوم، رفتار بانک‌های مرکزی به‌خصوص چین است. خرید ۲۰ تنی چین در ژوئیه نشان می‌دهد در افت‌های قیمت همچنان یک خریدار بزرگ ساختاری در بازار حضور دارد.

جمع‌بندی؛ اصلاح طلا جدی است، اما هنوز حکم سقوط صادر نشده

قیمت اونس در معاملات جمعه از قله بالای ۴۴۰۰ دلار عقب نشسته و آخرین رقم معتبر رویترز حدود ۴۳۳۱ دلار است. برخلاف برخی گزارش‌های ساعات ابتدایی، طلا در حال حاضر در مسیر کاهش هفتگی قرار دارد.

با این حال دو عامل همچنان مانع از بدبین شدن کامل بازار شده‌اند: کاهش محسوس احتمال افزایش نرخ بهره سپتامبر و ادامه خرید طلا از سوی بانک‌های مرکزی بزرگی مانند چین. در سوی مقابل، بن‌بست هرمز و خطر جهش دوباره نفت بزرگ‌ترین تهدید برای این سناریوی مثبت است.

بنابراین منطقه ۴۳۰۰ دلار اکنون به خط اول دفاع خریداران تبدیل شده است. حفظ این محدوده می‌تواند زمینه بازگشت دوباره اونس به ۴۴۰۰ دلار را فراهم کند؛ اما شکست آن همراه با جهش نفت یا تغییر دوباره انتظارات نرخ بهره، احتمال یک اصلاح عمیق‌تر را افزایش خواهد داد. بازار طلا فعلاً بیش از هر چیز منتظر پاسخ یک سؤال است: آیا تورم آرام‌تر آمریکا دوام می‌آورد یا هرمز دوباره همه محاسبات فدرال رزرو را به‌هم می‌ریزد؟