اشکهای چیرو ایموبیله در لحظه خداحافظی؛ پایان راه یکی از بزرگترین گلزنان ایتالیا
چیرو ایموبیله در لحظهای احساسی تصمیم خود برای پایان دوران حرفهای فوتبالش را مقابل بازیکنان پاریس افسی اعلام کرد؛ مهاجم پرافتخار ایتالیایی هنگام صحبت با همتیمیهایش نتوانست جلوی اشکهایش را بگیرد تا آخرین فصل داستان فوتبالی بازیکنی ورق بخورد که نامش برای همیشه با لاتزیو و گلزنی در سری آ گره خورده است.
۰۶:۱۲ - ۲۵ مرداد ۱۴۰۵
وانانیوز|
لحظه خداحافظی برای چیرو ایموبیله آسان نبود. مهاجمی که سالها مقابل مدافعان بزرگ فوتبال اروپا ایستاد و بارها فشار سنگین مسابقات بزرگ را تجربه کرد، این بار مقابل همتیمیهایش در پاریس افسی ایستاد تا تصمیمی را اعلام کند که گفتنش به مراتب سختتر از بسیاری از مسابقات دوران حرفهایاش بود.
ایموبیله اعلام کرد دیگر ادامه نمیدهد.
ستاره ایتالیایی هنگام صحبت درباره تصمیم خود نتوانست احساساتش را کنترل کند و اشکهایش جاری شد؛ تصویری که خیلی زود به نمادی از پایان دوران حرفهای یکی از مهمترین مهاجمان فوتبال ایتالیا در سالهای اخیر تبدیل شد.
پاریس افسی آخرین ایستگاه دوران حرفهای ایموبیله شد، اما بخش اصلی داستان فوتبالی او کیلومترها دورتر از پاریس و در شهر رم نوشته شده بود.
چیرو ایموبیله؛ مهاجمی که با لاتزیو معنا پیدا کرد
برای بسیاری از هواداران فوتبال، شنیدن نام چیرو ایموبیله بلافاصله یک پیراهن را به ذهن میآورد؛ پیراهن آبی آسمانی لاتزیو.
رابطه ایموبیله و لاتزیو چیزی فراتر از همکاری معمول میان یک مهاجم و باشگاه بود. او در سالهایی که پیشنهادها و فرصتهای متفاوتی پیش رویش قرار داشت، بخش مهم دوران فوتبال خود را در پایتخت ایتالیا سپری کرد و به تدریج از یک مهاجم گلزن به یکی از نمادهای باشگاه تبدیل شد.
گلهای فراوان، بازوبند کاپیتانی و ارتباط نزدیک با سکوهای ورزشگاه المپیکو باعث شد جایگاه ایموبیله میان هواداران لاتزیو با بسیاری از مهاجمان خارجی و ایتالیایی سالهای اخیر این باشگاه متفاوت باشد.
او فقط برای لاتزیو گل نزد؛ رکورد شکست و بخشی از تاریخ باشگاه را به نام خودش نوشت.
سال ۲۰۲۰؛ وقتی ایموبیله بالاتر از تمام اروپا ایستاد
اگر قرار باشد تنها یک فصل برای توضیح قدرت گلزنی ایموبیله انتخاب شود، فصل ۲۰-۲۰۱۹ تقریباً تمام آنچه باید درباره او بدانیم را نشان میدهد.
ایموبیله در آن فصل ۳۶ گل در سری آ به ثمر رساند.
این آمار نه تنها او را به آقای گل فوتبال ایتالیا تبدیل کرد، بلکه کفش طلای اروپا را نیز برای مهاجم لاتزیو به همراه داشت.
اهمیت این افتخار زمانی بیشتر مشخص میشود که رقبای او را به یاد بیاوریم. در دورهای که کریستیانو رونالدو در یوونتوس گلزنی میکرد و روبرت لواندوفسکی یکی از بهترین مقاطع دوران حرفهای خود را پشت سر میگذاشت، این ایموبیله بود که در رقابت کفش طلای اروپا بالاتر از تمام ستارهها قرار گرفت.
برای مهاجمی که هیچگاه از تبلیغات و شهرت جهانی بازیکنانی مانند رونالدو و لواندوفسکی برخوردار نبود، این موفقیت پاسخی بود که در زمین فوتبال داده شد.
۳۶ گل در یکی از دشوارترین لیگهای اروپا.
چهار بار پادشاه گلزنان سری آ
فصل تاریخی ۲۰۲۰ تنها مقطع درخشش ایموبیله نبود.
مهاجم ایتالیایی در طول دوران حضورش در فوتبال کشورش چهار مرتبه عنوان آقای گل سری آ را به دست آورد؛ آماری که او را در جمع مهاجمان برجسته تاریخ این رقابت قرار میدهد.
گلزنی ایموبیله بیش از هر چیز بر شناخت فضا، فرارهای سریع پشت مدافعان و تمامکنندگی متکی بود. شاید سبک بازی او به اندازه برخی مهاجمان بزرگ اروپا نمایشی نبود، اما وقتی توپ در نزدیکی محوطه جریمه به او میرسید، تبدیل کردن فرصت به گل تخصص اصلیاش بود.
همین استمرار باعث شد او فصل به فصل در میان مدعیان عنوان آقای گلی قرار بگیرد.
چرا ایموبیله لاتزیو را ترک نکرد؟
یکی از پرسشهایی که در سالهای اوج ایموبیله بارها مطرح شد این بود که چرا او به یکی از غولهای سنتی فوتبال ایتالیا نرفت.
مهاجمی با چنین آمار گلزنی طبیعتاً میتوانست گزینه جذابی برای باشگاههای بزرگ باشد، اما ایموبیله بخش عمده بهترین سالهای دوران حرفهای خود را به لاتزیو اختصاص داد.
این تصمیم شاید تعداد جامهای موجود در ویترین افتخارات باشگاهی او را محدود کرده باشد، اما در مقابل چیزی به ایموبیله داد که بسیاری از ستارههای فوتبال هرگز به دست نمیآورند: تبدیل شدن به یک نماد.
هواداران لاتزیو او را صرفاً به دلیل تعداد گلهایش به خاطر نخواهند آورد. وفاداری و سالهای طولانی حضورش در رم نیز بخش مهمی از میراث او در این باشگاه است.
او میتوانست مسیر دیگری را انتخاب کند، اما ترجیح داد بخش بزرگی از داستانش را با لاتزیو بنویسد.
قهرمانی با ایتالیا؛ شبی که جام اروپا بالا رفت
داستان ایموبیله البته فقط به فوتبال باشگاهی محدود نمیشود.
یکی از بزرگترین افتخارات دوران حرفهای او در تابستان ۲۰۲۱ رقم خورد؛ زمانی که تیم ملی ایتالیا در رقابتهای یورو ۲۰۲۰ به قهرمانی اروپا رسید.
ایتالیا در ورزشگاه ومبلی انگلیس را در فینال شکست داد و جامی را بالای سر برد که برای نسل ایموبیله اهمیتی ویژه داشت.
او یکی از مهاجمان تیم روبرتو مانچینی در آن تورنمنت بود و همراه آتزوری به افتخاری رسید که برای همیشه در کارنامهاش باقی خواهد ماند: قهرمان اروپا با تیم ملی ایتالیا.
شاید ایموبیله در تیم ملی هرگز نتوانست همان آمار حیرتانگیز دوران حضورش در لاتزیو را تکرار کند، اما حضور در تیم قهرمان اروپا یکی از مهمترین بخشهای کارنامه او باقی ماند.
از آلمان و ترکیه تا بازگشت دوباره
مسیر فوتبالی ایموبیله همیشه هموار نبود.
او در طول دوران حرفهای خود تجربه بازی خارج از ایتالیا را نیز داشت و پیراهن باشگاههایی در کشورهای مختلف را پوشید. حضور در فوتبال آلمان و سپس تجربه بازی در ترکیه بخش دیگری از مسیر مهاجمی بود که دوران حرفهای پرفرازونشیبی را پشت سر گذاشت.
همه تجربههای خارج از ایتالیا برای او به اندازه لاتزیو موفق نبودند.
شاید همین موضوع بیش از هر چیز نشان میدهد چرا ارتباط ایموبیله با لاتزیو تا این اندازه ویژه شد. او در رم محیطی را پیدا کرد که ویژگیهای فوتبالیاش در آن به بهترین شکل ممکن دیده شد.
لاتزیو برای ایموبیله تنها یک باشگاه نبود؛ جایی بود که بهترین نسخه فوتبالی او متولد شد.
میراث یک شماره ۹ کلاسیک
فوتبال اروپا در سالهای اخیر به سمت مهاجمانی حرکت کرده که تنها وظیفه گلزنی ندارند. از مهاجم مدرن انتظار میرود در بازیسازی شرکت کند، عقب بیاید، پرس کند و در بخشهای مختلف زمین حضور داشته باشد.
اما ایموبیله در بهترین سالهای دوران حرفهای خود یادآور ارزش یک شماره ۹ کلاسیک بود.
حرکت در مرز آفساید، پیدا کردن فضای خالی میان مدافعان، فرار در لحظه مناسب و ضربه آخر.
او برای گل زدن زندگی میکرد.
ممکن بود برای دقایقی از جریان مسابقه خارج باشد، اما یک پاس در عمق کافی بود تا ناگهان مقابل دروازه ظاهر شود و نتیجه بازی را تغییر دهد.
آمار گلهایش بهترین توضیح برای این ویژگی است.
اشکهایی برای پایان یک زندگی فوتبالی
به همین دلیل شاید تصاویر آخرین صحبت ایموبیله با همتیمیهایش معنای بیشتری پیدا کند.
بازنشستگی برای یک فوتبالیست صرفاً تغییر شغل نیست. بازیکنی که از کودکی تقریباً تمام زندگی خود را براساس تمرین، مسابقه، اردو و رقابت برنامهریزی کرده است، ناگهان باید قبول کند دیگر مسابقه بعدی وجود ندارد.
برای ایموبیله نیز لحظه اعلام این تصمیم با احساسات فراوان همراه شد.
او مقابل همتیمیهایش ایستاد و زمانی که از پایان مسیر صحبت کرد، نتوانست جلوی اشکهایش را بگیرد.
این بار خبری از شادی بعد از گل نبود؛ خبری از دویدن مقابل هواداران لاتزیو، رقابت برای کفش طلا یا انتظار برای مسابقه بعدی هم نبود.
داستان یک مهاجم تمام شده بود.
مهاجمی که چهار بار بهترین گلزن سری آ شد، با ایتالیا قهرمانی اروپا را تجربه کرد، کفش طلای اروپا را بالاتر از بزرگترین گلزنان جهان به دست آورد و مهمتر از تمام این آمارها، برای هواداران لاتزیو به یکی از چهرههای فراموشنشدنی باشگاه تبدیل شد.
چیرو ایموبیله کفشهایش را آویخت؛ اما در رم، جایی که سالهای طلایی زندگی فوتبالیاش را سپری کرد، گلهای شماره ۱۷ برای مدتها فراموش نخواهد شد.
پرونده ویژه
لینک کپی شد
ارسال نظر
جدیدترین اخبار
روی خط
