روایت تکان‌دهنده کاسانو از فقر کودکی؛ «تا ۱۷ سالگی گرسنگی کشیدم، فوتبال نجاتم داد»

یک نکته مهم درباره اظهاراتی که این روزها از کاسانو منتشر می‌شود این است که بخش اصلی آنها مربوط به مصاحبه جدیدی نیست.

این صحبت‌ها نخستین بار در ژانویه ۲۰۱۸ در گفت‌وگوی کاسانو با اولیویه داکور، هم‌تیمی سابقش در رم، برای برنامه «Ma part d'ombre» شبکه فرانسوی Canal+ منتشر شد. Sky Sport و Corriere dello Sport همان زمان روایت کامل کودکی دشوار او در باری را بازتاب دادند.

کاسانو در آن مصاحبه گفت تا ۱۷ سالگی معنای واقعی گرسنگی را تجربه کرده و مادرش که خانه‌دار بود، درآمد ثابتی نداشت. او رقم روزانه خانواده را سه تا چهار هزار لیر عنوان کرد؛ مبلغی که در گزارش‌های آن زمان حدود دو یورو معادل‌سازی شده بود.

بنابراین تعبیر «دو یا سه یورو» که در برخی بازنشرهای جدید دیده می‌شود، بازنویسی همان رقم لیر ایتالیاست و نباید آن را نقل دقیق تازه‌ای از کاسانو دانست.

فوتبال خیابانی برای کاسانو فقط سرگرمی نبود

بخش قابل توجه دیگری از روایت کاسانو به فوتبال خیابانی برمی‌گردد.

او در محله قدیمی باری بزرگ شد؛ جایی که فوتبال بخشی از زندگی روزمره کودکان بود. اما برای کاسانو این بازی‌ها فقط تفریح نبودند.

او تعریف کرده بود افراد بزرگ‌تر برای مسابقه‌های خیابانی بازیکن انتخاب می‌کردند و خودش سعی می‌کرد به گروهی برود که کمی پول بیشتری پرداخت می‌کرد. حرف مشهورش این بود که به آنها می‌گفت او را انتخاب کنند چون می‌تواند بازی را برایشان ببرد.

مبلغ مورد اشاره در روایت اصلی معمولاً «هزار یا دو هزار لیر» بود، نه دقیقاً یک یورو. در اقتصاد امروز این رقم ناچیز به نظر می‌رسد، اما کاسانو تأکید می‌کرد همان تفاوت کوچک برای زندگی روزانه خانواده‌اش اهمیت داشت.

فوتبال برای نوجوان باریایی از همان زمان دو معنا داشت: لذت بازی کردن و در عین حال امکان به دست آوردن پولی هرچند اندک.

از کوچه‌های باری تا شبی که زندگی‌اش تغییر کرد

نقطه عطف زندگی کاسانو در دسامبر ۱۹۹۹ فرا رسید.

او در ۱۷ سالگی برای باری در سری A بازی می‌کرد و در دومین حضورش در این رقابت‌ها مقابل اینتر گلی به ثمر رساند که خیلی زود نامش را در سراسر ایتالیا مطرح کرد. یوفا نیز در پروفایل تاریخی او نوشته است که کاسانو در آن مسابقه با حرکتی انفرادی در دقایق پایانی گل پیروزی باری را زد و یک‌شبه به یکی از مهم‌ترین استعدادهای فوتبال ایتالیا تبدیل شد.

خود کاسانو سال‌ها بعد آن مسابقه را لحظه‌ای دانست که می‌توانست تمام زندگی‌اش را تغییر دهد.

همین اتفاق نیز رخ داد.

کمتر از دو سال بعد، رم برای جذب این نوجوان بااستعداد حدود ۲۸.۵ میلیون یورو به باری پرداخت؛ انتقالی بسیار بزرگ برای بازیکنی که تا مدتی قبل در کوچه‌های شهر برای چند هزار لیر بازی می‌کرد.

رم، رئال و مسیری که می‌توانست بزرگ‌تر باشد

کاسانو از نظر استعداد خام یکی از خاص‌ترین بازیکنان نسل خود بود.

او در رم به ستاره‌ای جدی تبدیل شد و سپس ژانویه ۲۰۰۶ راهی رئال مادرید شد. یوفا در زمان این انتقال گزارش داد که رئال برای جذب مهاجم ۲۳ ساله با رم به توافق رسیده بود و خود کاسانو حضور در مادرید را تحقق یک رؤیا توصیف کرد.

اما این مرحله از زندگی او برخلاف دوران کودکی، مشکل مالی نداشت؛ مشکل اصلی رفتار و انضباط بود.

رئال مادرید در سال ۲۰۰۶ حتی او را به دلیل درگیری انضباطی مرتبط با فابیو کاپلو از تمرین تیم اصلی کنار گذاشت.

خود کاسانو نیز بعدها بارها اعتراف کرد دوران حضورش در مادرید را با تصمیم‌ها و رفتارهای اشتباه هدر داده است.

در نهایت آمار رسمی رئال نشان می‌دهد او تنها ۲۹ بازی رسمی برای این باشگاه انجام داد و یک قهرمانی لالیگا در کارنامه‌اش ثبت شد.

این بخش از داستان، تضاد عجیبی با کودکی او دارد: پسری که روزی برای چند سکه بازی می‌کرد، به یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های دنیا رسید، اما خودش بعدها قبول کرد نتوانسته از تمام ظرفیت آن فرصت استفاده کند.

کاسانو در سال ۲۰۲۶ دوباره از همان گرسنگی گفت

روایت فقر کاسانو اگرچه اصلش متعلق به ۲۰۱۸ است، اما نگاه او به آن دوره تغییر نکرده است.

در مارس ۲۰۲۶، کاسانو در گفت‌وگویی با Corriere della Sera دوباره درباره گذشته‌اش صحبت کرد و گفت فوتبال فقط از نظر اقتصادی زندگی‌اش را تغییر داده است. او توضیح داد که باید برای خانواده‌اش نان می‌آورد و اگر فوتبال نبود، ممکن بود شغل دیگری مثل نانوایی یا کار در کافه انتخاب کند.

این صحبت جدید نشان می‌دهد داستان کودکی فقیرانه برای کاسانو صرفاً یک خاطره تبلیغاتی یا روایتی متعلق به سال‌های دور نیست؛ او هنوز مسیر حرفه‌ای خود را با همان نقطه آغاز تعریف می‌کند.

کودکی در «باری وکیا» چه اثری بر شخصیت او داشت؟

یوفا نیز در گزارش‌های قدیمی خود به شرایط سخت کودکی کاسانو اشاره کرده است.

او در منطقه قدیمی باری بزرگ شد و پدرش مدت کوتاهی پس از تولدش خانواده را ترک کرد. مادرش مسئول بزرگ کردن او بود و کاسانو فوتبال را از کوچه‌های همان محله آغاز کرد.

کاسانو در مصاحبه دیگری با Sky Sport نیز گفته بود بزرگ شدن در کوچه‌های باری مسیر آسانی نبود و نوجوانان آن محیط ممکن بود به راه‌های اشتباه کشیده شوند. او تأکید کرده بود هدفش این بود که با فوتبالیست شدن شرایط زندگی مادرش را تغییر دهد.

این زمینه اجتماعی شاید تمام رفتارهای جنجالی دوران حرفه‌ای او را توضیح ندهد، اما بخش مهمی از شخصیت فوتبالی‌اش را روشن می‌کند؛ بازیکنی که سبک بازی‌اش همواره خودجوش، خیابانی و مبتنی بر استعداد طبیعی بود.

از فقر مطلق تا بزرگ‌ترین باشگاه‌های اروپا

مسیر کاسانو بعد از باری به رم، رئال مادرید، سمپدوریا، میلان، اینتر و پارما رسید.

او برای تیم ملی ایتالیا نیز در چند تورنمنت بزرگ بازی کرد و در یورو ۲۰۰۴، یورو ۲۰۰۸ و یورو ۲۰۱۲ از بازیکنان مهم آتزوری بود. پس از دوران رئال نیز توانست در سمپدوریا بار دیگر به سطح بالایی برگردد و همین عملکرد او را به تیم ملی بازگرداند.

با این همه، نام کاسانو همیشه با این پرسش همراه ماند: اگر استعدادش را با انضباط بیشتری ترکیب می‌کرد، تا کجا می‌توانست پیش برود؟

خود او بیش از هر کس دیگری به این فرصت‌های از دست رفته اعتراف کرده است.

اما داستان زندگی‌اش یک وجه دیگر هم دارد که کمتر از حاشیه‌ها دیده می‌شود؛ اینکه رسیدن او به سطح اول فوتبال اروپا از نقطه‌ای آغاز شد که تأمین غذای روزانه خانواده یک مسئله واقعی بود.

فوتبال؛ همان فرصتی که کاسانو از دست نداد

شاید کاسانو در طول دوران حرفه‌ای فرصت‌های زیادی را از دست داده باشد، اما مهم‌ترین فرصت زندگی‌اش را از دست نداد.

او فوتبال خیابانی را به مسیر خروج از فقر تبدیل کرد. درآمد روزانه چند هزار لیر در محله‌های باری در نهایت جای خود را به انتقال چند ده میلیون یورویی به رم و بازی در رئال مادرید داد.

روایت معروف «تا ۱۷ سالگی گرسنگی کشیدم» خبر تازه‌ای نیست و به مصاحبه سال ۲۰۱۸ با Canal+ برمی‌گردد، اما بازگشت خود کاسانو به همین موضوع در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد آن دوران هنوز در تعریف او از فوتبال جایگاهی مرکزی دارد.

برای کاسانو، فوتبال پیش از شهرت، جام و پیراهن رئال یک معنای ساده‌تر داشت: راهی برای اینکه شب، چیزی برای خوردن روی میز خانه باشد. همین فاصله میان کوچه‌های فقیرانه باری و ورزشگاه سانتیاگو برنابئو است که داستان زندگی «فانت‌آنتونیو» را هنوز، سال‌ها بعد از پایان دوران بازی‌اش، شنیدنی نگه داشته است.