دشمنی استقلال و پرسپولیس ۵۰ ساله شد

پنجاه، پنجاه، پنجاه... یکی از آن اعداد مرعوب کننده، یکی از آن ارقام تکرار شونده. پنجاه سال یعنی "نیم قرن"، یعنی منکوب شدن برابر عقربه زمان... و اگر با سپری کردنش زنده مانده باشی یعنی دهن کجی به مرگ...


بهار 1347 را فراموش نکردیم، هرگز، هیچ وقت. بهاری که فوتبال ایران هم در زمینه باشگاهی ورق خورد و هم در قلمرو نبرد‌های ملی. هم دفتر پر تب و تاب‌ترین نبرد‌های باشگاهی گشوده شد و هم تیم ملی به بام آسیا پرواز کرد...


نوروز 1347 را با خیلی چیز‌ها به یاد سپردیم. با خبر کشته شدن یوری گاگارین روسی، نخستین فضانورد جهان در سی و چهار سالگی اش طی یک پرواز دیگر. با جدا شدن محله گیشا در شمالغرب تهران از ردیف تپه ماهور‌های ملی و قرار گرفتن در سیاهه محله‌های تهران. با سفر پل مک کارتنی یکی از اعضای گروه بیتلز و نامزدش به تهران. با حضور مارگریت دوراس نویسنده "هیروشیما عشق من" در انجمن ایران و فرانسه...


نوروز 1347 را با تب و تاب‌های فوتبالی سپری کردیم. با دعوت شدن جلال طالبی بازیکن دارایی و پرویز قلیچ خانی بازیکن کیان به بازی در تیم منتخب آسیا، با هیاهوی پرداخت هزینه سفرشان...



با تیمسار پرویز خسروانی رئیس جدید سازمان تربیت بدنی و تفریحات سالم ایران که رئیس باشگاه تاج هم بوده، با سرهنگ مصطفی مکری رئیس فدراسیون فوتبال که در باره کیفیت نامناسب زمین امجدیه با مهندسین کشاورزی به جدل پرداخته، با نامه سرگشاده تلخ علی اصغر محب رئیس باشگاه دارایی، به تیمسار خسروانی و اعلام خبر انحلال باشگاهش...


نوروز 1347 را با دورخیز تیم ملی برای جام ملت‌های آسیا که یک ماه بعد در اردیبهشت برگزار خواهد شد سپری کردیم، با محمود بیاتی مربی تیم ملی، با دکتر امیر مسعود برومند به عنوان نایب رئیس فدراسیون، با داود نصیری به عنوان رئیس کمیته انتخاب بازیکنان تیم ملی، با تب انتخاب بازیکنان...


نوروز 1347 در شانزده فروردین به نخستین دیدار تاج - پرسپولیس رسید. علی عبدو رئیس باشگاه پرسپولیس با انحلال شاهین، پسران دکتر عباس اکرامی را به باشگاهش برده و پرویز دهداری، شاهینی سابق را روی نیمکت نشانده بود. پرسپولیسی‌ها به رنگ سرخ روی می‌آوردند. لباس اولیه شان شبیه لباس آرسنال بود، آمیزه سرخ و سپید با آستین‌های سپید. رنگ سرخ از نوع پرسپولیسی اش پا به فرهنگ ورزشی ایران گذاشت.


‌
می‌گفتند رنگ قرمز، گرم‌ترین رنگ است و کنار زرد و آبی، مادر رنگ ها. می‌گفتند آن‌هایی که تمایل به پوشیدن لباس قرمز دارند جاه طلب هستند و پویا. لبالب از انرژی. افرادی هستند موفق، شجاع، برونگرا. گفته‌اند قدرت رهبری دارند. قرمز رنگ خون است، نماد شجاعت و فداکاری. رنگی بازتابنده تکیه انسان بر باور‌هایی تا حد گذشتن از جان. می‌گفتند نور قرمز باعث تحریک قلب و گردش خون می‌شود و احساسات آدمی را تحریک و گردش خون را فعال می‌کند. قرمز یعنی انرژی، گرما، حادثه، خوش بینی، عشق آتشین...


تاجی‌ها به جامه آبی روی می‌آوردند، به یکی از سه رنگ اصلی. رنگ آسمان، رنگ دریا، رنگ بهشت. نشان‌دهنده آرامش، ایمان، آرزو و خلاقیت. آبی رنگ آرامش و صفای آب. آبی نشانه تقدس و پاکی. جامه مریم مقدس آبی رنگ بوده. رنگ پاکی، صداقت، راستی و الهه آناهیتا. آبی رنگ سفر‌های ذهنی. آبی به درون انسان نگریسته. بیان کننده حالات درونی است که با اعصاب گره خورده. آبی رنگ ایمان و آرامش. نشانه وفاداری. نشانه تنهایی. گفته‌اند رنگ آبی، ضمیر ناخود‌آگاه را به بیرون هدایت می‌کند. گفته‌اند رنگ آبی آگاهی انسان را بیشتر می‌کند...


تاج و پرسپولیس سه روز پس از سیزده بدر به مصاف هم رفتند. بازی سرسری و بی هدفی را ارائه دادند و آه از دل همه برآوردند. مقدمه تاریخی نه حسی داشت، نه حالی. دیباچه تب‌های تند، سرد بود و یخ، بی اثر و خنثی. داریوش مصطفوی که از تهرانجوان راهی تاج شده یکی از معدود بازیکنانی بود که جانانه بازی کرد و دروازه هادی طاووسی سنگربان پرسپولیس را دو سه باری نشانه رفت. حسین فرزامی و مرتضی شرکاء از قدیمی‌های تاج هم بهتر از همتایان شان دنبال توپ دویدند. حسین کلانی و جعفر کاشانی در صف پرسپولیسی‌ها پرشورتر بازی کردند...، ولی بازی که سرد آغاز شده، سرد هم به پایان رسیده: صفر صفر. با این وصف تاریخ رقابت‌های باشگاهی ایران در آن شانزدهمین روز فروردین 1347 ورق خورد، برای همیشه.


نوروز 1347 سپری شد و رقابت‌های جام ملت‌های آسیا در اردیبهشت تب زده از راه رسید. در تهران، در امجدیه. اولین قهرمانی تیم ملی در آسیا به چنگ آمد و بهار 1347 را فراموش نشدنی کرد، برای همیشه.