تاکتیک‌های وحشتناک پپ دلیل اصلی شکست سیتی برابر لیون

پپ گواردیولا در سال‌های کار در منچسترسیتی برخی شاهکار‌های تاکتیکی را به نمایش گذاشته است، اما در بازی با لیون در لیسبون کار او یک فاجعه تاکتیکی بود. برای آن‌ها که مربی سیتی را متهم می‌کنند در بازی‌های لیگ قهرمانان زیادی فکر می‌کند، این باخت ۳ بر یک می‌تواند شاهد درجه یک برای محاکمه‌اش باشد.
بعد از آن که یک طرح عالی از گواردیولا به قول خودش سلطان لیگ قهرمانان یعنی رئال مادرید را کنار زد، دوباره او دست به خلاقیت زد، اما این بار به شدت اشتباه کرد. هر چه سیتی در برابر قهرمان اسپانیا هوشمندانه و فرصت‌طلبانه بازی کرد، برابر لیون بی‌خاصیت و کسالت‌آور بود. در این جام قیچی شده فرصت دوباره‌ای برای جبران وجود ندارد و البته سیتی شایستگی‌اش را ندارد.
هیچ چیز خیلی پیچیده‌ای درباره تاکتیک لیون وجود ندارد. آن‌ها فقط می‌خواستند توپ را پشت سر مدافعان ایستای سیتی بیندازند و بی‌رحمانه از بی‌حالی دسته‌جمعی آن‌ها بهره بگیرند. این استراتژی ساده خیلی خوب جواب داد.
حذف از یک‌چهارم نهایی به خودی خود برای یک مربی در سطح گواردیولا به اندازه کافی بد است، اما اگر در برابر تیمی فرانسوی که در لیگ یک هفتم شده اتفاق بیفتد، خجالت‌آور است. مربی کاتالان می‌تواند به تصمیمات نزدیک و همچنین اشتباه ادرسون اشاره کند، اما بازی تیم او فاصله زیادی با یک دیدار عالی داشت درست در زمانی که بیشترین نیاز به آن وجود داشت.
کوین دبروین تنها بازیکنی است که می‌تواند از تیغ تیز انتقادات جان به در ببرد و در همه جای زمین نبود شوق، خلاقیت و کاریزما مشهود بود.
گواردیولا بعد از آنکه در مرحله گروهی فصل قبل نتوانست لیون را شکست دهد، زیادی برای این تیم احترام قائل شد و مثل آن‌ها از سه مدافع و بال-مدافعان هجومی به اضافه رحیم استرلینگ به عنوان زوج هجومی گابریل ژسوس استفاده کرد. بازی روان، انرژی و شادابی همیشه را نداشتند، در نیمه اول به ندرت خلق موقعیت کردند آن هم برابر تیمی که در پنج ماه گذشته تنها سه بازی رسمی انجام داده است.
لیون با وجود برنامه ابتدایی و آشکار خود تیمی را از سر راه برداشت که خیلی‌ها گمان می‌کردند با قهرمانی در اروپا ناکامی‌اش در انگلیس را جبران می‌کند.
رودی گارسیا به مهاجمان سریعش دستور داده بود توپ‌های پشت مدافعان سیتی را دنبال کنند و وقتی این فرصت برایشان پیش آمد، بی‌رحمانه تیم لیگ برتری را مجازات کردند. روی گل اول، کارل توکو اکامبی خودش را به یک پاس سریع رساند و هنگامی که با تکل اریک گارسیا مواجه شد، مکسول کورنت با یک ضربه دقیق ادرسون را که سر جایش نبود، تنبیه کرد.
دبروین یک بار دیگر کارت «از زندان بیرون برو» را برای سیتی بازی کرد، اما لیون دوباره از همین نقشه استفاده کرد و این بار موسی دمبله گل زد. شاید کمی درباره آفساید بودن این گل شائبه وجود داشته باشد، اما سیتی نمی‌تواند شکایتی داشته باشد.
مدافعان سیتی نامطمئن و ناآماده بودند برای کاری که وظیفه‌شان است. کایل واکر روی گل اول غافلگیر شد در حالی که او و ژوائو کانسلوی راست پا در سمت چپ کار زیادی در بخش هجومی تیم انجام ندادند.
فرناندینیو که اصولاً هافبک است در سمت راست دفاع سه نفره راحت به نظر نمی‌رسید و آیمریک لاپورته که معمولاً صخره نفوذناپذیر سیتی بوده، در این بازی در سمت چپ بار‌ها جا ماند.
در قلب دفاع، اریک گارسیا بود که وظیفه بیرون آوردن توپ از دفاع به او سپرده شده بود، اما آن دوندگی هوشمندانه که از او انتظار می‌رفت را نداشت برای همین سیتی به شکلی عجیب در چنین بازی مهمی بی‌روح بود.
خط میانی بی‌خاصیت بود و به ندرت توپ را در منطقه‌ای که دبروین می‌توانست دردسر ایجاد کند، به او داد. این بلژیکی باز هم بزرگترین تهدید دروازه لیون بود، اما تنها و بدون حامی بود. گواردیولا باید تقصیر را بپذیرد، سیستم او عجیب بود.
عجیب‌تر اینکه در بین دو نیمه تغییری در تیم صورت نداد مثل اینکه بازی پایین‌تر از سطح استاندارد تیم را تقصیر بازیکنان می‌دانست، اما این ناکامی پپ بود.
وقتی لیون گل سوم را زد، مربی کاتالان به زانو افتاد. او خودش را جمع و جور کرد، اما جمع و جور کردن این بازیکنان بعد از این باخت غیرمنطقی کار بسیار سخت‌تری خواهد بود.