تاریخ سازی امیرخان با عملکرد درخشان شاگردانش ؛ جای نقد باقی نگذاشتید!

تیم ملی فوتبال ایران مقابل ژاپن کاری کرد کارستان. نسلی که بدهی بزرگی به طرفداران فوتبال داشت، با شکست ژاپن و رسیدن به جمع چهار تیم برتر آسیا این بدهی را صاف کرد و فصل جدیدی را برای تاریخ ورزش ایران رقم زد. تیم ملی فوتبال ایران قبل از رفتن به رقابت‌های جام ملت‌های آسیا، تدارکات آنچنانی که باید و شاید را پشت سر نگذاشت. شرکت در دو تورنمنت معمولی و شاید ضعیف و کسب عنوان قهرمانی نمی‌توانست امیدی برای رسیدن به قله قهرمانی در دل هواداران فوتبال به وجود آورد. حتی بازی‌های ایران در مرحله گروهی جام ملت‌های آسیا، هر روز این امیدواری کمرنگ‌تر می‌شد. اما روز بازی با ژاپن ورق برگشت. تیم ملی که نیمه اول آشفته بود و دروازه اش هم باز شده بود، نیمه دوم فوتبالی روان، هجومی و جذاب و شاید فراتر از آسیا بازی کرد.
کمتر کسی فکر می‌کرد که ایران برنده این مسابقه باشد. ژاپنی که قبل از این تورنمنت حریفان خود را با نتایج پر گل درو می‌کرد، مقابل ایران عملا حرفی برای گفتن نداشت. تکنیک فردی، بازی هجومی و اعتماد و امید به برنده شدن رمز بازیکنان ایران در این مسابقه بود. تیمی که چهار سال قبل مقابل همین ژاپن باخته بود و جام جهانی را هم با فضاحت تمام کرده بود باید با ترس و لرز مقابل ژاپن به میدان می‌رفت.

اما امیر قلعه نویی نه تنها در این مسابقه پا پس نکشید بلکه در نیمه دوم این شجاعت را به بازیکنانش داد تا بهترین بازی سال‌های اخیر خود را به نمایش بگذارند. تیم ملی یک نیمه سردرگم را پشت سر گذاشت و روی اشتباه مدافعان و دروازه بان گل اول را پذیرفت. بعد از اینکه نیمه اول به پایان رسید کمتر هوادار فوتبالی تصور می‌کرد که ایران پیروز میدان باشد. آن هم در طول ۹۰ دقیقه و بدون اینکه کار به وقت اضافه بکشد. اما ژاپنی‌ها که در این تورنمنت نمایش دلپذیری نداشتند در بازی با ایران کاملا بی برنامگی خود را به رخ کشیدند.

قدرت اول فوتبال آسیا که بار‌ها به دلیل بازی‌های تدارکاتی جانانه باعث نقد عوامل فدارسیون فوتبال شده بود، آنچنان که باید و شاید خود را محکم و جنگنده نشان داد. حتی شاید بتوان گفت که بازیکنان ژاپن مقابل ایران پراشتباه و تا حدی آماتور بودند.
اما آن سوی میدان ایران که طارمی مهاجم اول خود را نداشت کار بزرگی کرد. طلسمی ۱۸ ساله را شکست که همه فکر می‌کردند شکستن آن به دست یک سرمربی خارجی رقم خواهد خورد. سرمربی خارجی که در دوره قبل عیار خود را نشان داده بود، توانست از لابی‌های موجود استفاده کرده و برای جام جهانی روی نیمکت تیم ملی بنشیند. البته خود را مسوول نتایج این تیم مقابل انگلستان و آمریکا نداند. شاید این بار کودتاگری حیله موثری بود که با رفتن کیروش، امیر قلعه نویی روی نیمکت بنشیند.

هواداران فوتبال باید برای اولین بار از بازیکنان سالاری ممنون باشند! تیم ملی برای اینکه جام قهرمانی را لمس کند تنها دو گام دیگر در پیش دارد. بازی مقابل قطر از چندین وجه قابل تامل است. هم اینکه ایرانی‌ها مقابل میزبان بازی می‌کنند و جو ورزشگاه به نفع حریف است و هم احتیاطی که باید بازیکنان اخطاری تیم لحاظ کنند. البته از خوش شانسی قلعه نویی در این مسابقه طارمی می‌تواند هم تیمی هایش را همراهی کند. به شرط اینکه این همراهی جریمه دیگری برای ایران نداشته باشد. قطعا در پایان بازی‌های جام ملت‌های آسیا نقد‌ها و گفته‌های بسیاری وجود دارد. هیچ کس بی عیب و نقص نیست، ولی برای ما که همیشه منتقد تیم ملی بودیم، این بار باید بگوییم که جای نقدی باقی نمانده. اگر تیم ملی با همین رویه مقابل قطر هم به میدان برود می‌توان امیدوار بود که شاگردان قلعه نویی را در فینال آسیا دید. فینال و قهرمانی که برای مردم فوتبالدوست به یک آرزوی چندین دهه‌ای بدل شده است. اینکه برآورده شدن آرزو‌های ما به چندین دهه زمان نیاز دارند بحثی است که در جای خود به آن می‌پردازیم. اما بازی ایران مقابل ژاپن به غیر از طلسم شکنی فوتبالی، امید را بار دیگر در کشور زنده کرد. تیمی که کسی به موفقیت آن امید نداشت، حالا همگان انتظار می‌کشند تا یک پای فینال باشد. این هیجان و شور برای جامعه خفته و خسته‌ای که این روز‌ها شاهد آن هستیم یک امر لازم بود که فوتبال بار دیگر و به موقع در نقش خود ظاهر شد. فوتبال گاهی به ما درس‌هایی می‌دهد که هیچ آموزگاری نتوانسته ما را وادار به پذیرش آن‌ها کند.

اینکه ما در بازی مقابل ژاپن امیدوار بودیم و خود را از پیش باخته نمی‌دانستیم درس بزرگی بود که قلعه نویی و شاگردانش به تماشاگران فوتبال نشان دادند. آن‌ها مزد شجاعت خود را گرفتند و از نام ژاپن و تدارکاتی که این تیم پشت سر گذاشته بود نهراسیدند. حالا بدهی نسل طلایی که سالهاست در خارج از مرز‌های فوتبال کشور بازی می‌کند و صاحب تجربه و علم روز است به مردم صاف شده. مردمی که بعد از یک دوره قهر و روگردانی از این تیم، حالا برای موفقیت آن لحظه شماری می‌کنند. این معجزه فوتبال است که باید آن را باور کنیم. گاهی اوقات یک معذرت خواهی حتی کم و کوچک می‌تواند رنجش‌های بزرگ را به فراموشی بسپارد. تیم ملی با شکست ژاپن عذرخواهی کرد و مردم عاشق فوتبال هم آن را پذیرفتند. عجب این فوتبال جذاب و دلنشین است.