نارضایتی منصوریان پس از تساوی شش‌امتیازی؛ الطلبه فرصت عبور از الکرمه را از دست داد

دیدار حساس و اصطلاحاً شش‌امتیازی میان الطلبه و الکرمه، یکی از مسابقاتی بود که می‌توانست معادلات جدول را به شکل محسوسی تغییر دهد، اما در نهایت با تساوی به پایان رسید تا هر دو تیم، به‌ویژه شاگردان علیرضا منصوریان، با حسرت از زمین خارج شوند. این مسابقه نه‌تنها از نظر جدولی اهمیت بالایی داشت، بلکه محک جدی دیگری برای سرمربی ایرانی الطلبه به شمار می‌رفت؛ مربی‌ای که از ابتدای حضورش تلاش کرده ساختار تیم را به سمت فوتبال هجومی و نتیجه‌گرا سوق دهد.

انتظار سه امتیاز و واقعیت تساوی

علیرضا منصوریان پس از پایان مسابقه، بدون پنهان کردن نارضایتی خود، صراحتاً اعلام کرد که الطلبه برای کسب سه امتیاز وارد زمین شده بود. او تأکید داشت که پیش از بازی، به بازیکنانش گوشزد کرده هیچ فرصتی را از دست ندهند و از همان ابتدا با ذهنیت برد بازی کنند. این صحبت‌ها نشان می‌دهد که تساوی به‌دست‌آمده، نه‌تنها مطابق برنامه کادر فنی نبوده، بلکه از نگاه منصوریان نوعی عقب‌گرد در مسیر تیم محسوب می‌شود.

در نبردهایی از این جنس، که فاصله تیم‌ها در جدول کم است، هر امتیاز می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد و از دست دادن دو امتیاز، تبعاتی فراتر از یک نتیجه ساده دارد.

شروع بهتر میزبان و واکنش سریع الطلبه

مسابقه با برتری نسبی الکرمه آغاز شد و تیم میزبان توانست در دقیقه ۳ خیلی زود به گل نخست دست پیدا کند. این گل زودهنگام، شرایط را برای الطلبه دشوار کرد و می‌توانست برنامه‌های منصوریان را به‌طور کامل به هم بریزد. با این حال، واکنش شاگردان او سریع و حساب‌شده بود و در دقیقه ۱۵، گل تساوی به ثمر رسید تا بازی به تعادل بازگردد.

این بازگشت سریع، نشان‌دهنده آمادگی ذهنی و تاکتیکی الطلبه بود؛ تیمی که برخلاف برخی بازی‌های گذشته، بعد از دریافت گل دچار آشفتگی نشد و توانست کنترل مسابقه را تا حد زیادی در دست بگیرد.

نیمه دوم؛ برتری بدون نتیجه

منصوریان در تحلیل خود از نیمه دوم، بیش از هر چیز بر تعدد موقعیت‌های از دست‌رفته تیمش تأکید کرد. به گفته او، الطلبه در این نیمه بارها روی دروازه الکرمه خطرساز شد و شانس‌های مناسبی برای زدن گل برتری داشت، اما عدم تمرکز در ضربات نهایی و تصمیم‌گیری‌های اشتباه، مانع از تغییر نتیجه شد.

این موضوع، یکی از چالش‌های تکرارشونده تیم منصوریان در هفته‌های اخیر بوده است؛ خلق موقعیت‌های گل‌زنی، اما ناتوانی در تبدیل آن‌ها به گل. مسئله‌ای که اگر به‌سرعت برطرف نشود، می‌تواند در ادامه فصل به یک ضعف مزمن تبدیل شود.

از دست رفتن دو امتیاز حیاتی

تساوی مقابل الکرمه، از نگاه کادر فنی الطلبه، چیزی کمتر از از دست دادن دو امتیاز حیاتی نیست. در رقابتی فشرده که فاصله تیم‌ها حداقلی است، چنین لغزش‌هایی می‌تواند در هفته‌های پایانی، بهای سنگینی داشته باشد. منصوریان به‌خوبی می‌داند که تیمش برای ماندن در کورس اهداف تعیین‌شده، نیازمند حداکثر امتیازات در بازی‌های مستقیم است.

این دیدار دقیقاً از همان بازی‌هایی بود که برد در آن، نه‌تنها امتیاز، بلکه برتری روانی و جدولی به همراه دارد؛ فرصتی که برای الطلبه از دست رفت.

نگاه حرفه‌ای منصوریان پس از بازی

با وجود نارضایتی آشکار از نتیجه، علیرضا منصوریان در پایان صحبت‌هایش، با لحنی محترمانه برای هر دو تیم در ادامه رقابت‌ها آرزوی موفقیت کرد. این رویکرد، نشان‌دهنده نگاه حرفه‌ای او به فوتبال و احترام به رقباست؛ نگاهی که همواره یکی از ویژگی‌های شخصیتی این مربی ایرانی بوده است.

با این حال، پشت این جملات دیپلماتیک، دغدغه‌ای جدی نهفته است؛ دغدغه‌ای درباره لزوم افزایش تمرکز و بهره‌وری تیم در لحظات سرنوشت‌ساز مسابقات.

تأثیر تساوی بر جدول و ادامه رقابت‌ها

نتیجه این دیدار باعث شد هیچ‌کدام از دو تیم به هدف کامل خود دست پیدا نکنند و رقابت در جدول همچنان فشرده باقی بماند. تساوی، اگرچه مانع از پیشروی الکرمه شد، اما در عین حال، فرصت صعود یا تثبیت جایگاه بهتر را از الطلبه گرفت.

در چنین شرایطی، هر هفته برای تیم منصوریان اهمیت مضاعفی پیدا می‌کند و کوچک‌ترین لغزش می‌تواند جایگاه آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

جمع‌بندی

تساوی الطلبه مقابل الکرمه، نمونه‌ای روشن از مسابقاتی بود که برتری فنی لزوماً به نتیجه دلخواه منجر نمی‌شود. علیرضا منصوریان و شاگردانش با وجود خلق موقعیت‌های متعدد، به دلیل عدم تمرکز، نتوانستند سه امتیاز حیاتی را به دست آورند. این نتیجه، زنگ خطری برای الطلبه است تا در ادامه فصل، روی جزئیات، تمام‌کنندگی و مدیریت لحظات حساس بیشتر کار کند. اگر این ضعف برطرف شود، تیم منصوریان همچنان شانس تحقق اهدافش را خواهد داشت؛ در غیر این صورت، تکرار چنین تساوی‌هایی می‌تواند مسیر فصل را به شکلی ناخواسته تغییر دهد.