علیپور سکوت را شکست؛ انتقاد صریح از چمن ورزشگاه سیروس قایقران

پایان مسابقه برای بازیکنان پرسپولیس با تلخی و عصبانیت همراه بود. بازیکنانی که یکی پس از دیگری، بی‌آنکه مکثی برای گفت‌وگو با خبرنگاران داشته باشند، با چهره‌هایی برافروخته ورزشگاه را ترک می‌کردند. در این میان، علی علیپور، مهاجم سرخ‌پوشان، ناگهان در حلقه‌ای از خبرنگاران متوقف شد؛ شرایطی که خود او نیز تمایلی به آن نداشت. با این حال، یک جمله کوتاه از زبان او کافی بود تا به تیتر اول بسیاری از رسانه‌ها تبدیل شود و بار دیگر کیفیت زمین‌های فوتبال ایران را به کانون توجه بازگرداند.

لحظه‌ای که سکوت شکست

علی علیپور که پس از مسابقه مشخصاً از نتیجه و عملکرد تیمش رضایت نداشت، در برابر پرسش‌های متعدد خبرنگاران درباره از دست دادن موقعیت‌های گل قرار گرفت. او بدون آنکه وارد توضیحی مفصل شود، تنها یک جمله کوتاه خطاب به میکروفن‌ها گفت؛ جمله‌ای که در عین سادگی، معنای روشنی داشت. «این چمن نیست که!» همین عبارت، واکنشی مستقیم به کیفیت زمین ورزشگاه سیروس قایقران بود؛ زمینی که در طول مسابقه بارها مورد اعتراض بازیکنان دو تیم قرار گرفت.

این جمله نه یک تحلیل فنی بود و نه تلاشی برای توجیه عملکرد فردی، اما به‌سرعت به نمادی از نارضایتی بازیکنان پرسپولیس تبدیل شد؛ نارضایتی‌ای که پیش از این نیز بارها از سوی تیم‌های مختلف نسبت به شرایط زمین‌های میزبان مطرح شده بود.

کیفیت زمین سیروس قایقران زیر ذره‌بین

ورزشگاه سیروس قایقران در این دیدار، بیش از هر چیز به‌واسطه کیفیت نامناسب چمن مورد توجه قرار گرفت. ناهمواری‌های زمین، کندی حرکت توپ و دشواری کنترل آن، تأثیر مستقیمی بر ریتم بازی گذاشته بود. بازیکنان پرسپولیس که سبک بازی‌شان بر پایه پاس‌کاری سریع و حرکت‌های ترکیبی است، در بسیاری از صحنه‌ها با مشکل مواجه شدند و همین موضوع، نارضایتی آنها را دوچندان کرد.

اشاره مستقیم علی علیپور به چمن ورزشگاه، بازتابی از همین شرایط بود؛ شرایطی که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، نه‌تنها بر کیفیت مسابقه بلکه بر نتیجه نهایی نیز اثرگذار است. زمین نامناسب، بازی را از حالت استاندارد خارج می‌کند و امکان اجرای تاکتیک‌های از پیش طراحی‌شده را کاهش می‌دهد.

روزی که برای علیپور خوب پیش نرفت

فارغ از کیفیت زمین، این مسابقه از نظر فردی برای علی علیپور روز موفقی نبود. مهاجم پرسپولیس در طول بازی چندین بار در موقعیت‌های ایده‌آل گلزنی قرار گرفت، اما نتوانست از آنها استفاده کند. او دست‌کم سه موقعیت مسلم را از دست داد؛ موقعیت‌هایی که در شرایط عادی می‌توانست سرنوشت بازی را تغییر دهد.

در یکی از حساس‌ترین صحنه‌ها، علیپور پس از عبور از مدافع حریف و ایجاد فضای مناسب برای شوت‌زنی، در ضربه نهایی ناکام ماند و توپ به شکلی از دست رفت که حسرتی بزرگ برای سرخ‌پوشان به همراه داشت. این صحنه، بیش از هر لحظه دیگری، فشار روانی را بر مهاجم پرسپولیس افزایش داد و واکنش‌های پس از بازی را قابل پیش‌بینی کرد.

کلین‌شیت طیبی‌پور و حسرت پرسپولیس

در سوی مقابل، دروازه‌بان حریف، طیبی‌پور، یکی از بهترین نمایش‌های خود را به ثبت رساند. او با واکنش‌های مطمئن و جای‌گیری‌های مناسب، توانست دروازه‌اش را بسته نگه دارد و با ثبت کلین‌شیت، نقش مهمی در نتیجه مسابقه ایفا کند. هرچند برخی از موقعیت‌های از دست رفته پرسپولیس ناشی از بی‌دقتی مهاجمان بود، اما نمی‌توان تأثیر شرایط زمین بر ضربات نهایی و کنترل توپ را نادیده گرفت.

همین ترکیب از فرصت‌سوزی، کیفیت پایین زمین و درخشش دروازه‌بان حریف، باعث شد پرسپولیس زمین مسابقه را با حسرت ترک کند؛ حسرتی که در چهره تک‌تک بازیکنان تیم قابل مشاهده بود.

اعتراض غیرمستقیم یا توجیه فنی؟

جمله علی علیپور، بلافاصله با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شد. برخی آن را اعتراضی به‌جا نسبت به شرایط غیراستاندارد زمین دانستند و برخی دیگر، آن را نوعی توجیه برای از دست دادن موقعیت‌های گل تلقی کردند. با این حال، بررسی شرایط مسابقه نشان می‌دهد که کیفیت زمین، موضوعی فراتر از یک بهانه ساده بوده است.

در فوتبال حرفه‌ای، زمین بازی بخشی از زیرساخت مسابقه محسوب می‌شود و هرگونه نقص در آن، مستقیماً بر عملکرد بازیکنان تأثیر می‌گذارد. از این منظر، اعتراض علیپور را می‌توان بازتاب دغدغه‌ای دانست که مدت‌هاست از سوی بازیکنان و مربیان لیگ برتر مطرح می‌شود.

چالش قدیمی فوتبال ایران با زمین‌های نامناسب

ماجرای چمن ورزشگاه سیروس قایقران، نخستین و آخرین نمونه از این دست نیست. فوتبال ایران سال‌هاست با مشکل کیفیت زمین‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ مشکلی که گاه در ورزشگاه‌های کوچک و گاه حتی در استادیوم‌های بزرگ نیز دیده می‌شود. این مسئله، نه‌تنها سطح فنی مسابقات را پایین می‌آورد، بلکه خطر مصدومیت بازیکنان را نیز افزایش می‌دهد.

در چنین شرایطی، طبیعی است که بازیکنان تیم‌های مدعی، به‌ویژه تیمی مانند پرسپولیس که انتظار بازی باکیفیت دارد، نسبت به این وضعیت معترض باشند. جمله کوتاه علی علیپور، در واقع انعکاسی از همین نارضایتی جمعی است.

فشار روانی مهاجم و انتظار هواداران

علی علیپور به‌عنوان یکی از مهاجمان اصلی پرسپولیس، همواره زیر ذره‌بین هواداران و رسانه‌ها قرار دارد. از دست دادن موقعیت‌های گل، به‌ویژه در مسابقات حساس، فشار روانی زیادی را بر او تحمیل می‌کند. در چنین فضایی، هر واکنش پس از بازی، حتی یک جمله کوتاه، می‌تواند به‌سرعت تفسیر و تحلیل شود.

هواداران پرسپولیس انتظار دارند مهاجمان تیم‌شان در هر شرایطی، حتی روی زمین‌های نامناسب، از فرصت‌ها استفاده کنند. با این حال، واقعیت فوتبال نشان می‌دهد که شرایط محیطی نیز بخشی از معادله است و نمی‌توان نقش آن را نادیده گرفت.

جمع‌بندی

حاشیه‌ای که با جمله کوتاه علی علیپور شکل گرفت، فراتر از یک واکنش احساسی پس از مسابقه بود. این جمله، بار دیگر نگاه‌ها را به یکی از مشکلات ریشه‌ای فوتبال ایران معطوف کرد؛ کیفیت زمین‌های مسابقه. هرچند علیپور در این دیدار روز خوبی را سپری نکرد و فرصت‌های مهمی را از دست داد، اما اعتراض او به چمن ورزشگاه سیروس قایقران، بازتاب دغدغه‌ای است که سال‌هاست در فوتبال ایران وجود دارد.

اگر قرار است سطح فنی لیگ ارتقا یابد و تیم‌ها بتوانند فوتبال باکیفیت‌تری ارائه دهند، توجه جدی به زیرساخت‌ها، به‌ویژه زمین‌های مسابقه، ضرورتی انکارناپذیر است. جمله «این چمن نیست که!» شاید کوتاه بود، اما پرسشی بلند را پیش روی فوتبال ایران قرار داد؛ پرسشی درباره استانداردهایی که هنوز فاصله زیادی تا تحقق کامل آنها وجود دارد.