هشدار قلعهنویی جدی شد؛ علیپور در آستانه حذف از تیم ملی!
فوتبال ایران در آستانه یکی از حساسترین دورههای انتخاب بازیکنان برای جام جهانی ۲۰۲۶ قرار دارد؛ دورهای که نه نامهای بزرگ، نه سابقه درخشان و نه پیراهن تیمهای پرطرفدار، تضمینی برای حضور در فهرست نهایی تیم ملی نخواهد بود. در این میان، تقابل عملکردی دو مهاجم داخلی، علی علیپور و امیرحسین حسینزاده، به نمادی از این تغییر رویکرد تبدیل شده است؛ تقابلی که میتواند سرنوشت خط حمله تیم ملی را دگرگون کند.
افت تدریجی علی علیپور پس از تغییرات فنی پرسپولیس
علی علیپور فصل جاری لیگ برتر را با انگیزهای بالا و نمایشهایی امیدوارکننده آغاز کرد. گلزنیهای ابتدایی او بار دیگر نامش را در فهرست مهاجمان آماده فوتبال ایران قرار داد و بسیاری تصور میکردند این بازیکن میتواند پس از بازگشت به پرسپولیس، جایگاه خود را هم در ترکیب سرخها و هم در تیم ملی تثبیت کند. اما آغاز به کار اوسمار ویهرا روی نیمکت پرسپولیس، نقطهای تعیینکننده در مسیر علیپور بود.
از زمان این تغییر، مهاجم پرسپولیس بهتدریج از فرم ایدهآل فاصله گرفت. آمار ۱۱ هفته بدون گل در جریان بازی، برای مهاجمی با سابقه علیپور، زنگ خطری جدی به شمار میآید. تنها گل او در این بازه، آن هم از روی نقطه پنالتی مقابل فولاد، نتوانست فشار انتقادات را کاهش دهد و بیش از پیش نگاهها را متوجه افت محسوس او کند.
پرسپولیس بدون جام حذفی و کاهش فرصتهای علیپور
حذف پرسپولیس از جام حذفی ایران، شرایط را برای علی علیپور پیچیدهتر کرده است. سرخپوشان حالا فقط در لیگ برتر حضور دارند و این به معنای کاهش تعداد بازیها و فرصتهای درخشش برای مهاجم این تیم است. علیپور تنها ۱۰ مسابقه دیگر پیش رو دارد تا بتواند نظر کادر فنی تیم ملی را تغییر دهد؛ ۱۰ بازی که هر کدام حکم یک فینال را برای آینده ملی او دارند.
در فضایی که امیر قلعهنویی بارها تأکید کرده معیار دعوت به تیم ملی، فقط آمادگی روز و تأثیرگذاری در زمین مسابقه است، افت طولانیمدت علیپور میتواند به سادگی او را از چرخه انتخابها خارج کند؛ حتی اگر پیراهن پرسپولیس را بر تن داشته باشد.
امیرحسین حسینزاده؛ مهاجمی که زمان را به نفع خود میچرخاند
در سوی دیگر این رقابت، امیرحسین حسینزاده قرار دارد؛ مهاجمی که فصل جاری لیگ برتر را به بهترین شکل ممکن سپری میکند. ۱۱ گل زده، عنوان بهترین گلزن لیگ و تأثیرگذاری مستقیم در نتایج تراکتور، حسینزاده را به یکی از جدیترین گزینههای خط حمله تیم ملی تبدیل کرده است.
برخلاف علیپور، مسیر حسینزاده صعودی و رو به جلو است. او نهتنها در لیگ برتر میدرخشد، بلکه حضور تراکتور در لیگ نخبگان آسیا، فرصتهای بیشتری برای دیده شدن در سطح قارهای در اختیارش قرار میدهد. مجموع ۱۴ بازی تا پایان فصل، به حسینزاده امکان میدهد آمار و عملکرد خود را بیش از پیش تقویت کند و فاصلهاش را با رقبا افزایش دهد.
نگاه قلعهنویی؛ هشدار بدون تعارف به ستارههای داخلی
امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، در ماههای اخیر بارها نشان داده که در مسیر آمادهسازی تیم برای جام جهانی ۲۰۲۶، ملاحظهای نسبت به نامها ندارد. هشدار مستقیم او به علی علیپور، پیامی شفاف برای سایر بازیکنان نیز محسوب میشود: افت عملکرد، مساوی با حذف از تیم ملی است.
قلعهنویی بهدنبال ترکیبی است که در کنار سردار آزمون و مهدی طارمی، مهاجمان آماده و در فرم را در اختیار داشته باشد. در چنین معادلهای، حسینزاده با آمار فعلی و روند رو به رشدش، گزینهای منطقی و قابل اتکا به نظر میرسد؛ گزینهای که میتواند جای مهاجمانی با سابقه اما کمفروغ را بگیرد.
رقابت نابرابر فرصتها؛ ۱۰ بازی در برابر ۱۴ میدان
یکی از نکات تعیینکننده در این رقابت، تفاوت تعداد بازیهای پیش روی دو مهاجم است. علی علیپور با حذف پرسپولیس از جام حذفی، تنها ۱۰ فرصت برای تغییر شرایط دارد؛ فرصتی محدود که هر لغزش در آن میتواند جبرانناپذیر باشد. در مقابل، حسینزاده با ۱۴ مسابقه در لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا، زمان بیشتری برای تثبیت جایگاه خود در ذهن کادر فنی تیم ملی دارد.
این تفاوت، تنها عددی ساده نیست؛ بلکه نشاندهنده دو مسیر کاملاً متفاوت است. یکی مسیری رو به کاهش که نیازمند جهشی ناگهانی است و دیگری مسیری صعودی که با حفظ روند فعلی، میتواند به مقصد جام جهانی ختم شود.
جمعبندی
رقابت علی علیپور و امیرحسین حسینزاده، فراتر از یک دوئل فردی، بازتابی از تغییر معیارهای انتخاب در تیم ملی فوتبال ایران است. افت طولانیمدت علیپور در پرسپولیس و محدود شدن فرصتهای او، در کنار درخشش مستمر حسینزاده در تراکتور، معادلات خط حمله تیم ملی را به سود مهاجم جوانتر تغییر داده است. اگر علیپور نتواند در ۱۰ بازی باقیمانده، بازگشتی قاطع به روزهای اوج داشته باشد، احتمالاً جام جهانی ۲۰۲۶ را از خانه تماشا خواهد کرد؛ در حالی که حسینزاده، با تداوم این روند، میتواند یکی از چهرههای جدید و تأثیرگذار فوتبال ایران در بزرگترین تورنمنت جهان باشد.






