علی علیپور فصل جاری لیگ برتر را طوفانی آغاز کرد؛ مهاجمی که در هشت هفته ابتدایی با ثبت پنج گل، عنوان آقای گل لیگ را به خود اختصاص داد و بار دیگر نامش را بهعنوان مهرهای تعیینکننده در خط حمله پرسپولیس مطرح کرد. اما این روند صعودی خیلی زود جای خود را به سکوتی طولانی داد؛ سکوتی که حالا به یکی از مهمترین چالشهای فنی و ذهنی این بازیکن تبدیل شده است. علیپور در ۱۲ مسابقه بعدی، نهتنها در جریان بازی موفق به گلزنی نشد، بلکه تنها گل او از روی نقطه پنالتی مقابل فولاد به ثمر رسید؛ آماری که برای مهاجم اول پرسپولیس و آقای گل سابق لیگ برتر، نگرانکننده و قابل تأمل است.
شروعی امیدوارکننده و انتظاراتی که بالا رفت
عملکرد علی علیپور در هفتههای ابتدایی لیگ، انتظارات را بهشدت افزایش داد. او در سیستم هجومی پرسپولیس، هم در نقش مهاجم نوک و هم بهعنوان تمامکننده نهایی، نقش کلیدی داشت و با تحرک بالا، فشار مستمر روی مدافعان حریف ایجاد میکرد. پنج گل در هشت بازی، آن هم در شرایطی که پرسپولیس در حال بازسازی ساختار فنی خود بود، نشان میداد علیپور میتواند بار اصلی گلزنی تیم را به دوش بکشد و حتی یکی از مدعیان اصلی کفش طلا باشد.
آمار نگرانکننده؛ ۱۲ بازی بدون گل در جریان مسابقه
با عبور لیگ از هفتههای ابتدایی، روند گلزنی علیپور بهطور ناگهانی متوقف شد. در ۱۲ مسابقه متوالی، او در جریان بازی موفق به باز کردن دروازه حریفان نشد؛ اتفاقی که حتی با در نظر گرفتن بدشانسی و فشار دفاعی رقبا، برای مهاجمی با تجربه و جایگاه او قابل توجیه نیست. تنها گل او در این بازه، از روی نقطه پنالتی برابر فولاد به ثبت رسید؛ گلی که بیش از آنکه نشانه بازگشت باشد، تأکیدی بر ادامه رکود گلزنی در جریان بازی بود.
فیکس همیشگی؛ افت بدون نیمکتنشینی
نکته قابل توجه در بررسی افت علی علیپور، حضور ثابت او در ترکیب اصلی پرسپولیس است. برخلاف برخی فصول گذشته که افت گلزنی با نیمکتنشینی یا کاهش دقایق بازی همراه میشد، علیپور این فصل در تمامی مسابقات تیمش فیکس بوده و اعتماد کامل کادر فنی را داشته است. حتی پیش از اضافه شدن ایگور سرگیف، او تک مهاجم اصلی پرسپولیس محسوب میشد و تمام مسئولیتهای هجومی تیم بر دوش او قرار داشت. این موضوع نشان میدهد مشکل اصلی نه در اعتماد مربیان، بلکه در روند ذهنی و فنی خود بازیکن نهفته است.
تکرار یک الگوی قدیمی؛ طلسمهایی که بازمیگردند
برای هواداران پرسپولیس، افت مقطعی علی علیپور پدیدهای ناآشنا نیست. این مهاجم در سالیان گذشته نیز در مقاطع مختلف فصل با طلسم گلزنی مواجه شده بود؛ دورههایی که با وجود خلق موقعیتهای متعدد، توپها یکی پس از دیگری راهی به دروازه پیدا نمیکردند. آنچه این فصل را متفاوت میکند، طولانی شدن این دوره و همزمانی آن با رقابت فشرده لیگ و حساسیت جایگاه پرسپولیس در کورس قهرمانی است.
تفاوت دوران هاشمیان و اوسمار در کارنامه علیپور
بررسی آماری نشان میدهد علی علیپور در دوران حضور هاشمیان روی نیمکت پرسپولیس، پنج گل به ثمر رسانده است؛ آماری که با وجود تمام نوسانات، قابل قبول به نظر میرسد. اما در دوران اوسمار، تنها یک گل به نام او ثبت شده که آن هم از روی نقطه پنالتی بوده است. این تفاوت آماری، پرسشهایی را درباره تغییرات تاکتیکی، نقش علیپور در سیستم جدید و میزان تطابق او با ایدههای فنی کادر مربیگری مطرح میکند.
ورود سرگیف؛ رقابت یا فشار روانی؟
با اضافه شدن ایگور سرگیف به خط حمله پرسپولیس، برخی تصور کردند علی علیپور به مهاجم سایه تبدیل شده و همین تغییر نقش، عامل افت گلزنی اوست. اما واقعیت زمین مسابقه، تصویر متفاوتی را نشان میدهد. علیپور در چند بازی اخیر بارها در موقعیتهای تکبهتک صاحب توپ شده و فرصتهای ایدهآلی برای گلزنی داشته است؛ فرصتهایی که بیش از آنکه به نقش تاکتیکی مربوط باشد، به تمرکز، اعتمادبهنفس و تصمیمگیری نهایی مهاجم وابسته است.
موقعیتهای از دست رفته؛ وقتی ذهن جلوتر از پاها خسته میشود
یکی از نشانههای بارز افت مهاجمان، افزایش موقعیتهای از دست رفته است. علیپور در هفتههای اخیر بارها در شرایطی قرار گرفته که انتظار گلزنی از او میرفت، اما ضربات نهایی یا با بیدقتی همراه بوده یا به دروازهبانان حریف برخورد کرده است. چنین وضعیتی معمولاً بیش از آنکه فنی باشد، ریشه در فشار روانی دارد؛ فشاری که با هر بازی بدون گل، سنگینتر میشود و تصمیمگیری در لحظه آخر را دشوارتر میکند.
بازی با گلگهر؛ فرصت بازگشت یا ادامه سکوت؟
دیدار پیشروی پرسپولیس مقابل گلگهر، میتواند نقطه عطفی در فصل علی علیپور باشد. شکستن طلسم گلزنی در چنین مسابقهای، نهتنها میتواند اعتمادبهنفس از دست رفته او را بازگرداند، بلکه فشار روانی هفتههای اخیر را نیز کاهش دهد. برای مهاجمی که سابقه درخشش در بازیهای حساس را دارد، این دیدار فرصتی است تا نشان دهد هنوز میتواند مهره اول خط حمله پرسپولیس باشد.
تیم ملی در خطر؛ افتی که فراتر از باشگاه معنا دارد
افت گلزنی علی علیپور تنها به پرسپولیس محدود نمیشود. با توجه به رقابت شدید میان مهاجمان ایرانی، تداوم این روند میتواند شانس او برای حضور در تیم ملی را بهشدت کاهش دهد. در شرایطی که کادر فنی تیم ملی بیش از هر چیز به مهاجمان آماده و گلزن نیاز دارد، آمار فعلی علیپور نمیتواند تضمینی برای دعوت دوباره او باشد. هر بازی بدون گل، فاصله او را با پیراهن تیم ملی بیشتر میکند.
جمعبندی
علی علیپور این فصل نمونهای روشن از فراز و فرود یک مهاجم در لیگ برتر است؛ بازیکنی که با شروعی درخشان، امیدهای زیادی را زنده کرد اما در ادامه، وارد دورهای طولانی از سکوت گلزنی شد. حضور ثابت در ترکیب، موقعیتهای متعدد و اعتماد کادر فنی نشان میدهد مشکل اصلی نه در جایگاه او، بلکه در عبور از یک مانع ذهنی و فنی است. بازی با گلگهر میتواند آغاز بازگشت باشد یا تأییدی بر ادامه افت؛ نقطهای که شاید مسیر آینده علیپور در پرسپولیس و تیم ملی را مشخص کند.
