نیمکت‌نشینی سروش رفیعی و یک باخت پرحاشیه

شکست پرسپولیس مقابل گل‌گهر سیرجان در هفته‌ای حساس از رقابت‌های لیگ، تنها یک باخت ساده در جدول نبود؛ این نتیجه از همان دقایق ابتدایی به نشانه‌ای از سردرگمی تاکتیکی و تصمیمات بحث‌برانگیز روی نیمکت سرخ‌ها تبدیل شد. انتخاب ترکیبی غیرمنتظره از سوی اوسمار ویرا، سرمربی برزیلی پرسپولیس، نه‌تنها واکنش هواداران را به همراه داشت بلکه از همان شروع مسابقه، جریان بازی را به سود میزبان تغییر داد. این دیدار بیش از هر چیز، به آزمونی برای نحوه استفاده از مهره‌های کلیدی و مدیریت بازی در شرایط دشوار بدل شد.

ترکیب ابتدایی پرسپولیس و اولین نشانه‌های تردید

اوسمار ویرا در شرایطی تیمش را به زمین فرستاد که انتظار می‌رفت پرسپولیس با ترکیبی متعادل و مبتنی بر تجربه وارد میدان شود، اما چینش بازیکنان، به‌ویژه در خط میانی، پرسش‌های زیادی ایجاد کرد. نبود سروش رفیعی در ترکیب اصلی، آن هم در مسابقه‌ای که کنترل میانه میدان اهمیت بالایی داشت، از همان ابتدا تعادل تاکتیکی تیم را بر هم زد. پرسپولیس در دقایق نخست نتوانست ریتم همیشگی خود را پیدا کند و گل‌گهر با استفاده از این فضا، بازی را به سمت برنامه‌های خود سوق داد.

نیمکت‌نشینی سروش رفیعی و پیامدهای آن

سروش رفیعی در فصل جاری، به‌جز دیدار مقابل ملوان بندرانزلی، یکی از بازیکنان باثبات پرسپولیس بود؛ هافبکی که با دوندگی، پاس‌های عمقی و درک تاکتیکی بالا، نقش مهمی در انتقال توپ از دفاع به حمله ایفا می‌کرد. تصمیم اوسمار برای نیمکت‌نشینی این بازیکن، نه‌تنها باعث کاهش خلاقیت در خط میانی شد بلکه پرسپولیس را از رهبری آرام و هوشمندانه‌ای که رفیعی در زمین ارائه می‌دهد، محروم کرد. این انتخاب، بیش از آنکه فنی به نظر برسد، به یک ریسک پرهزینه شباهت داشت.

نیمکت پرسپولیس؛ جایی که رفیعی نقش مربی را بازی کرد

نکته قابل‌توجه این مسابقه، رفتار سروش رفیعی در نیمه نخست بود. او برخلاف بسیاری از بازیکنان نیمکت‌نشین، کاملاً فعال و درگیر جریان بازی دیده می‌شد. رفیعی مدام از کنار زمین نکات تاکتیکی را به هم‌تیمی‌هایش گوشزد می‌کرد، جای‌گیری‌ها را یادآور می‌شد و حتی در لحظاتی، با تشویق یا تذکر، سعی داشت روحیه تیم را حفظ کند. این رفتار، تصویری متفاوت از یک بازیکن نیمکت‌نشین ارائه داد؛ تصویری که نشان می‌داد رفیعی نه‌تنها به فکر جایگاه شخصی خود نیست، بلکه دغدغه موفقیت تیم را دارد.

فقدان فرماندهی در میانه میدان

در غیاب سروش رفیعی، پرسپولیس در نیمه اول با مشکلات جدی در سازماندهی بازی مواجه شد. خط میانی نتوانست فشار لازم را به گل‌گهر وارد کند و فاصله خطوط به‌وضوح افزایش یافت. گل‌گهر با استفاده از همین فضا، بازی‌سازی خود را به‌راحتی انجام داد و چند موقعیت خطرناک خلق کرد. این شرایط بار دیگر اهمیت حضور یک هافبک بازی‌خوان و باتجربه را در چنین دیدارهایی یادآوری کرد؛ بازیکنی که بتواند در لحظات بحرانی، ضرباهنگ بازی را کنترل کند.

ورود رفیعی در نیمه دوم و تغییر نسبی جریان بازی

با آغاز نیمه دوم، اوسمار ویرا ناچار شد به سروش رفیعی اعتماد کند و او را به زمین بفرستد. ورود رفیعی، تا حدی نظم از دست رفته پرسپولیس را بازگرداند و تیم توانست مالکیت توپ بیشتری به دست آورد. پاس‌های کوتاه و دقیق، افزایش ارتباط بین خطوط و تلاش برای بازی‌سازی از عمق، نشانه‌هایی از تأثیر فوری رفیعی بود. با این حال، عقب‌ماندگی ایجادشده در نیمه نخست و انسجام دفاعی گل‌گهر، کار را برای جبران نتیجه دشوار کرده بود.

تلاش‌های بی‌ثمر و فرصت‌های از دست رفته

پرسپولیس در نیمه دوم فشار بیشتری وارد کرد، اما این فشار به اندازه‌ای نبود که نتیجه را تغییر دهد. حملات اغلب بدون تمرکز کافی به پایان می‌رسید و ضربات نهایی دقت لازم را نداشت. رفیعی هرچند سعی کرد با پاس‌های کلیدی و تغییر جهت بازی، راه نفوذ را باز کند، اما فاصله امتیازی ایجادشده و اعتمادبه‌نفس بالای گل‌گهر، اجازه بازگشت کامل را نداد. اینجاست که نقش تصمیمات اولیه سرمربی بیش از پیش پررنگ می‌شود.

اوسمار ویرا و چالش مدیریت مهره‌های کلیدی

این مسابقه بار دیگر نشان داد که مدیریت مهره‌های کلیدی، به‌ویژه در تیمی مانند پرسپولیس که انتظارات بالایی از آن وجود دارد، نیازمند دقت و شناخت عمیق از شرایط مسابقه است. اوسمار ویرا با انتخاب ترکیبی غیرمنتظره، عملاً تیمش را وارد مسیری پرریسک کرد؛ مسیری که در نهایت به شکست انجامید. نیمکت‌نشینی بازیکنی مانند سروش رفیعی، بدون ارائه توضیحی قانع‌کننده در زمین، می‌تواند پیامدهای فنی و روانی برای تیم داشته باشد.

بازتاب شکست در میان هواداران و کارشناسان

پس از پایان بازی، واکنش‌ها به تصمیمات اوسمار ویرا شدت گرفت. هواداران پرسپولیس در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی، این شکست را نتیجه مستقیم ترکیب ابتدایی و تغییرات دیرهنگام دانستند. کارشناسان نیز بر این باور بودند که پرسپولیس با حضور رفیعی از ابتدا، می‌توانست کنترل بیشتری بر بازی داشته باشد و از گل‌های خورده جلوگیری کند. این بازتاب‌ها نشان می‌دهد که شکست مقابل گل‌گهر، فراتر از یک نتیجه، به موضوعی تحلیلی در فوتبال ایران تبدیل شده است.

اهمیت درس‌آموزی برای ادامه فصل

پرسپولیس در ادامه فصل با دیدارهای حساسی روبه‌روست و تکرار چنین تصمیماتی می‌تواند مسیر قهرمانی را با چالش جدی مواجه کند. استفاده به‌موقع از بازیکنان باتجربه، حفظ تعادل تاکتیکی و پرهیز از ریسک‌های غیرضروری، مسائلی است که کادر فنی باید به آن توجه ویژه داشته باشد. بازی با گل‌گهر، هشداری جدی بود که نشان داد کوچک‌ترین لغزش در تصمیم‌گیری، می‌تواند به بهای از دست رفتن امتیازات حیاتی تمام شود.

جمع‌بندی

شکست پرسپولیس مقابل گل‌گهر سیرجان، بیش از هر چیز حاصل تصمیمات تاکتیکی و نحوه استفاده از مهره‌های کلیدی بود. نیمکت‌نشینی سروش رفیعی، هافبکی که حتی روی نیمکت نیز نقش رهبری خود را ایفا کرد، نمادی از این چالش مدیریتی است. ورود دیرهنگام او به زمین نتوانست اشتباهات نیمه نخست را جبران کند و پرسپولیس را از یک شکست قابل‌بحث نجات دهد. این مسابقه بار دیگر ثابت کرد که در فوتبال حرفه‌ای، انتخاب‌های سرمربی و زمان‌بندی استفاده از بازیکنان، نقشی تعیین‌کننده در سرنوشت تیم دارد؛ درسی که اگر جدی گرفته نشود، می‌تواند هزینه‌های سنگینی برای سرخ‌ها به همراه داشته باشد.