سقوط نگران‌کننده سرخ‌ها؛ آیا پرسپولیس از کورس قهرمانی خارج شد؟

شکست سه بر یک پرسپولیس مقابل گل‌گهر سیرجان در حساس‌ترین دیدار هفته بیست‌ویکم لیگ برتر، فقط یک باخت ساده نبود؛ این نتیجه به‌مثابه زنگ خطری جدی برای تیمی بود که سال‌ها به‌عنوان باثبات‌ترین مدعی فوتبال ایران شناخته می‌شد. دیداری که نه‌تنها جایگاه دو تیم را در جدول جابه‌جا کرد، بلکه پرده از بحرانی عمیق‌تر در ساختار فنی و ذهنی سرخ‌ها برداشت. گل‌گهر با این پیروزی از رده پنجم به صدر جدول صعود کرد و پرسپولیس نیز با سقوطی محسوس، از جایگاه چهارم به پنجم رفت؛ تغییری که برای هواداران این تیم معنایی فراتر از یک نوسان مقطعی دارد.

افت ناگهانی پرسپولیس در نیم‌فصل دوم

نیم‌فصل دوم لیگ برتر برای پرسپولیس به کابوسی غیرمنتظره تبدیل شده است. تیمی که سال‌ها عادت به شروع قدرتمند و مدیریت بحران در ادامه فصل داشت، حالا در شش بازی اخیر خود چهار شکست را تجربه کرده؛ آماری که با هویت قهرمانانه این باشگاه همخوانی ندارد. شاگردان اوسمار ویرا نیم‌فصل را با شکست مقابل فجر سپاسی آغاز کردند، سپس سپاهان را بردند، برابر فولاد شکست خوردند، چادرملو را مغلوب کردند، مقابل ملوان بازنده شدند و در نهایت برابر گل‌گهر سیرجان نیز تسلیم شدند. حاصل این مسیر پرنوسان، تنها دو پیروزی و چهار شکست بوده است؛ کارنامه‌ای که برای پرسپولیسِ مدعی، شوکه‌کننده به نظر می‌رسد.

این افت زمانی نگران‌کننده‌تر می‌شود که بدانیم پرسپولیس پیش از این، در مقطعی از فصل نشانه‌های روشنی از بازگشت به کورس قهرمانی بروز داده بود. هفته‌های دهم تا پانزدهم لیگ، برای هواداران یادآور همان پرسپولیس مقتدر سال‌های گذشته بود؛ تیمی که با پنج پیروزی و یک تساوی، دوباره خود را در قامت مدعی اصلی معرفی کرد. اما این روند امیدوارکننده به‌طرزی ناگهانی متوقف شد و جای خود را به یکی از بدترین مقاطع تاریخ معاصر باشگاه داد.

آمارهایی که با هویت پرسپولیس همخوانی ندارد

چهار شکست در شش بازی اخیر، آماری است که حتی در ضعیف‌ترین فصل‌های پرسپولیس نیز به‌سختی می‌توان مشابه آن را یافت. این تیم که در یک دهه گذشته همواره به‌عنوان نماد ثبات فنی و روانی شناخته می‌شد، حالا با آماری روبه‌روست که بیشتر به تیم‌های میانه‌جدولی شباهت دارد تا یک مدعی قهرمانی. آخرین باری که پرسپولیس چنین روندی را تجربه کرد، به لیگ دهم بازمی‌گردد؛ فصلی پرحاشیه که با هدایت علی دایی آغاز شد و با ثبت پنج شکست متوالی، به استعفای او انجامید.

هرچند آن تیم در پایان فصل توانست به رتبه چهارم جدول برسد، اما از آن مقطع به بعد، پرسپولیس دیگر هرگز چنین افت ممتدی را تجربه نکرد. همین مقایسه تاریخی، عمق بحران فعلی را بیش از پیش نمایان می‌کند. هوادارانی که به موفقیت‌های پی‌درپی عادت کرده‌اند، حالا با تیمی روبه‌رو هستند که نه‌تنها نتیجه نمی‌گیرد، بلکه نشانی از واکنش قاطع به شکست‌ها نیز در آن دیده نمی‌شود.

شکست مقابل گل‌گهر؛ نماد بحران فنی و ذهنی

دیدار برابر گل‌گهر سیرجان، خلاصه‌ای از مشکلات این روزهای پرسپولیس بود. تیمی که در سال‌های اخیر به انسجام دفاعی و مدیریت بازی مشهور بود، در این مسابقه بارها در ساختار دفاعی دچار آشفتگی شد و در فاز هجومی نیز فاقد برنامه مشخص به نظر می‌رسید. گل‌گهر با استفاده از اشتباهات فردی و تیمی سرخ‌ها، توانست ضربات کاری خود را وارد کند و نتیجه‌ای قاطع به دست آورد.

فراتر از نتیجه، کیفیت بازی پرسپولیس بیش از هر چیز مورد انتقاد قرار گرفت. تیمی که زمانی با مالکیت توپ، پرس هدفمند و تنوع تاکتیکی حریفان را خسته می‌کرد، حالا در بسیاری از دقایق بازی سردرگم و بدون ایده مشخص دیده می‌شود. این افت فنی، به‌وضوح با افت ذهنی بازیکنان گره خورده است؛ گویی فشار نتایج منفی، اعتمادبه‌نفس تیم را به‌شدت کاهش داده است.

نقش اوسمار ویرا در بحران کنونی

اوسمار ویرا که با امیدهای فراوان هدایت پرسپولیس را بر عهده گرفت، حالا بیش از هر زمان دیگری زیر ذره‌بین قرار دارد. هرچند نمی‌توان تمام مشکلات فعلی را به تصمیمات او نسبت داد، اما بدون تردید عملکرد فنی تیم و ناتوانی در خروج از بحران، مسئولیت کادر فنی را پررنگ می‌کند. ترکیب‌های متغیر، تغییرات تاکتیکی ناموفق و عدم واکنش مؤثر در جریان بازی‌ها، از جمله نکاتی است که منتقدان به آن اشاره می‌کنند.

پرسپولیس در مقاطع بحرانی گذشته، معمولاً با یک واکنش سریع و قاطع، مسیر خود را اصلاح می‌کرد. اما در شرایط فعلی، نشانه‌ای از چنین واکنشی دیده نمی‌شود. همین موضوع، نگرانی‌ها درباره ادامه فصل را افزایش داده و این پرسش را به وجود آورده که آیا کادر فنی توانایی بازگرداندن تیم به مسیر درست را دارد یا نه.

مدیریت باشگاه و تصمیم‌های سرنوشت‌ساز

در کنار مسائل فنی، نقش مدیریت باشگاه نیز در این بحران قابل چشم‌پوشی نیست. هواداران پرسپولیس انتظار دارند مدیران باشگاه، صرفاً به نظاره‌گر روند نزولی تیم بسنده نکنند و با تصمیم‌هایی حساب‌شده، از تعمیق بحران جلوگیری کنند. تجربه سال‌های گذشته نشان داده که بی‌تفاوتی در مقاطع حساس، می‌تواند هزینه‌های سنگینی برای باشگاه به همراه داشته باشد.

اکنون این سؤال جدی مطرح است که واکنش مدیران پرسپولیس چه خواهد بود. آیا تغییرات در کادر فنی در دستور کار قرار می‌گیرد یا حمایت کامل از اوسمار ویرا ادامه خواهد داشت؟ آیا تقویت روحی و روانی تیم و بازگرداندن تمرکز بازیکنان به اولویت اصلی تبدیل می‌شود؟ پاسخ به این پرسش‌ها، می‌تواند سرنوشت پرسپولیس در ادامه فصل را رقم بزند.

فاصله گرفتن از استانداردهای سال‌های طلایی

پرسپولیس سال‌های اخیر، تیمی بود که حتی در روزهای بد هم حداقل استانداردی از کیفیت و نتیجه را حفظ می‌کرد. اما آنچه امروز دیده می‌شود، فاصله‌ای معنادار با آن استانداردهاست. نه‌تنها نتایج، بلکه شیوه بازی، مدیریت مسابقه و حتی واکنش‌های روانی بازیکنان، همگی نشان می‌دهد که پرسپولیس از نسخه موفق خود فاصله گرفته است.

این فاصله گرفتن، زنگ خطری است که اگر جدی گرفته نشود، می‌تواند پیامدهای بلندمدتی برای باشگاه داشته باشد. از دست رفتن جایگاه در جدول، کاهش اعتماد هواداران و تضعیف شخصیت قهرمانی تیم، تنها بخشی از این پیامدهاست.

جمع‌بندی

شکست ۳ بر یک پرسپولیس مقابل گل‌گهر سیرجان، بیش از آنکه یک نتیجه مقطعی باشد، نشانه‌ای از بحرانی عمیق در ساختار فنی، ذهنی و مدیریتی سرخ‌هاست. چهار شکست در شش بازی اخیر، آماری است که با هویت پرسپولیس همخوانی ندارد و یادآور تلخ‌ترین مقاطع تاریخ این باشگاه است. حالا پرسپولیس در نقطه‌ای حساس قرار دارد؛ جایی که تصمیم‌های امروز، می‌تواند مسیر فردای باشگاه را تعیین کند. اگر واکنشی سریع و حساب‌شده به این روند نزولی نشان داده نشود، فصل جاری می‌تواند به یکی از ناامیدکننده‌ترین فصل‌های تاریخ سرخ‌ها تبدیل شود.