سقوط نگران‌کننده پرسپولیس در سیرجان؛ رکورد منفی تاریخی و بحران تمام‌عیار سرخ‌ها

شکست پرسپولیس برابر گل‌گهر سیرجان تنها یک باخت دیگر در جدول لیگ نبود، بلکه نشانه‌ای آشکار از ورود این تیم به بحرانی عمیق و چندلایه است؛ بحرانی که حالا دیگر نمی‌توان آن را به بدشانسی، غیبت بازیکن یا فشردگی مسابقات نسبت داد. تیمی که سال‌ها نماد ثبات، قدرت ذهنی و بازگشت‌های بزرگ بود، حالا در موقعیتی قرار گرفته که حتی نشانه‌ای از واکنش در آن دیده نمی‌شود. بازی سیرجان تصویر روشنی از وضعیت فعلی پرسپولیس ارائه داد؛ تیمی کم‌رمق، بدون ایده مشخص در حمله و ناهماهنگ در دفاع که مقابل حریفی منظم و باانگیزه، حرفی برای گفتن نداشت.

پرسپولیس و چهارمین شکست نیم‌فصل دوم

آمار چهار شکست در نیم‌فصل دوم برای پرسپولیس، آن هم در مقطعی که رقابت قهرمانی به حساس‌ترین نقطه خود می‌رسد، به‌تنهایی نگران‌کننده است. سرخ‌پوشان که همواره نیم‌فصل دوم را زمان اوج‌گیری خود می‌دانستند، این بار برخلاف سنت سال‌های گذشته، وارد یک سراشیبی تند شده‌اند. شکست مقابل گل‌گهر نه‌تنها فاصله امتیازی پرسپولیس با بالای جدول را افزایش داد، بلکه اعتماد به نفس تیم را نیز بیش از پیش تضعیف کرد. تیمی که برای قهرمانی بسته شده بود، حالا بیش از هر چیز درگیر حفظ جایگاه و جلوگیری از سقوط بیشتر است.

رکورد منفی ده‌ساله و زنگ خطر جدی

شکست چهارمین بازی پیاپی خارج از خانه، پس از یک دهه، یک رکورد منفی تاریخی برای پرسپولیس محسوب می‌شود؛ آماری که به‌خوبی عمق بحران را نشان می‌دهد. پرسپولیس سال‌ها به عنوان تیمی شناخته می‌شد که حتی در سخت‌ترین ورزشگاه‌ها نیز می‌توانست امتیاز بگیرد و جریان بازی را کنترل کند. اما اکنون این ویژگی به‌طور کامل رنگ باخته است. بازی‌های خارج از خانه به پاشنه آشیل سرخ‌ها تبدیل شده و این مساله فشار روانی مضاعفی بر بازیکنان وارد کرده است. هر شکست، شکست بعدی را محتمل‌تر می‌کند و این چرخه معیوب، حالا پرسپولیس را در خود گرفتار کرده است.

ضعف در خلق موقعیت و بی‌اثر بودن خط حمله

یکی از واضح‌ترین مشکلات پرسپولیس در دیدار برابر گل‌گهر، ناتوانی در خلق موقعیت‌های جدی گل بود. مالکیت توپ بدون هدف، پاس‌های عرضی بی‌ثمر و نبود خلاقیت در یک‌سوم پایانی زمین، تصویری تکراری از بازی‌های اخیر سرخ‌هاست. مهاجمان پرسپولیس یا درگیر پوشش مناسب مدافعان می‌شوند یا آن‌قدر از دروازه دور هستند که خطری ایجاد نمی‌کنند. این ضعف در حمله باعث شده تا تیم حتی در دقایقی که عقب می‌افتد نیز ابزار لازم برای بازگشت به بازی را نداشته باشد و عملا تسلیم جریان مسابقه شود.

ناهماهنگی دفاعی و اشتباهات پرهزینه

در کنار مشکلات هجومی، خط دفاع پرسپولیس نیز روزهای خوبی را سپری نمی‌کند. فاصله خطوط، عدم هماهنگی بین مدافعان میانی و کناری و واکنش‌های دیرهنگام، فرصت‌های متعددی در اختیار حریفان قرار داده است. گل‌گهر سیرجان نیز از همین ضعف‌ها نهایت استفاده را برد و با برنامه‌ای ساده اما دقیق، دفاع پرسپولیس را تحت فشار قرار داد. وقتی تیمی هم در حمله ناتوان باشد و هم در دفاع متزلزل، نتیجه‌ای جز شکست‌های متوالی حاصل نخواهد شد.

بحران روحی و فرسایش ذهنی بازیکنان

فراتر از مسائل فنی، آنچه بیش از همه در بازی پرسپولیس به چشم می‌آید، افت شدید روحی بازیکنان است. تیمی که زمانی به بازگشت‌های دراماتیک و گل‌های دقایق پایانی مشهور بود، حالا پس از دریافت گل، به‌سختی می‌تواند تمرکز خود را حفظ کند. زبان بدن بازیکنان پرسپولیس در زمین، نشانه‌ای از تردید و بی‌اعتمادی است؛ گویی تیم دیگر به توانایی‌های خود باور ندارد. این فرسایش ذهنی، نتیجه شکست‌های پیاپی و فشار انتظارات هواداران است که اگر به‌سرعت مدیریت نشود، می‌تواند بحران را عمیق‌تر کند.

نقش کادر فنی در وضعیت فعلی

عملکرد کادر فنی پرسپولیس نیز به‌طور طبیعی زیر ذره‌بین قرار گرفته است. انتخاب ترکیب، تغییرات در جریان بازی و ناتوانی در ایجاد شوک تاکتیکی، سوالات جدی را مطرح کرده است. تیم در بازی با گل‌گهر، برنامه مشخصی برای مقابله با پرس حریف نداشت و واکنش‌ها بیشتر از روی اجبار بود تا برنامه‌ریزی. هواداران انتظار دارند کادر فنی با تصمیمات شجاعانه و تغییرات هدفمند، تیم را از این وضعیت خارج کند؛ انتظاری که تا این لحظه برآورده نشده است.

فاصله گرفتن از کورس قهرمانی

شکست در سیرجان، پرسپولیس را بیش از پیش از کورس قهرمانی دور کرد. هرچند از نظر ریاضی هنوز شانس‌هایی وجود دارد، اما واقعیت میدانی چیز دیگری می‌گوید. تیم‌هایی که مدعی قهرمانی هستند، در چنین مقاطعی امتیاز از دست نمی‌دهند و حتی در روزهای بد نیز حداقل به تساوی رضایت می‌دهند. پرسپولیس اما نه‌تنها امتیاز نمی‌گیرد، بلکه باخت‌هایی متحمل می‌شود که اثرات روانی آن فراتر از جدول رده‌بندی است.

نگرانی هواداران و آینده مبهم

هواداران پرسپولیس که سال‌ها به موفقیت‌های پی‌درپی تیمشان عادت کرده‌اند، حالا با نگرانی به آینده نگاه می‌کنند. شبکه‌های اجتماعی و سکوهای ورزشگاه، پر از سوال و انتقاد شده است. آیا این فقط یک افت مقطعی است یا نشانه پایان یک دوره طلایی. پاسخ به این سوال نیازمند زمان و تصمیمات درست مدیریتی است، اما آنچه مسلم است، ادامه این روند می‌تواند سرمایه اجتماعی باشگاه را نیز تحت تاثیر قرار دهد.

جمع‌بندی

شکست پرسپولیس مقابل گل‌گهر سیرجان را باید نقطه اوج یک روند نزولی دانست که هفته‌هاست آغاز شده است. ثبت رکورد منفی چهار باخت پیاپی خارج از خانه پس از ده سال، در کنار ضعف‌های فنی، ناهماهنگی دفاعی و بحران روحی بازیکنان، تصویری نگران‌کننده از وضعیت سرخ‌پوشان ترسیم می‌کند. پرسپولیس برای خروج از این بحران، نیازمند بازنگری جدی در ساختار فنی، تصمیمات تاکتیکی و مدیریت روانی تیم است. در غیر این صورت، فصلی که با امید قهرمانی آغاز شد، می‌تواند به یکی از ناامیدکننده‌ترین فصل‌های تاریخ این باشگاه تبدیل شود.