پرسپولیس در خطر از هم‌گسیختگی؟ پشت پرده افت روحی سرخ‌ها

موفقیت در فوتبال همیشه از زمین آغاز نمی‌شود؛ گاه از رختکن و روابط درونی تیم نشئت می‌گیرد. وقتی فضای تیمی آکنده از اعتماد، تعامل و اتحاد باشد، تاکتیک و تکنیک در زمین معنا پیدا می‌کند. آنچه امروز پرسپولیس را در موقعیت ویژه‌ای قرار داده، نه کمبود کیفیت بازیکنان، بلکه شکاف در این سرمایه عاطفی است که تیم‌های بزرگ را به قهرمانی می‌رساند. تیمی که سال‌ها با همدلی و نظم مثال‌زدنی‌اش شناخته می‌شد، حالا درگیر چالشی درونی است که اگر مهار نشود، می‌تواند بر نتایج لیگ برتر تأثیری جدی بگذارد.

روزهای طلایی اتحاد سرخ‌ها

پرسپولیس در دوره‌هایی، به‌ویژه در زمان هدایت برانکو ایوانکوویچ و پس از آن یحیی گل‌محمدی، نمونه‌ای از یک تیم متحد و بی‌حاشیه در فوتبال ایران بود. در آن سال‌ها، بازیکنان نامدار در کنار یکدیگر نه به‌عنوان رقیب، بلکه همچون اعضای یک خانواده رفتار می‌کردند. روحیه همبستگی و احترام متقابل درون تیم چنان بود که حتی فشارهای بیرونی و رسانه‌ای نیز خللی در آرامش رختکن ایجاد نمی‌کرد. حاصل این یکدلی، قهرمانی‌های پیاپی و خلق نسلی شد که اعتماد و نظم را با نام پرسپولیس پیوند داد. همین اتحاد بود که پرسپولیس را به الگویی در مدیریت تیمی تبدیل کرد؛ الگویی که بسیاری از باشگاه‌های دیگر کشور به دنبال آن بودند.

فاصله از مسیر موفقیت و نشانه‌های ناهماهنگی

با گذشت زمان و تغییرات در کادر فنی و بازیکنان، نشانه‌هایی از فاصله گرفتن پرسپولیس از آن نظم روحی آشکار شده است. در هفته‌های اخیر، اخبار ضدونقیضی درباره اختلافات جزئی میان برخی بازیکنان و اعضای تیم منتشر شده که هرچند هیچ‌گاه رسمی تأیید نشده، اما انعکاس آن در فضای مجازی و عملکرد فنی تیم ملموس است. پرسپولیس در این فصل گاهی فاقد هماهنگی و انگیزه‌ای به‌نظر می‌رسد که سال‌ها نقطه قوتش بود.

اوسمار ویرا، سرمربی فعلی سرخ‌ها، هنوز راهی برای بازسازی کامل اعتماد درون تیم پیدا نکرده است. این شرایط در تیم‌های مدعی به‌ویژه زمانی خطرناک می‌شود که فاصله میان بازیکنان و کادر فنی بیشتر از همیشه احساس شود. تجربه فوتبال جهان نشان داده است که بحران روحی در رختکن، به‌ویژه برای تیم‌های پرستاره، می‌تواند روند فنی را به سرعت نزولی کند.

نقش کلیدی بزرگان تیم در آرام‌سازی فضا

در مقاطع بحرانی، اهمیت چهره‌های بانفوذ و باتجربه دوچندان می‌شود؛ شخصیت‌هایی که نه‌فقط بر اساس جایگاه فنی، بلکه به‌خاطر اعتبار معنوی در رختکن اثرگذارند. در پرسپولیس امروز، نام کریم باقری بیش از هر فرد دیگری تداعی‌کننده اعتبار، انضباط و احترام است. او نمادی از تعهد و عشق به باشگاه است و حضورش معمولاً به معنای آرامش در فضای تیمی تلقی می‌شود.

در کنار او، افشین پیروانی به عنوان مدیر تیم نقش مدیریتی مهمی دارد که می‌تواند میان بازیکنان و کادر فنی پل ارتباطی بسازد. ترکیب تجربه پیروانی و نفوذ شخصیتی باقری می‌تواند عاملی برای بازآفرینی همان نظم طلایی گذشته باشد. اما واقعیت این است که در هفته‌های اخیر، سکوت کریم باقری مورد توجه هواداران و رسانه‌ها قرار گرفته است؛ سکوتی که بسیاری انتظار دارند با اقدام و موضع‌گیری جدی‌تری جایگزین شود.

کریم باقری؛ صدای ثبات در میان تلاطم

باقری از نسل بازیکنانی است که اعتبار خود را از سال‌ها تلاش و وفاداری به پرسپولیس به دست آورده است. او درون رختکن نه با صدای بلند، بلکه با اقتدار اخلاقی سخن می‌گوید؛ همین ویژگی باعث شده تا سخنانش تأثیری بیشتر از هر دستور فنی بر بازیکنان بگذارد. اکنون که تیم نیازمند بازگشت به نظم روحی است، انتظار از او بیش از همیشه است.

بسیاری از کارشناسان بر این باورند که ورود جدی‌تر باقری به ماجرای رختکن می‌تواند عامل اصلی بازسازی اعتماد میان بازیکنان و کادر فنی باشد. او می‌تواند با نفوذ شخصیتی خود فضای گفت‌وگو و همدلی را بازآفرینی کند؛ همان فضایی که در دوران طلایی برانکو و گل‌محمدی، کلید اصلی قهرمانی‌های پیاپی بود.

مدیریت احساسات؛ چالش بزرگ اوسمار ویرا

اوسمار ویرا اگرچه مربی‌ای با دانش فنی و نگاهی علمی به فوتبال است، اما در مدیریت احساسات بازیکنان پرسپولیس هنوز به نقطه تعادل نرسیده است. در تیم‌هایی چون پرسپولیس که ترکیبی از ستاره‌های ملی‌پوش و استعدادهای جوان هستند، نقش ارتباط عاطفی میان مربی و بازیکن، گاه از تمرینات تاکتیکی مهم‌تر است. فقدان این هماهنگی می‌تواند باعث ایجاد فضاهای ذهنی متضاد شود؛ پدیده‌ای که در هفته‌های اخیر در چهره برخی بازیکنان قابل مشاهده بوده است.

نکته کلیدی برای ویرا در این برهه آن است که بداند بازسازی اتحاد در پرسپولیس، فراتر از پیروزی‌های کوتاه‌مدت است. او نیاز دارد تا با همکاری چهره‌هایی چون باقری و پیروانی، ساختار ارتباطی درون تیم را بازتعریف کند؛ ساختاری که عامل اصلی احیای انگیزه جمعی و بازگشت قدرت تیمی خواهد بود.

هواداران؛ نیروی پنهان در بازگرداندن آرامش

پرسپولیس بزرگ‌ترین سرمایه اجتماعی فوتبال ایران است و میلیون‌ها هوادار عاشق دارد که در هر شرایطی کنار تیم ایستاده‌اند. این هواداران بیش از هر گروهی، حس اتحاد را می‌فهمند و مطالبه اصلی‌شان بازگشت همان شور و صمیمیت گذشته است. در مواجهه با بحران درونی، یکی از ابزارهای پرقدرت باشگاه، همین حمایت روانی هواداران است؛ حمایتی که می‌تواند فشار منفی را از روی تیم بردارد و انگیزه بازیکنان را برای بازگشت به اوج افزایش دهد. مدیریت باشگاه اگر بتواند این انرژی را به شکلی درست هدایت کند، پرسپولیس بار دیگر با قدرتی تازه به مسیر قهرمانی بازمی‌گردد.

جمع‌بندی تحلیلی

پرسپولیس در نقطه‌ای ایستاده که بیش از هر زمان دیگری نیاز به بازسازی روحی دارد. ناهماهنگی در رختکن می‌تواند بزرگ‌ترین مانع در مسیر موفقیت تیمی باشد، اما وجود چهره‌هایی چون کریم باقری و افشین پیروانی می‌تواند آرامش را به خانه سرخ‌ها بازگرداند. اگر اوسمار ویرا بتواند با بهره‌گیری از تجربه و نفوذ این بزرگان، روابط درونی تیم را بازسازی کند، پرسپولیس نه‌تنها از بحران خارج می‌شود بلکه بار دیگر به همان تیم منسجم و پرتلاش سال‌های قهرمانی بدل خواهد شد. بازگشت به اتحاد، تنها مسیر نجات پرسپولیس است؛ مسیری که از رختکن آغاز می‌شود و در چمن سبز ورزشگاه‌ها به ثمر می‌نشیند.