پاسخ محسن کاوه به پیشنهاد جنجالی برزگر درباره خداحافظی یزدانی

کشتی ایران بار دیگر در مقطعی حساس قرار گرفته است؛ جایی که نتایج یک تورنمنت رنکینگ بین‌المللی فراتر از مدال و جایگاه، به معیاری برای سنجش عمق فنی، برنامه‌ریزی بلندمدت و حتی نحوه مواجهه با اسطوره‌ها تبدیل شده است. رقابت‌های رنکینگ کرواسی، اگرچه در تقویم فدراسیون جهانی بیشتر به‌عنوان مسابقاتی ارزیابی‌محور تعریف می‌شود، اما برای کشتی ایران به صحنه‌ای بدل شد که در آن هم نسل جدید خود را محک زد و هم ستاره‌ای چون حسن یزدانی زیر ذره‌بین نقدهای تند و گاه احساسی قرار گرفت. در چنین فضایی، گفت‌وگو با محسن کاوه، پیشکسوت و مربی باسابقه کشتی، تصویری تحلیلی از شرایط فعلی ارائه می‌دهد؛ تصویری که فراتر از نتیجه‌گرایی صرف، بر منطق مسیرسازی در کشتی قهرمانی تأکید دارد.

تورنمنت رنکینگ؛ میدان آزمون یا محک نتیجه

از نگاه محسن کاوه، نخستین خطای تحلیلی درباره مسابقات رنکینگ، نگاه نتیجه‌محور به این رقابت‌هاست. او تأکید دارد که چنین تورنمنت‌هایی اساساً برای میدان دادن به کشتی‌گیران جوان و مدعی طراحی شده‌اند؛ نفراتی که در آستانه ورود به سطح اول کشتی بزرگسالان قرار دارند و نیازمند تجربه رویارویی با نامداران جهان هستند. حضور در این مسابقات، به‌خودی‌خود یک امتیاز محسوب می‌شود، اما مشروط به آنکه پس از بازگشت، عیب‌یابی فنی دقیق انجام شود و این رقابت‌ها به سکوی ارتقای سطح کیفی کشتی‌گیران تبدیل شود.

در این چارچوب، انتظار آمادگی صددرصدی یا اوج‌گیری بدنی در این مقطع از فصل، نه‌تنها منطقی نیست بلکه می‌تواند برای مسابقات بزرگ‌تر آسیب‌زا باشد. کشتی قهرمانی نیازمند اوج‌گیری زمان‌بندی‌شده است و هرگونه شتاب‌زدگی در این مسیر، بهای سنگینی در میادین جهانی و المپیکی خواهد داشت.

جوانان روی تشک؛ سرمایه‌گذاری برای آینده کشتی ایران

یکی از نکات برجسته تورنمنت کرواسی، حضور پرتعداد کشتی‌گیران جوان ایرانی بود؛ نفراتی که شاید هنوز در سطح نتیجه‌گیری بین‌المللی نباشند، اما نشانه‌هایی از پیشرفت فنی و ذهنی در کشتی آن‌ها دیده می‌شود. محسن کاوه با اشاره به نام‌هایی چون ابوالفضل رحمانی، شمسی‌پور، سبحان اسمی و سینا خلیلی، معتقد است که باید این نسل را با حوصله و برنامه‌ریزی پرورش داد.

به باور او، نتیجه ضعیف احتمالی در اولین مواجهه با ستاره‌های جهان، نه‌تنها نگران‌کننده نیست بلکه بخشی طبیعی از فرآیند رشد محسوب می‌شود. آنچه اهمیت دارد، استمرار کار فنی، اصلاح اشتباهات و ایجاد اعتمادبه‌نفس در این کشتی‌گیران است. این مسابقات باید آینه‌ای برای خودارزیابی ورزشکاران باشد؛ فرصتی برای شناخت فاصله با سطح اول جهان و ترسیم مسیر پیشرفت، نه معیاری برای حذف یا قضاوت زودهنگام.

اوزان کلیدی روی خط بررسی؛ ۹۲ و ۹۷ کیلوگرم

در کنار بحث جوانان، یکی از محورهای اصلی تحلیل‌ها به وضعیت اوزان ۹۲ و ۹۷ کیلوگرم بازمی‌گردد؛ اوزانی که همواره در کشتی آزاد ایران اهمیت راهبردی داشته‌اند. محسن کاوه در این‌باره نگاه مثبتی دارد و معتقد است که در وزن ۹۲ کیلوگرم، رقابت داخلی میان چهره‌هایی چون مبین عظیمی، ابوالفضل امانی و امیرحسین فیروزپور می‌تواند به انتخاب یک نماینده شایسته برای میادین جهانی منجر شود. این رقابت درون‌تیمی، اگر به‌درستی مدیریت شود، نه تهدید بلکه یک فرصت طلایی برای بالا بردن سطح فنی خواهد بود.

در وزن ۹۷ کیلوگرم نیز دست کادر فنی به‌زعم او پر است. حضور حسن یزدانی در این وزن، در کنار چهره‌هایی مانند آذرپیرا، گلیج، احمد بذری و دیگر مدعیان، شرایطی ایجاد کرده که انتخاب دوبنده تیم ملی از دل یک رقابت سنگین و واقعی بیرون بیاید. چنین فضایی، در صورت مدیریت اصولی، می‌تواند به نفع کشتی ایران در آوردگاه‌های جهانی تمام شود.

شکست حسن یزدانی؛ واقعیت فنی یا قضاوت احساسی

شکست حسن یزدانی مقابل حریف آمریکایی، بی‌تردید یکی از پربحث‌ترین اتفاقات این تورنمنت بود؛ شکستی که موجی از نقدها و حتی پیشنهادهای تند درباره آینده این قهرمان را به‌دنبال داشت. محسن کاوه اما این موضوع را در بستری وسیع‌تر تحلیل می‌کند. به گفته او، یزدانی پس از یک دوره طولانی نقاهت حدود بیست ماهه، تازه به تمرینات حرفه‌ای بازگشته و همزمان دو وزن بالاتر را تجربه می‌کند. این تغییر وزن، به‌خودی‌خود نیازمند زمان، مسابقه و تطبیق بدنی و ذهنی است.

او تأکید می‌کند که نمی‌توان انتظار داشت کشتی‌گیری با این شرایط، بلافاصله به اوج برسد. حضور در مسابقات بیشتر، بخشی از فرآیند آماده‌سازی برای این وزن جدید است و شکست در این مسیر، امری طبیعی محسوب می‌شود. از نگاه این مربی باسابقه، بخشی از نقدهای مطرح‌شده پس از این باخت، فاقد نگاه کارشناسی و بیش از حد احساسی است.

جایگاه حسن یزدانی؛ فراتر از یک نتیجه

محسن کاوه در دفاع از حسن یزدانی، به جایگاه ویژه او در کشتی ایران اشاره می‌کند؛ جایگاهی که هم از نظر اخلاق ورزشی و هم از نظر افتخارات بین‌المللی، قابل چشم‌پوشی نیست. یزدانی سال‌ها پرچم‌دار کشتی ایران بوده و مدال‌های جهانی و المپیکی متعددی برای کشور به ارمغان آورده است. چنین قهرمانی، به باور کاوه، شایسته آن است که برای جا افتادن در وزن جدید، فرصت و حمایت لازم را دریافت کند.

او معتقد است نقد سازنده باید مبتنی بر تحلیل فنی باشد، نه واکنش‌های شتاب‌زده‌ای که سرمایه‌های انسانی ورزش را تحت فشار روانی قرار می‌دهد. کشتی قهرمانی مسیری پر از فراز و نشیب است و حتی بزرگ‌ترین قهرمانان جهان نیز در این مسیر طعم شکست را چشیده‌اند.

پیشنهاد خداحافظی؛ تصمیم شخصی یا فشار بیرونی

اظهارنظر منصور برزگر درباره بهتر بودن خداحافظی حسن یزدانی، واکنش‌های گسترده‌ای در جامعه کشتی ایجاد کرد. محسن کاوه بدون ورود مستقیم به نقد این دیدگاه، بر یک اصل اساسی تأکید می‌کند: قهرمانان بزرگ باید این فرصت را به خود بدهند که تا آخرین توان بجنگند. از نظر او، کنار رفتن زودهنگام می‌تواند در آینده آسیب‌های روحی و روانی جدی به همراه داشته باشد؛ حسرتی دائمی از اینکه شاید اگر یک بار دیگر فرصت داده می‌شد، نتیجه متفاوتی رقم می‌خورد.

او یادآور می‌شود که دنیای قهرمانی با مبارزه تعریف می‌شود؛ حتی اگر این مبارزه همیشه به قهرمانی ختم نشود. شکست، بخشی از این مسیر است و حذف آن از کارنامه یک قهرمان، نه ممکن است و نه مطلوب.

آسیب‌دیدگی و آینده؛ تصمیمی مبتنی بر عقلانیت

در بحث آسیب‌دیدگی حسن یزدانی، محسن کاوه نگاه واقع‌بینانه‌ای دارد. او اذعان می‌کند که این آسیب، کار را برای یزدانی سخت کرده، اما همزمان تلاش و انگیزه او برای بازگشت را قابل ستایش می‌داند. از دید او، تصمیم نهایی درباره ادامه یا پایان مسیر، باید بر اساس مشورت دقیق با پزشکان و متخصصان فیزیوتراپی گرفته شود؛ فرآیندی که یزدانی به‌عنوان یک ورزشکار باهوش و باتجربه، به‌خوبی از آن آگاه است.

او همچنین تفاوت شرایط مسابقات دوره‌ای با لیگ یا رقابت‌های تک‌روزه را یادآور می‌شود و تأکید دارد که تجربه نخستین حضور جدی در وزن بالاتر، ناگزیر با نوسان همراه است. رقابت میان یزدانی، آذرپیرا و دیگر مدعیان، اگر به‌درستی هدایت شود، می‌تواند بهترین گزینه را برای دوبنده تیم ملی مشخص کند.

جمع‌بندی

آنچه از تحلیل محسن کاوه برمی‌آید، ضرورت بازگشت به نگاه راهبردی در کشتی ایران است؛ نگاهی که تورنمنت‌های رنکینگ را ابزار ارزیابی می‌داند، نه میدان قضاوت نهایی. جوانان حاضر در کرواسی، سرمایه‌های آینده‌اند و نیازمند صبر و برنامه‌ریزی. در اوزان حساس، رقابت داخلی می‌تواند نقطه قوت باشد، نه بحران. و در نهایت، درباره حسن یزدانی، واقعیت این است که قضاوت درباره یک قهرمان بزرگ، تنها با یک شکست ممکن نیست. کشتی ایران اگر می‌خواهد در میادین بزرگ موفق بماند، باید میان نقد فنی و هیجان مقطعی مرز روشنی ترسیم کند؛ مرزی که هم به آینده نگاه دارد و هم حرمت گذشته را حفظ کند.