جانشینی که نمی‌آید؛ پشت پرده نه گفتن اسکوچیچ به استقلال

ناکامی استقلال در رقابت‌های آسیایی بار دیگر زخم کهنه نیمکت این تیم را باز کرده است؛ زخمی که هر فصل با یک نتیجه ضعیف یا حذف زودهنگام سر باز می‌کند و این‌بار نیز با موجی از تردید، فشار و شایعه همراه شده است. شکست در آسیا نه فقط یک ناکامی ورزشی، بلکه ضربه‌ای به اعتبار پروژه‌ای بود که با حضور ریکاردو ساپینتو شکل گرفت و حالا آینده آن در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. در چنین فضایی، طبیعی است که نخستین پرسش افکار عمومی و رسانه‌ها متوجه نیمکت شود؛ جایی که این روزها بیش از هر زمان دیگری لرزان به نظر می‌رسد.

استقلال پس از آسیا؛ تکرار یک سناریوی آشنا

استقلال در سال‌های اخیر بارها پس از ناکامی‌های بزرگ، وارد چرخه‌ای تکراری شده است؛ چرخه‌ای که با حذف یا شکست مهم آغاز می‌شود، با تشدید انتقادات علیه کادر فنی ادامه می‌یابد و در نهایت یا به تغییر سرمربی می‌انجامد یا تیم را تا پایان فصل در فضایی پرتنش نگه می‌دارد. حذف اخیر از آسیا نیز دقیقاً همین مسیر را فعال کرده است. بخشی از هواداران معتقدند ساپینتو نتوانسته تیم را از نظر فنی و روانی برای رقابت‌های بزرگ آماده کند و گروهی دیگر، مشکلات مدیریتی و ساختاری را عامل اصلی می‌دانند. با این حال، آنچه اکنون پررنگ شده، بحث جانشین احتمالی سرمربی پرتغالی است.

ساپینتو زیر ذره‌بین؛ اعتماد یا تغییر

ریکاردو ساپینتو از زمان حضورش روی نیمکت استقلال، همواره شخصیتی بحث‌برانگیز داشته است. سبک پرهیجان، واکنش‌های تند کنار خط و فوتبال تهاجمی، او را به چهره‌ای دوگانه تبدیل کرده؛ مربی‌ای که می‌تواند تیم را به وجد بیاورد یا با یک تصمیم اشتباه، همه‌چیز را به بحران بکشاند. ناکامی آسیایی باعث شده کفه تردیدها سنگین‌تر شود و مدیران باشگاه نیز ناچار باشند سناریوهای مختلف را بررسی کنند. در چنین شرایطی، نام‌هایی به‌عنوان گزینه جانشینی مطرح می‌شوند که یکی از مهم‌ترین آن‌ها دراگان اسکوچیچ است.

اسکوچیچ؛ گزینه‌ای پرسر و صدا روی کاغذ

دراگان اسکوچیچ، سرمربی کروات که به‌تازگی از تراکتور جدا شده، برای فوتبال ایران نامی آشناست. سابقه هدایت تیم ملی و تجربه کار در باشگاه‌های مختلف ایرانی، از او مربی‌ای ساخته که با فضای لیگ برتر بیگانه نیست. از همین رو، مطرح شدن نام اسکوچیچ به‌عنوان گزینه مدیران استقلال چندان دور از انتظار نبود. روی کاغذ، او می‌توانست انتخابی کم‌ریسک تلقی شود؛ مربی‌ای با شناخت از فوتبال ایران، بازیکنان داخلی و فضای رسانه‌ای.

پشت پرده یک نه قاطع

با وجود تمام این گمانه‌زنی‌ها، پیگیری‌ها از نزدیکان اسکوچیچ نشان می‌دهد که این مربی تمایلی به نشستن روی نیمکت استقلال ندارد. این نه گفتن، صرفاً یک شایعه ساده نیست، بلکه پیامی روشن به مدیران استقلال و فضای فوتبال ایران است. اسکوچیچ پس از جدایی از تراکتور، ظاهراً ترجیح می‌دهد با دقت بیشتری درباره آینده حرفه‌ای خود تصمیم بگیرد و ورود به پروژه‌ای پرحاشیه مانند استقلال، در مقطع کنونی در برنامه‌های او جایی ندارد.

دلایل احتمالی عدم تمایل اسکوچیچ

اگرچه اطرافیان این مربی توضیح رسمی و علنی درباره دلایل این تصمیم ارائه نکرده‌اند، اما می‌توان حدس‌هایی منطقی مطرح کرد. نیمکت استقلال در سال‌های اخیر به‌عنوان یکی از پرریسک‌ترین صندلی‌های مربیگری در فوتبال ایران شناخته می‌شود. فشار شدید هواداران، انتظارات همیشگی برای قهرمانی، حاشیه‌های مدیریتی و ناپایداری تصمیمات، عواملی هستند که هر مربی باتجربه‌ای را محتاط می‌کنند. اسکوچیچ که تجربه تلخی از جدایی پرحاشیه از تیم ملی دارد، احتمالاً تمایلی ندارد دوباره وارد فضایی شود که ثبات در آن تضمین‌شده نیست.

استقلال و بحران انتخاب؛ گزینه بعدی کیست

نه گفتن اسکوچیچ، معادلات مدیران استقلال را پیچیده‌تر کرده است. آن‌ها اکنون با دو راه مواجه‌اند؛ یا باید به ساپینتو فرصت دوباره بدهند و پروژه فعلی را ادامه دهند، یا به‌سراغ گزینه‌های دیگر داخلی و خارجی بروند. هر دو مسیر، هزینه‌ها و ریسک‌های خاص خود را دارد. ادامه همکاری با ساپینتو نیازمند ترمیم اعتماد هواداران و اصلاح برخی تصمیمات فنی است، در حالی که تغییر سرمربی، به معنای آغاز دوباره یک مسیر نامطمئن خواهد بود.

بازی با مس رفسنجان؛ آزمونی در سایه ابهام

استقلال در حالی یکشنبه هفته آینده به مصاف مس رفسنجان می‌رود که وضعیت نیمکت این تیم همچنان نامشخص است. این بازی، فراتر از یک دیدار معمولی لیگ برتر، می‌تواند به معیاری برای سنجش آینده کوتاه‌مدت تیم تبدیل شود. نتیجه این مسابقه و نمایش استقلال، نقش مهمی در تصمیم‌گیری نهایی مدیران خواهد داشت. پیروزی می‌تواند کمی از فشارها بکاهد و شکست، بحران را وارد مرحله‌ای تازه کند.

نقش مدیریت در عبور از بحران

آنچه بیش از نام سرمربی اهمیت دارد، نقش مدیریت باشگاه در هدایت شرایط فعلی است. استقلال برای خروج از چرخه تکراری بحران، نیازمند تصمیمی شفاف و قاطع است؛ تصمیمی که نه تحت تأثیر فضای احساسی، بلکه بر اساس یک برنامه مشخص گرفته شود. تجربه نشان داده تغییرات عجولانه، تنها صورت مسئله را پاک می‌کند و مشکلات ساختاری را حل نخواهد کرد. در این میان، شفاف‌سازی درباره وضعیت ساپینتو و گزینه‌های احتمالی، می‌تواند از التهاب فضای هواداری بکاهد.

هواداران؛ بین صبر و مطالبه

هواداران استقلال، که همواره نقش تعیین‌کننده‌ای در فضای پیرامونی تیم داشته‌اند، این روزها بین صبر و مطالبه گرفتار شده‌اند. بخشی خواهان تغییر فوری هستند و بخشی دیگر، معتقدند باید به کادر فنی فرصت داد تا تیم از این مقطع عبور کند. مدیریت استقلال اگر نتواند با بدنه هواداری ارتباط مؤثری برقرار کند، هر تصمیمی با موجی از نارضایتی همراه خواهد شد.

جمع‌بندی

ناکامی آسیایی استقلال بار دیگر مسئله نیمکت این تیم را به کانون توجه تبدیل کرده است. در حالی که نام دراگان اسکوچیچ به‌عنوان گزینه جانشینی مطرح شد، شواهد نشان می‌دهد این مربی کروات تمایلی به حضور در استقلال ندارد و پرونده او دست‌کم در مقطع فعلی بسته شده است. اکنون استقلال در آستانه دیداری حساس مقابل مس رفسنجان قرار دارد؛ دیداری که می‌تواند مسیر آینده را تا حدی روشن کند. آنچه مسلم است، آبی‌ها برای عبور از این مقطع بحرانی بیش از هر چیز به ثبات، تصمیم‌گیری منطقی و مدیریتی نیاز دارند که بتواند میان فشار نتیجه‌گیری و واقعیت‌های فنی تعادل برقرار کند.